Ο Μίμης Ανδρουλάκης, η πολυκομματική βουλή του 1936!! και η αποτυχία του δικομματισμού στα χρόνια του Μεσοπολέμου

Πολλές φορές όταν παρακολουθώ ειδήσεις απελπίζομαι με αυτά που βλέπω και ακούω. Αυτό που με ενοχλεί περισσότερο από όλα είναι ότι οι κυβερνήσεις τα τελευταία δύο χρόνια λειτουργούν εκτός των πλαισίων των Νόμων και του Συντάγματος. Εκεί όμως που εξοργίζομαι είναι όταν ακούω πολιτικούς και "ανθρώπους του πνεύματος" να κακοποιούν την Ιστορική αλήθεια για να εκβιάσουν την συνείδηση του μέσου Έλληνα και μάλιστα πάνω σε ζητήματα που δεν επιδέχονται αμφισβήτησης και ποτέ δεν έχουν αποτελέσει αντικείμενο αντιπαράθεσης. Το νέο ατόπημα ανήκει στον κ. Μίμη Ανδρουλάκη, γνωστό πολιτικό, βουλευτή, πολυγραφότατο στοχαστή, στου οποίου τις παρουσιάσεις βιβλίων συνωστίζονται κάθε τόσο υπουργοί, καθηγητές πανεπιστημίου, τέως πρωθυπουργοί, βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας κτλ. Είπε λοιπόν ο Μίμης ότι επειδή η βουλή που προέκυψε μετά τις εκλογές του 1936 ήταν πολυκομματική, υπήρξε ασυνεννοησία, ακυβερνησία που οδήγησε στην δικτατορία και τελείωσε με την "δημοκρατικότατη" προειδοποίηση:«Χρειάζεται φρόνηση για να μην επαναληφθούν τα αποτελέσματα των εκλογών του 1936 που οδήγησαν στη Δικτατορία του Μεταξά». (εδώ όλες οι επίμαχες δηλώσεις).

18 Αυγούστου 1917 : Η Μεγάλη πυρκαγιά της Θεσσαλονίκης και ο θλιβερός της απολογισμός

Σάββατο 18 Αυγούστου 1917 περίπου στις 3 το μεσημέρι,ξεκίνησε -όπως προέκυψε από την ανάκριση που διεξήγαγαν οι δικαστικές αρχές της Θεσσαλονίκης,-η μεγαλη πυρκαγιά της πόλης που ειχε σαν αποτελεσμα την ολοσχερή  καταστροφή μεγάλου μέρους της. Η Πυρκαγιά ξεκίνησε απο σπίθα της φωτιάς μιας κουζίνας, που έπεσε σε παρακείμενη αποθήκη με άχυρο σε ένα φτωχικό σπίτι προσφύγων στην διεύθυνση Ολυμπιάδος 3, στην συνοικία Μεβλανέ μεταξύ του κέντρου και της Άνω Πόλης .Η έλλειψη νερού και η αδιαφορία των γειτόνων, δεν έκανε δυνατή την κατάσβεση της αρχικής πυρκαγιάς, και σε σύντομο διάστημα και χάρη στον έντονο άνεμο η πυρκαγιά μεταδόθηκε στα γειτονικά σπίτια και άρχισε να εξαπλώνεται σε όλη την Θεσσαλονίκη. Ο άνεμος δυνάμωσε και η πυρκαγιά ακόμη πιο γρήγορα κατέβηκε στο κέντρο της πόλης. Τα ξημερώματα της επόμενη μέρας (6/19 Αυγούστου) ο άνεμος άλλαξε κατεύθυνση και τα δύο μέτωπα της πυρκαγιάς κατέστρεψαν όλο το εμπορικό κέντρο. Στις 12:00 πέρασε γύρω από τον περίβολο του ναού της Αγίας Σοφίας χωρίς να τον πειράξει, και συνέχισε ανατολικά μέχρι την οδό Εθνικής Αμύνης (πρώην Χαμιντιέ) όπου σταμάτησε. Το βράδυ της 6/19 Αυγούστου σταμάτησε η εξάπλωσή της.

Ο Ελευθέριος Βενιζέλος και η Γ΄ Ελληνική Δημοκρατία του Μεσοπολέμου

 TOYΗ γενικότερη πολιτική του Ελευθερίου Βενιζέλου στα χρόνια 1928-1932 έχει βρεθεί στο επίκεντρο της κριτικής μας στο παρελθόν σε ένα κείμενο μας για την Ελληνική χρεοκοπία του 1932 που έγινε επί πρωθυπουργίας Βενιζέλου, προκλήθηκε από την πολιτική του και ο πολύς κόσμος δεν γνωρίζει ότι έγινε καν, και μια δεύτερη φορά σε μια αναφορά μας στην ακολουθητέα εξωτερική πολιτική των ετών 1928-1932 από τον Βενιζέλο με αφορμή το σχετικό βιβλίο του Κωσταντίνου Καραμανλή. Και αυτό γιατί θεωρούμε βάσιμα πως οι περισσότερες σχετικές (ακαδημαϊκές η μη) εργασίες που δημοσιεύονται αποκρύπτουν κρίσιμα στοιχεία του πολιτικού κλίματος της εποχής, εξωραΐζουν καταστάσεις και υποτάσσουν το υλικό και τις πηγές στον συγκεκριμένο σκοπό τους που είναι ο "καθαρμός" των "δημοκρατών" πολιτικών της εποχής από ενέργειες και παραλείψεις τους που μόνο "δημοκρατικές" δεν ήταν.

Το επεισόδιο στην Δ΄ Εθνοσυνέλευση μεταξύ του Αλ. Παπαναστασίου και του Ελ. Βενιζέλου για την προληπτική λογοκρισία των αντιπολιτευόμενων εφημερίδων

Τον Δεκέμβριο του 1923 έγιναν στην Ελλάδα εθνικές εκλογές για την ανάδειξη Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης με ξεκάθαρο σκοπό να καταργήσει την Βασιλεία. Οι εκλογές διεξήχθησαν από την επαναστατική κυβέρνηση των Πλαστήρα - Γονατά με έναν εκλογικό νόμο που είχε επινοήσει ο Γεώργιος Παπανδρέου (πολιτικός σύμβουλος της "επανάστασης") που ήταν κατάφορα ευνοϊκός για τους Βενιζελικούς καθώς προέβλεπε στενο-ευρεία περιφέρεια επιλεκτικά για την Πελοπόννησο που ήταν πολιτικό προπύργιο των Βασιλοφρόνων. Παράλληλα προέβλεπε χωριστούς εκλογικούς καταλόγους για την Εβραϊκή κοινότητα της Θεσσαλονίκης καθώς αυτή είχε ενισχύσει πολιτικά τους βασιλόφρονες στις εκλογές του1920. Παράλληλα ίσχυε και προληπτική λογοκρισία για τις εφημερίδες της αντιπολίτευσης αναφορικά με τυχόν αναφορές τους στον Βασιλικό θεσμό. Όλα τα κόμματα των Βασιλοφρόνων αποφάσισαν να απόσχουν των εκλογών, καθώς δεν είχαν ουσιαστικές ελπίδες για επιτυχία καθώς το αποτέλεσμα τους φαινόταν προαποφασισμένο.

ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗΣ ΣΟΦΟΥΛΗΣ (σύντομος βιογραφία)

Ο Θεμιστοκλής Σοφούλης γεννήθηκε το 1860 στο Βαθύ Σάμου. Αρχικά σπούδασε Φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και συνέχισε με ανώτερες σπουδές Αρχαιολογίας στην Γερμανία. Συμμετείχε σε αρκετές ανασκαφές στην Ελλάδα με κυριότερη αυτή της Αρχαίας Μεσσήνης, όπου είχε τεθεί επικεφαλής. Στην πολιτική εισέρχεται όταν το 1900 επιστρέφει στην Τουρκοκρατούμενη γενέτειρα του Σάμο και χάρις τις φιλελεύθερες και ριζοσπαστικές του ιδέες, εκλέχθηκε αντιπρόσωπος στο συμβούλιο του νησιού, σε ένα θεσμό αυτοδιοίκησης που μαζί με άλλα προνόμια είχαν δοθεί από την Πύλη το 1832 ως αντίδωρο για την παραμονή της Σάμου υπό την επικυριαρχία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Ο Σοφούλης ως νέος πολιτικός απαίτησε από τις Οθωμανικές Αρχές, την πλήρη και κατά γράμμα εφαρμογή της οργανικής διατάξεως του 1832, με ταυτόχρονη παροχή και νέων πολιτικών ελευθεριών στην Σάμο. Ο Σουλτάνος απάντησε στις αρχές του 1908 με τον διορισμό του αδιάλλακτου Α. Κοπάση ως ηγεμόνα του νησιού και την αποστολή στρατού κατά παράβαση του Οθωμανικού οργανικού νόμου. Ο Σοφούλης με τους υποστηρικτές του αντιστάθηκαν ενόπλως στο Άνω Βαθύ κατά των Τούρκων στρατιωτών, αλλά τελικά αναγκάστηκαν όλοι να αποχωρήσουν στην Αθήνα.

Επί τέσσερα χρόνια ο Σοφούλης οργάνωνε στην Αθήνα ένα εκστρατευτικό σώμα για να επιστρέψει και να απελευθερώσει την Σάμο. Η ευκαιρία του δόθηκε όταν στις 9 Μαρτίου 1912 δολοφονήθηκε από τον Μακεδόνα Στ. Μπαρέτη ο Κοπάσης, ενώ λίγους μήνες μετά ξέσπασε ο Ιταλοτουρκικός πόλεμος. Ο Σοφούλης με ένα μικτό τμήμα από Κρητικούς οπλαρχηγούς (Δημητρακάκης, Καούδης, Νικολούδης) Ικάριους και Σαμιώτες των Αθηνών, αποβιβάστηκε στον Μαραθόκαμπο της Σάμου. Μετά από αρκετές μικρές συγκρούσεις, ο Τουρκικός στρατός αποχώρησε από την Σάμο, που εξέλεξε στις 30 Σεπτεμβρίου 1912 τον ελευθερωτή της Θεμιστοκλή Σοφούλη ως γενικό αντιπρόσωπο και πληρεξούσιο της. Ο Ά Βαλκανικός πόλεμος που ξέσπασε ένα μήνα μετά κατακύρωσε την ένωση της Σάμου με την Ελλάδα.