Ἒλ Μίνα: Τὸ ἑλληνόφωνο χωριὸ τοῦ Λιβάνου

Ὁ oρθόδοξος ἑλληνισμὸς τοῦ Λιβάνου χρονολογεῖται ἀπὸ τὸν 19ο αἰώνα καὶ ἐνισχύθηκε κατὰ τὴν περίοδο τῆς Μικρασιατικῆς Καταστροφῆς (ἀπὸ τὴ Σμύρνη καὶ τὴν Κωνσταντινούπολη) καὶ κατὰ τὸν Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Εἶναι ἀξιοσημείωτο ὅτι ἡ πρώτη ἑλληνικὴ κοινότητα μὲ τὴν ἐπωνυμία "Φιλόπτωχος Ἑλληνικὴ Κοινότης Βηρυττοὺ" (σύμφωνα μὲ στοιχεῖα τοῦ ἐνημερωτικοῦ δελτίου Greek community of Beirut) ἱδρύθηκε πολὺ πρὶν ἀπὸ τὴν ἀνεξαρτησία τοῦ Λιβάνου, μὲ ἄδειά της τότε Λιβανέζικης κυβέρνησης καὶ τῆς Γαλλικῆς ἁρμοστείας, τὸ 1926. Ἀμέσως ἀκολούθησε ἡ "Ἀστικὴ Ἑλληνικὴ Σχολὴ" καὶ ἡ ἵδρυση τῆς "Ἑνώσης Ἑλληνίδων Κυριῶν" καὶ τοῦ ἀθλητικοῦ συλλόγου "Ἀετός", ὁ ὁποῖος ἐξελίχθηκε ἀργότερα στὴν "Ἑλληνικὴ Λέσχη Βηρυττού".

Σύμφωνα μὲ τὶς πηγὲς τῆς ἑλληνικῆς πρεσβείας, ἡ ἐγγεγραμμένη ἑλληνικὴ κοινότητα σήμερα ἀνέρχεται στοὺς 3.000 κατοίκους. Κυριότερη ἴσως ἑστία ἑλληνοφωνίας στὸ Λίβανο ἀποτελοῦν οἱ κρητικῆς καταγωγῆς κάτοικοι τῆς χώρας, οἱ ὁποῖοι κατοικοῦν στὸ βόρειο Λίβανο καὶ εἶναι, κατὰ πλειοψηφία, μουσουλμανικοῦ δόγματος. Σύμφωνα μὲ τὰ δεδομένα πραγματοποιηθείσης ἐπιτόπιας ἐρευνᾶς μᾶς (Τσοκαλίδου, 2000), οἱ ἑλληνόφωνες ἑστίες τῆς χώρας συγκεντρώνονται κυρίως στὴν πρωτεύουσα Βηρυττὸ καὶ τὴν Τρίπολη τοῦ Β. Λιβάνου. Τέλος, ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς ἑλληνικῆς καταγωγῆς κατοίκους τῆς χώρας, στὸ Λίβανο ὑπάρχει καὶ ἀκαδημαϊκὴ ἑστία ἑλληνομάθειας, ἡ θεολογικὴ σχολὴ τοῦ Balamand στὸ Β. Λίβανο, ἡ ὁποία προετοιμάζει ὀρθοδόξους ἱερεῖς μὲ ὑψηλὸ βαθμὸ ἑλληνομάθειας. Ἡ σχολὴ ἀριθμεῖ 60 φοιτητὲς (ἀνάμεσά τους καὶ λίγες φοιτήτριες), οἱ ὁποῖοι παρακολουθοῦν κάθε μέρα μαθήματα στὰ Ἑλληνικά.

Φωτογραφικό οδοιπορικό από το Ζωγράφειο Λύκειο της Κωνσταντινούπολης

(από το καταπληκτικό ιστολόγιο http://tixamperiaapothnpolh.blogspot.com το οποίο σας συνιστώ θερμά να επισκευθείτε)

Επ'ευκαιρίας ενός σχολίου της αναγνώστριας Ιωάννας στο άρθρο για το Ζάππειο Παρθεναγωγείο (δες κι εδώ),σκέφτηκα πως ήρθε η στιγμή να γράψω και για το δεύτερο ελληνικό σχολείο του Beyoğlu.Ήταν κάτι που επιθυμούσα να κάνω απο καιρό.Κάτι η επιθυμία μου,κάτι το σχόλιο της Ιωάννας,κάτι η επισκεψή μου εκεί πριν μερικές μέρες,ήρθαν και έδεσαν όλα μαζί άψογα.Σήμερα λοιπόν θα σας γράψω για ένα ακόμα ιδιαίτερο μέρος που μου άγγιξε την καρδιά.Αναφέρομαι φυσικά στο Ζωγράφειο Λύκειο.

Η πρόσοψη του κτιρίου

Στην είσοδο του σχολείου συνάντησα τον διευθυντή του,τον κύριο Γιάννη Δερμιτζόγλου,που απο την πρώτη κιόλας στιγμή με κέρδισε με την ευγένεια του,το ήθος  και την καλλιέργεια του.Ένας πραγματικός Ρωμιός.Με προσκάλεσε μάλιστα και στο γραφείο του και αφιέρωσε αρκετό απ'τον πολύτιμο χρόνο του για να συζητήσει μαζί μου.

Το γραφείο του κοσμούσαν δεκάδες τιμητικές διακρίσεις για το έργο του καθως και κορνίζες με τάξεις αποφοίτων αλλά και σπουδαίων φωτισμένων Ελλήνων,όπως του Δημήτρη Φραγκόπουλου,που υπήρξε και διευθυντής του Ζωγράφειου.''Ο θείος μου'' είπε και συνέχισε να μου μιλάει για τα δρώμενα του σχολείου.Μαζί με τα καλά του σχολείου μου μίλησε και για τις δύσκολες συνθήκες που επικρατουν σε όλα τα  σχολικά ιδρύματα της Πόλης.

Η ίδρυση και τα πρώτα χρόνια δράσης του Ηρακλή Θεσσαλονίκης (1908-1915)

(για τα γενέθλια της Ηρακλάρας μας, σε πείσμα της Ε.Π.Ο. του Πιλάβιου που ξεκίνησε την κάθαρση του Ελληνικού αθλητισμού από το σωματείο μας)

Στις 29 Νοεμβρίου 1908 πραγματοποιήθηκε γενική συνέλευση ενός αμιγώς ελληνικού αθλητικού σωματείου στη Θεσσαλονίκη και ιδρύθηκε ο Μακεδονικός Γυμναστικός Σύλλογος. Στην πρώτη αυτή συνέλευση ψηφίστηκε το καταστατικό του νέου συλλόγου που αποτελούνταν από 36 άρθρα και εξελέγη το πρώτο διοικητικό συμβούλιο του. Πρόεδρος ανέλαβε ο γιατρός Α.Μάλτος, γραμματέας ο Ι.Αντωνιάδης και μέλη οι Π.Κοντογιάννης, Αιμ.Κόπανος, Δ.Χατζόπουλος, Δ.Κοντορέπας και Ι.Κύρου. Οι άνθρωποι του συλλόγου, μετά την πρώτη αυτή γενική συνέλευση, ενημέρωσαν τις τουρκικές αρχές και, όπως αναφέρουν μερικά χρόνια αργότερα το 1914 σε επιστολή τους στο πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης, η τουρκική αστυνομία επέτρεψε τη λειτουργία του συλλόγου με μια απλή άδεια. Ο νέος σύλλογος ιδρύθηκε σε μια ταραγμένη εποχή για την Θεσσαλονίκη και την ευρύτερη περιοχή της Μακεδονίας. Η οθωμανική αυτοκρατορία ζούσε τα τελευταία χρόνια της παρουσίας της στην Ευρώπη. Οι εθνικοί ανταγωνισμοί στα Βαλκάνια βρίσκονταν σε έξαρση και μόλις είχε τελειώσει η ένοπλη φάση του Μακεδονικού Αγώνα. Ο ελληνισμός της περιοχής, που είχε αντισταθεί με επιτυχία στις πολεμικές προσπάθειες για επικράτηση άλλων εθνοτήτων στην περιοχή, ήταν αποφασισμένος να επιβληθεί και με ειρηνικά μέσα. Η ίδρυση ενός ελληνικού αθλητικού σωματείου ήταν ενταγμένη σε αυτήν την προσπάθεια. Ο Μακεδονικός Γυμναστικός Σύλλογος δεν ήταν απλά ένα αθλητικό σωματείο, ήταν το αθλητικό σωματείο των Ελλήνων που δεν θα άφηναν κανέναν τομέα κοινωνικής δραστηριότητας που να μη δηλώσουν παρών.

Ο Γεώργιος Χατζιδάκις και η απόδειξη της αδιάσπαστης γλωσσικής συνέχειας του Ελληνισμού

Έχει εύστοχα παρατηρηθεί από τον αείμνηστο καθηγητή τής γλωσσολογίας στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών Γ. Κουρμούλη ότι η προσφορά τού Γ. Χατζιδάκι στην επιστήμη δεν συνίσταται τόσο στο ότι πρώτος αυτός εισήγαγε τη γλωσσική επιστήμη στην Ελλάδα, πράγμα επίσης σημαντικό, όσο κυρίως στο ότι ήταν ο πρώτος που εθεμελίωσε τον νεοελληνικό λόγο, καθορίζοντας τη βάση και τη μεθοδολογία ερεύνης του. Για να εκτιμήσουμε την κατάσταση που συνάντησε ο Χατζιδάκις επιστρέφοντας στην Ελλάδα μετά από τις ειδικές σπουδές ιστορικής και συγκριτικής γλωσσολογίας που διεξήγαγε στη Γερμανία κοντά σε μεγάλες προσωπικότητες τής γλωσσικής επιστήμης, θα πρέπει να θυμηθούμε το πνεύμα που επικρατούσε στην αντιμετώπιση της ελληνικής γλώσσας την τελευταία δεκαετία τού 19ου αιώνα. Είναι η περίοδος που καθαρώς ιστορικά φαινόμενα εξακολουθούν να αντιμετωπίζονται μέσα από την αχλύ ενός ρομαντικού πνεύματος, που είναι λ.χ. έντονα φανερό στη λογοτεχνία της εποχής και που –πέρα από τις οποιεσδήποτε μιμήσεις δυτικών προτύπων– δικαιώνεται και ως αναζήτηση των ριζών τού ελληνικού Έθνους, ως διασφάλιση της φυσιογνωμίας και των ιστορικών του δικαιωμάτων, τα οποία ξένα συμφέροντα είχαν ήδη θέσει υπό αμφισβήτηση. Έτσι λοιπόν ένα σύνθετο πλέγμα αιτίων, ψυχολογικών (φυγής), εθνικοπολιτικών (επιστροφής στις ρίζες), επιστημονικών (αναζητήσεως επιχειρημάτων για την αντίκρουση ύποπτων θεωριών), ήταν μερικοί από τους λόγους που ωθούσαν γενικότερα στην επιδίωξη μιας απευθείας συνδέσεως τού Νέου Ελληνισμού με τον αρχαίο κόσμο, εις βάρος βεβαίως τού μεσαιωνικού (βυζαντινού) Ελληνισμού, που τον θεωρούσαν ακόμη εστία ορισμένων προβλημάτων.

13 σκέψεις του Ίωνος Δραγούμη για την Ζωή, τον Άνθρωπο, την ξενομανία, την Νίκη, το Κράτος και τον Ελληνισμό

Δεν τους χρειάζομαι τους ανθρώπους των λεγόμενων «νέων ιδεών». Ανθρώπους νέων χαρακτήρων και νέας υγείας μπορείτε να μου φτιάσετε; Αυτό θέλω. Οι ιδέες πάντα θα έρχονται, είτε νέες είτε παλιές. Ο άνθρωπος πάντα ιδέες θα σκαρώνει, μη φοβάστε. Και δεν έχει σημασία αν είναι νέες ή παλιές. Θα είναι πάντα νέες αν προέρχονται από ανθρώπους υγιεινούς και με χαραχτήρα. Οι ιδέες είναι η αντανάκλαση της ζωής, της κάθε κατάστασης τους ανθρώπου, σα μια αίγλη γύρω από τον άνθρωπο, μια φωτοβολή που απ’ αυτόν βγαίνει.

Ημερολόγιο, Βερολίνο, Μάης 1914. Φύλλα ημερολογίου Ε΄ (1913-1917). Ερμής, 1986. 68.

Εκείνο που με συνδέει μ’ έναν τόπο δεν είναι το καλοκαίρι, είναι ο χειμώνας, και με τους ανθρώπους, οι λύπες της αγάπης.
Ημερολόγιο, 10 Ιουνίου 1919. Φύλλα ημερολογίου ΣΤ΄ (1918-1920). Ερμής, 1987. 96. 

Η νίκη καθίζει στον κόσμο, σαν αποτέλεσμα, την ιδέα της. Πρώτα του επιβάλλει την ηθική της θεωρία, που απ’ αυτήν έπειτα και άλλες ξεφυτρώνουν ιδέες και θεωρίες αμέτρητες και ανωφέλευτες κα γίνονται η κληρονομία των ανθρώπων, γιατί η ζωή είναι αγνή και παρθένα από θεωρίες, μονάχα ο άνθρωπος με τις νίκες και τις ήττες του βρέθηκε να τις ανακαλύψει για να περνά τον καιρό του.
«Η νίκη». Σαμοθράκη, 1909. Έκδ. «Νέα Ζωή» Αλεξανδρείας, 1926. 55.

«Περί ΕΘΝΟΥΣ και ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΣΥΝΕΧΕΙΑΣ» το νέο βιβλίο του κ. Κοντογιώργη

Γιώργος Κοντογιώργης

«Περί ΕΘΝΟΥΣ και ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΣΥΝΕΧΕΙΑΣ»

Εκδόσεις ΙΑΝΟS, 2011 Σελ. 152 Τιμή: 7,00€

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΙΑΝΟS (σειρά Μικρός Ιανός) το νέο βιβλίο του Γιώργου Κοντογιώργη «Περί ΕΘΝΟΥΣ και ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΣΥΝΕΧΕΙΑΣ». Στο νέο βιβλίο του ο Γ.Κ. εξετάζει την έννοια του έθνους στην καθολικότητά της και, υπό το πρίσμα αυτό, την έννοια του ελληνικού έθνους.  Το έθνος, ως έννοια, αποτελεί κοινωνικό γεγονός που προσιδιάζει στον τύπο της ελεύθερης κοινωνίας, όπως ακριβώς και τα ομόλογα φαινόμενα της δημοκρατίας, της ελευθερίας, της δικαιοσύνης, της ισότητας κλπ. Ο συγγραφέας απορρίπτει, επομένως, τις νεοτερικές προσεγγίσεις που αντιμετωπίζουν το έθνος ως επινόηση ή κατασκευή και ως πρωτόγνωρο φαινόμενο της εποχής μας. Οι αντιλήψεις αυτές ενοχοποιούνται ως ολιγαρχικές, ιστορικά ανυπόστατες  και γνωσιολογικά αυθαίρετες. Υποστηρίζει ότι το έθνος, ως συλλογική ταυτότητα, δηλαδή ως συνείδηση κοινωνίας, αποτέλεσε την ιστορική σταθερά του ελληνικού κόσμου, ενώ, ως προς τις μεταλλάξεις του, ακολούθησε κατά πόδας τις εξελίξεις του ανθρωποκεντρικού κοσμοσυστήματος με το οποίο ταυτίσθηκε. 

 

Ο ελληνικός κόσμος εξέφρασε πολιτικά την εθνική του συλλογικότητα με όχημα τη συνέργεια των πόλεων ή, αργότερα, την οικουμενική κοσμόπολη. Η σύμπτωση του έθνους με το ενιαίο κράτος αποτελεί τη μόνη ιδιαιτερότητα της νεότερης εποχής. Όμως, η ενσάρκωσή του από το κράτος οφείλεται στο ότι το τελευταίο ενσάρκωσε επίσης το πολιτικό σύστημα. Πράγμα που προσιδιάζει στην πρωτο-πολιτική φάση που βιώνει η εποχή μας. Το έθνος του (μη δημοκρατικού) κράτους αντιτείνεται, επομένως, στο έθνος της (δημοκρατικής) κοινωνίας. Στο μέτρο που, ο νεότερος κόσμος, θα διευρύνει το πεδίο της ελευθερίας του, οι κοινωνίες θα διεκδικούν τη συμμετοχή τους στην πολιτεία -με πρόσημο την αντιπροσώπευση ή τη δημοκρατία- και, κατ'επέκταση, στη διαχείριση της μοίρας τους, δηλαδή της συλλογικότητάς τους. Ώστε, ο ισχυρισμός της νεοτερικής διανόησης ότι ο εκδημοκρατισμός της πολιτείας θα εξαφανίσει το έθνος, συλλαμβάνεται ως ιδεολογικά διατεταγμένος και, μάλιστα, ολιγαρχικός. Απλώς, εν προκειμένω, η ενσάρκωση της πολιτείας από την κοινωνία των πολιτών, αντί του κράτους, θα αναιρέσει επίσης την οικειοποίηση του έθνους από αυτό, με αποτέλεσμα το κοινωνικό υποκείμενο να αναλάβει την πολιτική του έκφραση.

Τα περιεχόμενα

Αντί προλόγου. Το παρελθόν και η πρόοδος

Το έθνος ως έννοια: Το έθνος της νεοτερικότητας ως "επινόηση" και ως "φαντασιακή" απομίμηση. Η "τεχνιτή" κατασκευή του έθνους ως επινόηση της ολιγαρχίας. Το έθνος ως ταυτότητα της ανθρωποκεντρικής κοινωνίας. Το έθνος ως συνείδηση κοινωνίας και η ελευθερία. Το διακύβευμα του "έθνους της κοινωνίας" ανάμεσα στο "κράτος-έθνος" και στο κράτος της "παγκοσμιοποίησης". Το έθνος και η ελευθερία της κοινωνίας των πολιτών. Εθνική πολυσημία και πολυπολιτισμικότητα

Το ελληνικό παράδειγμα: Οι κρατούσες "σχολές" προσέγγισης του ελληνικού φαινομένου. Το ελληνικό έθνος ως έθνος κοσμοσύστημα. Το έθνος ως πολιτισμική και ως πολιτική έννοια. Η βασιλεύουσα Πόλις και η ιδέα της Ρώμης στο έθνος κοσμοσύστημα. Η θέση της νέας θρησκείας στο ταυτοτικό γινόμενο του έθνους κοσμοσυστήματος. Η "ελληνική παιδεία" ως υπόβαθρο της καταγωγικής αναγωγής του έθνους. Οι θεμέλιες προϋποθέσεις της εθνικής συλλογικότητας στο Βυζάντιο. Το έθνος κοσμοσύστημα και η γένεση του νέου ελληνισμού. Οι σταθερές και οι μεταβλητές του έθνους και οι επιπτώσεις της συνάντησης της ελληνικής οικουμένης με την πρωτο-ανθρωποκεντρική νεοτερικότητα.

 

Πηγή

http://contogeorgis.blogspot.com/

Η Ιστορία της συρρίκνωσης των μεγάλων Ελληνικών κοινοτήτων της Αιγύπτου

 της Φωτεινής Τομαή

Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ του Νάσερ της 23ης Ιουλίου 1952 με βασικό σύνθημα «Η Αίγυπτος ανήκει στους Αιγύπτιους», και οι σαρωτικές αλλαγές που επέφεραν οι εθνικοποιήσεις στη βαμβακοπαραγωγή κυρίως και στον τραπεζικό τομέα, κλάδοι της οικονομίας στους οποίους κατ΄ εξοχήν δραστηριοποιούνταν οι Ελληνες της Αιγύπτου, οδήγησαν στην πρώτη μεγάλη έξοδο του ελληνικού στοιχείου από τις εστίες του στη χώρα του Νείλου. Θύμα της ξενοφοβίας τότε, ο αιγυπτιώτης Ελληνισμός, παρά το γεγονός ότι συμπαραστάθηκε στην προσπάθεια της Αιγύπτου να απαλλαγεί από τη μοναρχία και τη βρετανική επιρροή, δεν εξαιρέθηκε από τα περιοριστικά μέτρα της νασερικής πολιτικής, όπως δικαιολογημένα προσδοκούσε. Τότε κανείς ίσως δεν είχε εκτιμήσει με πόση υπευθυνότητα και ευθυκρισία ο έλληνας πρέσβης στο Κάιρο Γ. Τριανταφυλλίδης προειδοποιούσε για την τύχη του Ελληνισμού και την « αρκούντως επισφαλή θέσιν του λόγω του κρατούντος αντιξενικού πνεύματος και της ξενοφοβίας » που ο ίδιος απέδιδε σ΄ ένα είδος « νεοπαγούς εθνικού σωβινισμού με βάθρον περισσόν θρησκευτικόν φανατισμόν ». 

Η ελληνοφωνία στο Λίβανο και στη Συρία

Ο ορθόδοξος ελληνισμός του Λιβάνου χρονολογείται από τον 19ο αιώνα και ενισχύθηκε κατά την περίοδο της Μικρασιατικής Καταστροφής (από τη Σμύρνη και την Κωνσταντινούπολη) και κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Είναι αξιοσημείωτο ότι η πρώτη ελληνική κοινότητα με την επωνυμία "Φιλόπτωχος Ελληνική Κοινότης Βηρυττού"

Έλληνες εθνικοί ήρωες της Αργεντινής

(μια αρκετά ενδιαφέρουσα ιστορία)

Το 1784, στην Ύδρα γεννήθηκε ένα παιδί, που βαφτίστηκε Νικόλαος και γρήγορα φανέρωσε ανήσυχο πνεύμα, το οποίο υπογραμμίστηκε από τον άνεμο φιλελεύθερων ιδεών στο νησί. Νεότατος ακόμη, ο Νικόλαος Κολμανιάτης, άρχισε να ταξιδεύει και πολύ γρήγορα διακρίθηκε. Τον Ιούλιο του 1952, ο τότε διοικητής της Εμποροναυτικής Σχολής Υδρας, Θεοφάνης Καλλίτσας, γράφει στη "ΝΑΥΤΙΚΗ ΕΛΛΑΣ" ότι ο νεαρός Νικόλαος αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το νησί όπου γεννήθηκε, εξαιτίας ενός επεισοδίου τιμής.

Χρόνια μετά, ίχνη του εντοπίζονται στη Μάλτα και λίγο αργότερα στο Βασίλειο της Νεαπόλεως. Εκεί, σύμφωνα με τις εφημερίδες της εποχής, ο Νικόλαος αντιστάθηκε στις διώξεις πολιτών, που ξεκίνησε η κυβέρνηση, με σκοπό να εκμηδενίσει το επαναστατικό ρεύμα, που κατέκλυσε την Ευρώπη μετά τη Γαλλική Επανάσταση. Οι εξελίξεις από εκεί και πέρα, ήταν ραγδαίες: εγκατέλειψε την περιουσία που είχε δημιουργήσει στη Νάπολη και βρέθηκε στη Ρωσία, όπου κατατάχθηκε στο Πολεμικό Ναυτικό. Σύντομα τού απονεμήθηκε ο βαθμός του πλωτάρχη, καθώς εκτιμήθηκαν οι ικανότητές του.

Από τη Ρωσία στο νησί Μάρτιν Γκάρθια για μια γιγαντομαχία

Όπως έδειχναν όλα, είχε μπροστά του μια εξαιρετική σταδιοδρομία στο ρωσικό πολεμικό ναυτικό.

Αλλά τότε, κάτι άλλο τράβηξε την προσοχή του. Ήταν το 1810, όταν άρχισαν οι αψιμαχίες μεταξύ Αργεντινών και Ισπανών, για την ανεξαρτησία των πρώτων από το ισπανικό στέμμα, με πρωτοστάτη τον Χοσέ ντε Σαν Μαρτίν. Ο Νικόλαος αποφάσισε τότε να αφήσει πίσω του τη Ρωσία και το αληθινό του όνομα και να πάρει το ψευδώνυμο Γεωργίου. Στην Αργεντινή έφτασε το 1811, έχοντας στο πλευρό του τον ναυτικό Σαμουήλ Σπύρου, από τη Μυτιλήνη. Οι δύο τους γνωρίζονται με τον Ιρλανδό Γουλιέλμο Μπράουν, στον οποίο είχε ανατεθεί η οργάνωση του αργεντίνικου στόλου.

Η ιστορία της Αργεντινής ξεκινά να μνημονεύει τον Νικόλαο Γεωργίου από τη 10η Μαρτίου του 1814, όταν στη διάρκεια μιας ναυμαχίας κοντά στο νησί Μάρτιν Γκαρθία, δόθηκε -όπως μαθαίνουμε από τις εφημερίδες της εποχής- "μια γιγαντομαχία", στη διάρκεια της οποίας, "μετά από πολύωρο και πεισματώδη δράση, έτρεψεν εις φυγήν τους Ισπανούς”. Επικαλούμενοι προφανώς την ελληνική υπηκοότητα του ήρωα, πολλοί ιστορικοί της εποχής χαρακτήρισαν τη ναυμαχία “ομηρική”. Μάλιστα, κατά σύμπτωση, η ναυαρχίδα στην οποία επέβαινε ο Υδραίος ναυτικός, με την ιδιότητα του αξιωματικού, είχε το επίσης ελληνικό όνομα “Ηρακλής”.


Το τελευταίο ταξίδι του Σπύρου και της Κάρμεν

Δίπλα στον "Ηρακλή", αγωνιζόταν ο Σπύρου, κυβερνήτης του πολεμικού "Κάρμεν". Λίγες ημέρες μετά, το ίδιο σκαρί μετέφερε τον γενναίο ναυτικό στο τελευταίο του ταξίδι. Ήταν στη ναυμαχία Αρρόζο δε λα Τσίνα, όταν ο Σαμουήλ, περικυκλωμένος από υπεράριθμους Ισπανούς και, για να μην πέσει η "Κάρμεν" στα χέρια του εχθρού, ανατίναξε το πλοίο, βάζοντας φωτιά στην πυριτιδαποθήκη του.

Ο Κολμανιάτης εικάζεται ότι είδε την έκρηξη, καθώς το πλοίο που κυβερνούσε, το "Τρινιντάτ", στο οποίο είχε απομείνει μόνο με τον ύπαρχό του και ελάχιστα μέλη του κατώτερου πληρώματος, βρισκόταν σχετικά κοντά στην "Κάρμεν". Ωστόσο, κατάφερε για ακόμη μία φορά να διαφύγει. Η επόμενη αναφορά του ονόματός του είναι στο Μοντεβιδέο, όπου “η γενναιότης και η μέχρι απερισκεψίας ορμητικότης του έκαναν θαύματα”. Πρώτος αυτός εισήλθε στην εξαιρετικά στρατηγική και οχυρή αυτή θέση. “Τη στρατιωτική του επιτυχία στεφάνωσε και σημαντικότερη διπλωματική, γιατί κατόρθωσε να προσεταιρισθή υπέρ των Αργεντινών, τον αξιόμαχο στρατό και στόλο του αντιπάλου”,

γράφει η “ΝΑΥΤΙΚΗ ΕΛΛΑΣ”. Όταν κηρύχθηκε ο πόλεμος κατά της Βραζιλίας, ο Κολμανιάτης ανήκε πια στο ανώτερο επιτελείο του στόλου. Έλαβε μέρος σε οκτώ ναυμαχίες το 1826, δέκα το 1827 και τρεις το 1828.

Το παράσημο της Αργυράς Ασπίδας και η Εβίτα Περόν

Στην ελληνική εφημερίδα “ΠΑΤΡΙΣ-PATRIA” της Νοτίου Αμερικής, διαβάζουμε στις 6 Ιανουαρίου του 1957: “Ότε επανήλθε νικητής στο Βουένος Αϊρες, κυβερνήτης της φρεγάδας ‘Αυτοκράτειρα’, το 1828, ετιμήθη με το παράσημο του Τάγματος της Αργυράς Ασπίδος. Έκτοτε, πολεμικά της Αργεντινής, σχολαί και οδοί πόλεων και κωμοπόλεων φέρουν το όνομά του”.

Το 1937, ένα αντιτορπιλικό του αργεντινού στρατού «βαφτίστηκε» προς τιμήν του Jorge, ενώ άλλο έλαβε το όνομα του Σπύρου. Μάλιστα, το “ARA ESPIRO”, στη διάρκεια του πολέμου του Κόλπου, είχε καταπλεύσει στον Πειραιά. Σήμερα, στην Ύδρα, δύο μνημεία μαρτυρούν την ιστορία του Κολμανιάτη. Η μία είναι η ανάγλυφη επιγραφή στο "έμπα" του νησιού, στη Σχολή Εμποροπλοιάρχων, όπου ο Κολμανιάτης απεικονίζεται ανάμεσα σε δύο όρθιες γυναίκες, που συμβολίζουν την Ελλάδα και την Αργεντινή. Η άλλη, μια προτομή, που στη βάση της αναγράφει "JORGE", την οποία η Εβίτα Περόν δώρισε τον Νοέμβριο του 1949 στο Ιστορικό Αρχείο και Μουσείο Ύδρας (ΙΑΜΥ).

Πηγή

http://kontiloforos.blogspot.com/

Η αρχαία Πέτρα αποκαλύπτει τους ελληνιστικούς θησαυρούς της

Σπουδαία ανακάλυψη στην αρχαία πόλη της Πέτρας στην Ιορδανία ανανεώνει το διεθνές ενδιαφέρον για μια περιοχή που δεν είναι απλώς από το 1985 Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς υπό την αιγίδα της UNESCO, αλλά και δημοφιλής τουριστικός προορισμός για τους μεγάλους και διάσημους του πλανήτη: από το ζεύγος Σαρκοζί - Μπρούνι και τη Μαντόνα μέχρι τον αντιπρόεδρο των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν και τον διάδοχο της Ισπανίας Φελίπε παρέα με τη σύζυγό του Λετίσια.

Σημαντική αρχαιολογική ανακάλυψη στην αρχαία πόλη της Τροίας

Μια σημαντική ανακάλυψη φαίνεται πως έκανε μια ομάδα αρχαιολόγων στην αρχαία πόλη της Τροίας, αφού βρήκε τα λείψανα ενός άνδρα και μιας γυναίκας που υπολογίζεται πως πέθαναν το 1.200π.Χ., την περίοδο του Τρωικού πολέμου που καταγράφηκε από τον Όμηρο, σύμφωνα με τον Γερμανό καθηγητή αρχαιομετρίας, Ernst Pernicka, που ηγείται των ερευνών.

Ο καθηγητής είπε ότι οι σκελετοί των δύο ατόμων ανακαλύφτηκαν κοντά στην περιοχή που εκτιμάται πως βρισκόταν η γραμμή άμυνας του στρατού της αρχαίας πόλης της Τροίας την εποχή του Χαλκού.

Η τελευταία εξέλιξη ενδέχεται να καταλήξει σε αποδείξεις ότι η έκταση της Τροίας ήταν μεγαλύτερη από ό,τι μέχρι στιγμής υπολογίζεται και ως εκ τούτου να αλλάξει τον τρόπο που κρίνουν οι ακαδημαϊκοί την Ιλιάδα και τα ιστορικά στοιχεία που περιέχει.

Ο καθηγητής Ernst Pernicka δήλωσε σχετικά με τη σπουδαία ανακάλυψη της ομάδας του: «Αν τα λείψανα επιβεβαιωθεί ότι ανήκουν σε ανθρώπους που έζησαν το 1.200π.Χ. αυτό θα σημαίνει ότι έζησαν στην περίοδο του Τρωικού πολέμου. Διεξάγουμε τεστ χρονολογικής αξιολόγησης με τη μέθοδο του άνθρακα, αλλά το εύρημα από μόνο του είναι συγκλονιστικό».

Ο Γερμανός καθηγητής πρόσθεσε ότι τα αντικείμενα που βρέθηκαν κοντά στα λείψανα, από τα οποία έλειπαν τα κάτω άκρα, είναι επίσης από το 1.200π.Χ.

Διευκρίνισε, ωστόσο, ότι είναι πιθανό τα δύο άτομα να θάφτηκαν 400 χρόνια αργότερα σε ένα σημείο, που οι αρχαιολόγοι εικάζουν ότι ήταν χώρος ταφής της Τροίας VΙ ή της Τροίας VII, που αντιστοιχούν στα διαφορετικά στρώματα της Τροίας, τα οποία έχουν προκύψει από τις αρχαιολογικές ανασκαφές.

Πηγή

http://totefteri.blogspot.com

Η συνάντηση του Ίωνα Δραγούμη και του Γεωργίου Παπανδρέου στο Βερολίνο

(το 1914 συναντήθηκαν τυχαία στο Βερολίνο ο Ίων Δραγούμης (ήταν εκεί ως διπλωματικός ακόλουθος) με τον Γεώργιο Παπανδρέου (σπούδαζε πολιτικές επιστήμες) και αντάλλαξαν απόψεις επί των Εθνικών και κοινωνικών θεμάτων που απασχολούσαν τότε τον Ελληνισμό, αλλά που κατά την γνώμη μας παραμένουν επίκαιρα πάντοτε. Την σημαντική αυτή ιδεολογική συνάντηση περιγράφει στο παρακάτω αξιόλογο κείμενο του ο φίλος μου Βαγγέλης Κομνηνάκης τον οποίο ευχαριστώ για την ευγενική άδεια αναδημοσίευσης που μου παρείχε)

Ο Ίων Δραγούμης υπήρξε για το ελληνικό έθνος μία εμβληματική φυσιογνωμία. Την εποχή του Μακεδονικού Αγώνος ανεδείχθη ως σπουδαίος μαχητής, διπλωμάτης και πολιτικός με ακατάβλητη πίστη στα ιδανικά της φυλής και αποφασιστικά επίμονος στο όραμα της απελευθερώσεως των αλυτρώτων Ελλήνων.

Το έτος 1914 ο Γεώργιος Παπανδρέου συναντά τον Ίωνα Δραγούμη στο Βερολίνο. Ο Ίων έχει μόλις συγγράψει το βιβλίο του «Ελληνικός Πολιτισμός». Ο Γεώργιος Παπανδρέου στα «Πολιτικά Κείμενα» υποβάλλει σε μία έντιμη ιδεολογική κριτική το βιβλίο του Ίδα, όπως τον αποκαλεί, προτού στο τέλος αποκαλύψει τα αισθήματα συμπαθείας που τρέφει για τον Ίωνα.

Περιγράφει λοιπόν ο Γ. Παπανδρέου την κατάσταση που επεκράτει στην Ελλάδα προ του 1897. Λέγει λοιπόν ότι «οι παλαιοί πολιτικοί δεν είχαν λησμονήσει την Μεγάλην Ιδέαν. Αυτή μάλιστα η πίστις, ότι το ελεύθερον Κράτος ήτο προσωρινόν, εχαρακτήριζε την Ελλάδα μέχρι του 1897. Μόνον κατόπιν της θλιβεράς ήττης του 1897 έχασεν έδαφος η Μεγάλη Ιδέα, εδημιουργήθη το ρεύμα των απαισιοδόξων, με σύμβολον «δεν βαρυέσαι», «δεν διορθώνεται το Ρωμαίικο», με πρωθυπουργούς κυβερνώντας «τυχαίως και μοιραίως». Και ως αντίδρασις κατά της αυτοκτόνου αυτής ιδεολογίας προεκλήθη η κίνησις των Νέων, τα εθνικά κινήματα εις την Μακεδονίαν, την Ήπειρον και την Θράκην, η πολιτική των Εθνοτήτων εις την Πόλιν και η Στρατιωτική Επανάστασις (σ.σ. στο Γουδί)».

Tι λέει πραγματικά ο Ισοκράτης για τους μετέχοντες της Ελλ. Παιδείας

Πουθενὰ δὲν ἀναφέρει ὁ Ἰσοκράτης (οὒτε ἂλλος Ἓλλην συγγραφεὺς) ὃτι “Ἓλληνὲς εἰσι οἱ μετέχοντες τῆς Ἑλληνικῆς παιδείας”. Ἡ ρῆσις αὐτὴ, τὴν ὁποίαν κατά κόρον ἐξεμεταλεύθησαν τὰ Μ.Μ.Ε., εἶναι χαλκευμένη, παράφρασις, παρερμηνεία, διαστρεύλωσις τοῦ 50οῦ ἐδαφίου απὸ τὸν “Πανηγυρικὸν” τοῦ Ἰσοκράτους, τὸ ὁποῖον εἰς τὴν πραγματικότητα διατυπώνει, σαφῶς, τελείως αντίθετη ἒννοια. (Γι’ αὐτὸ δὲν ἐπιθυμοῦν κάποιοι νὰ διδάσκωνται τὰ ἀρχαῖα Ἑλληνικὰ εις τὰ σχολεῖα: γιὰ νὰ μποροῦν διάφοροι ἐπιτήδειοι, νὰ ἐρμηνεύουν τὰ ἀρχαῖα κείμενα ὃπως τοὺς βολεύει).

Ὁ Ἰσοκράτης, λοιπὸν, πλέκων τὸ ἐγκώμιον τῆς πνευματικῆς αἲγλης τῶν Ἀθηνῶν, γράφει ἐπὶ λέξει:
“.... ΤΟΣΟΥΤΟΝ Δ’ ΑΠΟΛΕΛΟΙΠΕΝ Η ΠΟΛΙΣ ΗΜΩΝ ΠΕΡΙ ΤΟ ΦΡΟΝΕΙΝ ΚΑΙ ΛΕΓΕΙΝ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ, ΩΣΘ΄ ΟΙ ΤΑΥΤΗΣ ΜΑΘΗΤΑΙ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΙ ΓΕΓΟΝΑΣΙΝ, ΚΑΙ ΤΟ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΟΝΟΜΑ ΠΕΠΟΙΗΚΕ ΜΗΚΕΤΙ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ, ΑΛΛΑ ΤΗΣ ΔΙΑΝΟΙΑΣ ΔΟΚΕΙΝ ΕΙΝΑΙ, ΚΑΙ ΜΑΛΛΟΝ ΕΛΛΗΝΑΣ ΚΑΛΕΙΣΘΑΙ ΤΟΥΣ ΤΗΣ ΠΑΙΔΕΥΣΕΩΣ ΤΗΣ ΗΜΕΤΕΡΑΣ Η ΤΟΥΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΗΣ ΦΥΣΕΩΣ ΜΕΤΕΧΟΝΤΑΣ.”

Τὸ ρῆμα “πεποίηκε” καὶ τὸ τὸ ἀπαρὲμφατον “δοκεῖν”, τὰ ὁποῖα χρησιμοποιεῖ ὁ Ἰσοκράτης, δὲν ἒχουν τεθῆ τυχαίως. Ὃπως παρατηρεῖ καὶ ὁ σχολιογράφος τῶν Κωδίκων, ὁ Ἰσοκράτης πάντοτε “σαφεῖ τῇ λέξει κέχρηται” (vita 1.10). Σημειωτέον δὲ, ὃτι συνεπλήρωνε καὶ ἐτελειοποιοῦσε τὸν “Πανηγυρικὸ” περισσότερο ἀπὸ δέκα ἒτη, προκειμένου νὰ τὸν ἀπαγγείλη κατὰ τὴν ἑκατοστὴν Ὀλυμπιάδα – τὸ 380 π.ν.χ.-, ὃπου, ὡς γνωστὸν, συμμετεῖχον ΜΟΝΟΝ Ἓλληνες.

Τὸ ρῆμα “ποιῶ” σημαίνει κατασκευάζω, φτιάχνω, δημιουργῶ. Τό μέσον (μέση φωνὴ) “ποιούμαι” σημαίνει ὑπολαμβάνω, νομίζω: “συμφορὰν ποιοῦμαι” = θεωρῶ ὡς συμφορὰν (ἀνάλογες σημερινὲς ἐκφράσεις: “περιποιημένη συμπεριφορὰ”, “κατασκευασμεύνη ὑπόθεσις”, “φτιαχτὸ ζήτημα”.
Τὸ δὲ ρῆμα “δοκῶ” σημαίνει ὑποθέτω, νομίζω, φαντάζομαι: δοκεῖ = φαίνεται, ἐν ἀντιθέσει πρὸς τὴν πραγματικότητα. “Τά δοκούντα –μόνον - τῷ δοκοῦντι εἶναι ἀληθῆ” τονίζει ὁ Πλάτων εἰς τὸν διάλογον “Θεαίτητος” (158 Ε).

Ὁ Ἰσοκράτης λοιπὸν ἁπλῶς διαπιστώνει:
“Ἡ πόλις μας (δηλαδή αἱ Ἀθῆναι, ἡ Ἑλλὰς Ἑλλάδος κατὰ τὸν Θυκυδίδη), τόσον ἒχει ἀφήσει πίσω της (“ἀπολέλοιπε”, “ἐξεπέρασε”) ὡς πρὸς τὴν φρόνησιν τοὺς ἂλλους ἂνθρώπους, ὣστε οἱ μαθηταὶ αύτῆς ἒγιναν διδάσκαλοι ἂλλων καὶ τὸ ὂνομα τῶν Ἑλλήνων πεποίηκε ( = ἐδημιούργησε τὴν πεποιημένην, πλαστὴν ὲντύπωσιν) δοκεῖν εἶναι ( =νὰ φαίνεται ὃτι εἶναι –δίχως ὃμως νὰ εἶναι) χαρακτηριστικὸν ὂχι πιὰ τοῦ γένους ἀλλὰ τῆς διανοίας καὶ νὰ ἀποκαλοῦνται Ἓλληνες (δὲν τοὺς ἀποκαλοῦμε ἐμεῖς) μᾶλλον οἱ μετέχοντες τής ἡμετέρας ἐκπαιδεύσεως παρὰ (οἱ μετέχοντες) τῆς κοινῆς φύσεως ( =γεννήσεως, καταγωγῆς).

Δηλαδὴ, κάτι παρόμοιο μὲ αὐτὸ ποὺ γίνεται σήμερα μὲ τοὺς καθηγητὲς ξένων γλωσσῶν. Οἱ μαθηταὶ λένε: “ἡ γαλλίδα”, “ἡ γερμανίδα”, “ὁ ἂγγλος”, κ.ο.κ., ἐννοώντας τοὺς -Ἓλληνες- καθηγητὰς, οἱ ὁποῖοι διδάσκουν αὐτὲς τὶς γλῶσσες.

Γι’αὐτὸ ἀκριβῶς ἡ Ἑλληνικὴ γλῶσσα ἐτακτοποίησε τὸ ἀνεφυὲν πρόβλημα, καθορίζοντας ὡς “ἑλληνίζοντας” (καὶ ὂχι “Ἓλληνας”) τοὺς ξένους τοὺς διδάσκοντας ἑλληνικὰ. Ἒτσι ἒχομε τοὺς “ἑλληνίζοντας” Ἰουδαίους, δηλαδὴ τοὺς ὁμιλοῦντας τὴν Ἑλληνικὴν, καὶ γενικῶς τοὺς συγγραφεῖς, οἱ ὁποῖοι εἰς τὰ κράτη τῆς Ἀνατολῆς, ἀλλὰ καὶ τῆς Δύσεως, ὡμιλοῦσαν, ἒγγραφον καὶ ἐδίδασκον τὰ Ἑλληνικὰ.

“Ἑλληνιστὴς” μέχρι σήμερα, εἶναι ὁ ἑλληνόγλωσσος ἀλλοδαπὸς, ὁ καθηγητὴς τῶν Ἑλληνικῶν. Λόγου χάριν, ἡ Γαλλίδα ἑλληνίστρια Ζακλὶν ντὲ Ρομιγὺ, ὁ Ἱσπανὸς ἑλληνιστὴς Φεδερίκο Σαγρέδο, ὁ Ἱσπανὸς ἑλληνιστὴς Χουὰν Κοντὲρχ, καθηγητὴς εἰς τὸ πανεπισήμιο st. Andrews τῆς Σκωτίας, ὁ ὁποῖος ἀναγράφει εἰδήσεις στὴν ἀρχαία Ἑλληνικὴ γλῶσσα, στὸν ἱστοχῶρο του http://www.akwn.net/ κ.ἂ.

Καὶ γιὰ νὰ μὴν ὑπάρξη τυχὸν παρεξήγησις γύρω ἀπὸ τὴν λέξι “μαθηταὶ” (οἱ ταύτης μαθηταὶ γεγόνασι διδάσκαλοι τῶν ἂλλων) διευκρινίζομε ὃτι οἱ μαθηταὶ οἱ ὁποίοι συνέρρεον εἰς τὶς Σχολὲς τῶν Ἀθηνῶν δὲν ἦσαν μόνον Ἓλληνες, ἀλλὰ καὶ ξένοι ἀπὸ Ἀνατολὴ καὶ Δύσι. Αὐτοὶ, γυρίζοντας στὶς πατρίδες των, ἐδίδασκον ἑλληνικὰ ὡς “Ἓλληνες διδάσκαλοι” καὶ μετέπειτα “ἑλληνοδιδάσκαλοι”.

(Απόσπασμα επιστολής τής εξαιρέτου φιλολόγου Άννας Τζιροπούλου – Ευσταθίου, πρός τόν πρόεδρον τής Δημοκρατίας κ. Κων. Στεφανόπουλο, τήν 6η Νοεμβρίου τού 2000, η οποία εδημοσιεύθη σέ τεύχος τού περιοδικού “ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΓΩΓΗ”)

Σημείωση Φιλίστωρος: παραθέτω την φιλολογική αυτή προσέγγιση της κας Τζιροπούλου-Ευσταθίου για να υποστηρίξω αυτό που γνωρίζουν όλοι όσοι έστω λίγο έχουν ασχοληθεί με τα θέματα της Αρχαίας Ελλάδας. Οτι δηλαδή οι πόλεις-κράτη της Αρχαίας Ελλάδας ήταν βαθύτατα "ρατσιστικές" κοινωνίες για τα σημερινά δεδομένα. Στην Αθήνα οι "μέτοικοι" δεν αποκτούσαν ΠΟΤΕ δικαιώματα Αθηναίου πολίτη όσα χρόνια και αν έμεναν στην Αθήνα ενώ πλήρωναν βαρύτατους φόρους. Στην Σπάρτη απλώς απαγορευόταν να μετοικίσει κανείς. Ο Θεμιστοκλής, κατά τον Ηρόδοτο, είχε καθοδηγήσει τον δήμο να αποφασίσει την ποινή του θανάτου για τους απεσταλμένους του Ξέρξη, μόνο και μόνο γιατί βάρβαροι όντες χρησιμοποίησαν την Ελληνική γλώσσα. Από μόνος του δε ο όρος "βάρβαρος" που χρησιμοποιούσαν συχνά οι Έλληνες ήταν "ρατσιστικός" καθώς συνόψιζε έναν πολιτικό διαχωρισμό μεταξύ Ελλήνων και αλλόφυλων σε μια εποχή που δεν υπήρχε Ελληνικό Έθνος με τα σημερινά του χαρακτηριστικά, και ο υπόλοιπος Αρχαίος μη ελληνόφονος κόσμος ήταν ομοίως κατακερματισμένος. Να σημειωθεί ότι στους Αρχαίους Ολυμπιακούς Αγώνες δεν συμμετείχαν βάρβαροι. Η επιλογή του Ισοκράτη ως προοδευτικού υπερασπιστή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των Αρχαίων απολίτιστων μόνο απορία μπορεί να μας προκαλέσει. Στόχος της πολιτικής του Ισοκράτη για τουλάχιστον 20 χρόνια υπήρξε η συνένωση όλων των Ελλήνων υπό έναν Αρχηγό και η εκστρατεία στην Ανατολή για να τιμωρήσουν τους Πέρσες. Ο γνωστός φιλόλογος Παναγής Λεκατσάς σε μια έρευνα του την εποχή του μεσοπολέμου αναφέρει τον Ισοκράτη ως "ιμπεριαλιστή"...."

πηγή

http://ellinon-pnevma.blogspot.com

H Άγνωστη Ιστορία των Σκοπίων – Η ταυτότητα των κατοίκων των Σκοπίων του 15ου και 16ου αιώνα

(από το ενημερωμένο ιστολόγιο http://history-of-macedonia.com/wordpress)
Στα διασωθέντα Οθωμανικά έγγραφα του 15ου και 16ου αιώνα,η πλειοψηφία των κάτοικων των Σκοπίων προσδιόριζαν τους εαυτούς τους κυρίως ως Βαρνταριώτες, Αλβανούς, Τουρκομάνους, Καραμανλίδες, Κούρδους, αλλά ποτέ ως Μακεδόνες.

Η Ιστορία της πόλεως των Σκοπίων κατά την διάρκεια της Οθωμανικής Περιόδου, παραμένει στο μεγαλύτερο μέρος της άγνωστη. Ελάχιστες έρευνες έχουν γίνει για την Δημογραφική και Πολιτική κατάσταση της πόλεως εκείνη την περίοδο. Αυτές που ξεχωρίζουν είναι του Τούρκου Ακαδημαϊκού Ιναλτσίκ και του Ιστορικού Φρένκελ. Στην έρευνα του τελευταίου, μέσα από Οθωμανικά έγγραφα που αναφέρονται σε Οθωμανικούς φόρους περιουσίας και διάφορα συμβόλαια σχετικά με εισοδήματα και ιδιοκτησίες της περιόδου 1450-1550, μπορούμε να έχουμε μια πιο καθαρή εικόνα για την ταυτότητα των κατοίκων της πόλεως των Σκοπίων.

Το απώτατο Ελληνιστικό Ιστορικό παρελθόν της Κίνας

Όταν η Ευρώπη συνάντησε την Κίνα

Τυπικά, ο Αλέξανδρος κατέκτησε και κράτησε την αυτοκρατορία του Δαρείου για μόλις εννέα χρόνια (334-323 π.Χ.), αλλά το σοκ που επέφερε στην ιστορία αυτού του κόσμου έμελλε να κρατήσει αιώνες. Χάρη στην αίγλη του ονόματός του, οι επίγονοι κατόρθωσαν μετά τον θάνατό του να κρατήσουν για δύο αιώνες τα φέουδα που μοιράστηκαν, παρά τους συνεχείς πολέμους μεταξύ τους. Χαρακτηριστικό είναι ότι ο Πείθων που είχε αναλάβει τις ινδικές κτήσεις στην κοιλάδα του Ινδού και ο Εύδεμος που είχε πάρει τη διοίκηση του Παντζάμπ έμειναν στις κτήσεις τους ως το 316 π.Χ., για να πάρει τη θέση τους η ινδική δυναστεία του Τσαντραγκούπτα Μαουρία. Ως τον πρώτο αιώνα π.Χ.- μας λέει η Ιστορία- τις κτήσεις της Δύσης τις κατέλαβαν οι Ρωμαίοι και εκείνες της Ανατολής οι διάδοχοι των Περσών, Πάρθοι. Σε πείσμα της ιστορίας όμως, οι Έλληνες κατόρθωσαν να συστήσουν στα εδάφη του Αφγανιστάν και του Πακιστάν το Ελληνο-Βακτριανό βασίλειο (206-140 π.Χ.) και να το επεκτείνουν ανατολικά, συστήνοντας το Ελληνο-Ινδικό βασίλειο (180 π.Χ.- 10 μ.Χ.) Τότε, με τα πρώτα κύματα των Ούννων (Ξιον Γκνου για τους Κινέζους) να σαρώνουν τα πάντα, τελείωσε το παιχνίδι εξουσίας των Ελλήνων.

ΒΥΖΑΝΤΙΟ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ

Το Ανατολικό Ρωμαϊκό κράτος έζησε και διέπρεψε επί χίλια περίπου έτη μετά την άδοξη κατάρρευση του Δυτικού. Κάνοντας εδώ μια παρένθεση να τονίσω ότι αποτελεί ικανή και αναγκαία συνθήκη το στοιχείο της ενότητος σε ένα κράτος, πολλώι δε μάλλον όταν πρόκειται για μία πολυεθνική αυτοκρατορία. Αξίζει, λοιπόν, να μελετηθούν οι λόγοι αποσυνθέσεως και τελικής διαλύσεως της Δυτικής αυτοκρατορίας. Και τούτο διότι, τα συμπεράσματα που θα εξαχθούν ενισχύουν σε πολύ μεγάλο βαθμό την άποψη περί ελληνικότητος του Βυζαντίου. Έχοντας κατά νου λοιπόν την παραπάνω αρχή, στην Ανατολικορωμαϊκή Αυτοκρατορία συναντάμε τους Έλληνες και τους πλήρως εξελληνισμένους, οι οποίοι αποτελούσαν τον συμπαγή, σταθερό και σκληρό πυρήνα της. Οι άλλοι λαοί (Αρμένιοι, Γεωργιανοί, Σύριοι, Αιγύπτιοι, Σλαύοι, Βούλγαροι, Ιταλιώτες, Αλβανοί) ανήκαν σε αυτήν μερικώς και ασταθώς. Δεν εταυτίζοντο με το Κράτος, το οποίο είτε δεν το θεωρούσαν δικό τους (Σύριοι, Αιγύπτιοι), είτε εποφθαλμιούσαν την ηγεσία του από τους Έλληνες (Βούλγαροι: Συμεών, Σαμουήλ) και την μετατροπή του σε μιας άλλης μορφής και φύσης αυτοκρατορία, με προεξάρχον έθνος τους ιδίους. Για όλους τους παραπάνω λόγους, άλλες φορές τάχθηκαν στο πλευρό της κεντρικής διοίκησης, ενώ κάποιες άλλες συνεργάζοντο με τους εχθρούς του κράτους. Το Βυζάντιο, ασφαλώς και δεν ήταν δικό τους. Ανήκε στους Έλληνες που του έδωσαν την γλώσσα, την παιδεία, τον πολιτισμό και την Ελληνορθοδοξία.

ΒΥΖΑΝΤΙΟ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ

(θα παραθέσουμε σε τρεις συνέχειες την μελέτη του φίλου "Σταυραετού" που αποδεικνύει αρκετά ευστοχα γιατί το Βυζάντιο ήταν ο συνδετικός κρίκος μεταξύ αρχαίου και νεότερου Ελληνισμού. Πιστεύω ότι το κείμενο καλύπτει πολύ καλά μια κρίσιμη ιστορική περίοδο του Ελληνισμού, που ως τώρα δεν έχουμε θίξει επαρκώς λόγω της προσωπικής μου έλλειψης επαρκών γνώσεων. )

Το ένδοξο, Χιλιόχρονο Βυζάντιο, ή, άλλως όπως αποκαλείται το Ελληνικό Μεσαιωνικό κράτος, ξεκίνησε τυπικά με τη μεταφορά της πρωτευούσης του Ρωμαϊκού κράτους από τη Ρώμη στην αρχαία ελληνική αποικία του Βύζαντος του Μεγαρέα, το Βυζάντιο. Για το όνειρο του Κωνσταντίνου όπου του υπεδείχθη η ακριβής τοποθεσία Κτίσεως της Νέας Ρώμης, ή Νέας Ιερουσαλήμ, ή Νέας Επταλόφου ή Βασιλευούσης, ή Κωνσταντικουπόλεως, πιστεύω ότι δεν χρειάζεται να αναφερθώ` απλώς να επισημάνω ότι εντάσσεται στο ευρύτερο πλαίσιο της απαραίτητης ενδύσεως της αυτοκρατορικής απόφασης με τον κατάλληλο μύθο. Όμως, ουσιαστικά η Βυζαντινή αυτοκρατορία εκκινά την χιλιόχρονη πορεία της στην Ιστορία και την αιωνιότητα το 395. Τη χρονιά εκείνη, λίγο πριν πεθάνει ο Θεοδόσιος, μοίρασε την ενιαία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία στους δύο του γιους. Στον Ονώριο έδωσε το Δυτικό Ρωμαϊκό τμήμα και στον Αρκάδιο το Ανατολικό Ρωμαϊκό τμήμα. Το τελευταίο αποτέλεσε το Ανατολικό Ρωμαϊκό Κράτος, ενώ οι ίδιοι οι Βυζαντινοί αποκαλούσαν τους εαυτούς των Ρωμαίους και την αυτοκρατορία τους Ρωμαϊκή. Σε αυτό το σημείο να τονίσω ότι, ειδικά για τους κατοίκους της Βασιλευούσης υπήρχε και η ονομασία Βυζαντινός, εκ του αρχαίου Βυζαντίου.

Η εφαρμογή του σχεδίου αφελληνισμού της Ίμβρου και της Τενέδου από το τουρκικό κράτος τα χρόνια (1964-1990)

(όσοι έχουν ασχοληθεί με την Ελληνική ιστορία, έστω επιδερμικά, γνωρίζουν ότι το Τουρκικό κράτος έχει παραβιάσει την περίφημη Συνθήκη της Λοζάννης σε σχεδόν 200 σημεία (ναι, είναι σωστό το νούμερο). Οι πλέον κραυγαλέες παραβιάσεις αφορούν το Πατριαρχείο και την Ελληνική μειονότητα Κωνσταντινούπολης. αλλά δεν είναι μόνο αυτές. Το καθεστώς αυτοδιοικητικής αυτονομίας για τους γηγενείς χριστιανούς της Ίμβρου και της Τενέδου που προβλεπόταν λεπτομερώς στην συνθήκη της Λοζάννης δεν εφαρμόστηκε ποτέ, καθώς καταπατήθηκε από τον Κεμάλ ήδη από το 1923. Να υπενθυμίσουμε ότι τα δύο νησιά άνηκαν στο σύμπλεγμα νησιών του αιγαίου, αλλά δόθηκαν στην Τουρκία μετά από απαίτηση της, γιατί βρίσκονταν κοντά στα Στενά των Δαρδανελλίων. Οι καταπατήσεις αυτές εκτείνονται ως σήμερα που η Τουρκία "διεκδικεί", Ευρωπαική ταυτότητα και Ελληνικά εδάφη. Από κανένα μέσο μαζικής ενημέρωσης όμως, και από κανένα μεγαλοδημοσιογράφο δεν θα ακούσουμε ούτε μια λέξη για τα θέματα αυτά. στο πάντειο πανεπιστήμιο έγινε εκδήλωση για τα δικαιώματα των Τσάμηδων, όχι όμως για τους Ίμβριους και τους Τενέδιους. Όλοι (Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, πανεπιστήμια, Υπουργεία, τηλεοπτικοί δίαυλοι, "πνευματικοι" άνθρωποι, ηθοποιοί, αριστερά κόμματα) κόπτονται για τα δικαιώματα μόνο όσων δεν είχαν την ατυχία να είναι Έλληνες. Είναι μάλλον και αυτό, άλλο ένα σημείο των καιρών...)

Το 1964, η Υπηρεσία Εθνικής Ασφάλειας της Τουρκίας, με την υπ' αρ. 35 της 27 Μαΐου 1964 απόφαση της, θέτει σε εφαρμογή το γνωστό «Eritme Programi» ή «Πρόγραμμα Διάλυσης» (η τούρκικη λέξη «eritme» σημαίνει διάλυση, λιώσιμο, τήξη, αφομοίωση). Το Πρόγραμμα αυτό αλλά και ο τρόπος εφαρμογής του δεν ανακοινώθηκε ποτέ επισήμως στις αρχές της Ίμβρου, ακριβώς επειδή αποτελούσε κατάφωρη παραβίαση της Συνθήκης της Λωζάννης.

Ο βασικός στόχος του προγράμματος ήταν ο αφελληνισμός των δύο νησιών και προέβλεπε, μεταξύ άλλων:

Η ιστορική συνέχεια του Ελληνισμού μέσα από την ματιά του Νίκου Σβορώνου

Το 1988 οι καθηγητές πανεπιστημίου Στέφανος Πεσμαζόγλου και Νίκος Αλιβιζάτος έλαβαν δύο ενδιαφέρουσες συνεντεύξεις από τον Κ. Θ. Δημαρά και τον Νικόλαο Σβορώνο που αφορούσαν την ιστοριογραφία γενικότερα. Οι συνεντεύξεις αυτές εκδόθηκαν σε ένα ενιαίο βιβλίο υπό τον τίτλο "η μέθοδος της ιστορίας" από τις εκδόσεις ΑΓΡΑ. Πριν ξεκινήσω να διαβάζω το βιβλίο ήμουν αρνητικά προκατειλημμένος, καθώς γνωρίζω πως ο Στέφανος Πεσμαζόγλου (παλιός καθηγητής μου) είναι από τους συνεπέστερους αρνητές της Ελληνικής Ιστορικής συνέχειας. Στον ίδιο ιδεολογικό περίγυρο βρίσκεται και ο καθηγητής Συνταγματικής Ιστορίας του Πανεπιστημίου Αθηνών Νίκος Αλιβιζάτος.

Τελικά όμως στην συνέντευξη του Νίκου Σβορώνου, η απάντηση του για την ιστορική συνέχεια του Ελληνισμού είναι ξεκάθαρη και αποτυπώνει, έστω υπό ένα διαφορετικό πρίσμα, την αλήθεια. Να σημειωθεί ότι ο Νίκος Σβορώνος υπήρξε ενεργό μέλος του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ στην Κατοχή και είναι γνωστός για τις ευρύτερες αριστερές ιδέες του, ενώ συγκεντρώνει την εκτίμηση όλων σχεδόν των αρνητών της ιστορικής συνέχειας του Ελληνισμού. Θα παραθέσω αυτούσια την τοποθέτηση του για το θέμα και θα σας καλέσω να την μελετήσετε με μεγάλη προσοχή, καθώς συντρίβει κυριολεκτικά όλες τις εργώδεις νεόκοπες προσπάθειες που προσπαθούν να δείξουν ότι η νεοελληνική ταυτότητα είναι ένα ξεκομμένο διανοητικό δημιούργημα του νεοελληνικού διαφωτισμού στα τέλη του 18ου αιώνα.

Ν. Α. : Τελικά φαίνεται να αποδέχεστε την παπαρρηγοπούλεια άποψη για την αδιάπτωτη συνέχεια της Ελληνικής Ιστορίας.

Ακούστε. Μην με βάζετε να επαναλάβω αυτά που έχω ήδη γράψει. Φυσικά και αποδέχομαι την κάποια πολιτισμική συνέχεια του ελληνισμού. Αλλά όχι και ολόκληρη την παπαρρηγοπούλεια άποψη. Σε ορισμένα σημεία σαφώς και υπάρχει αυτή η συνέχεια. Το ξέρετε και το ξέρουμε όλοι. Θεωρώ την συνέχεια αυτή ως ένα δυναμικό φαινόμενο με διαφορετικές φάσεις. Δεν πιστεύω βέβαια στην φυλετική συνέχεια. Δεν κάνω ζωολογία, κάνω ιστορία. Δεν ξέρω τι είναι ανθρωπολογικά η Ελληνική φυλή η ο Ελληνικός λαός η το ελληνικό έθνος, είναι ανακατεμένα όπως συμβαίνει με όλους τους ιστορικούς λαούς του κόσμου.
Για το ότι υπάρχει όμως, από παλιά, πολύ παλιά, ένας ελληνικός λαός που έχει συνείδηση της ενότητας του και της διαφοράς του από τους άλλους λαούς, και έχει συνείδηση της ιδιαιτερότητας του και της πολιτισμικής του συνέχειας, δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία. Από εκεί και πέρα προσπάθησα να δω την εξέλιξη του συνειδησιακού περιεχομένου αυτού του λαού, ότι δηλαδή μετά από μια περίοδο απομάκρυνσης , επιβλήθηκε μια άλλη ιδέα. Η Ρωμαϊκή ιδέα και μετά η Χριστιανική ιδέα. Και από τον 11ο αιώνα και πέρα, επανέρχονται οι Ελληνικές ιδέες και οι Έλληνες ξαναποκτούν συνείδηση ως ξεχωριστή οντότητα, που συνδέεται με την Αρχαία. Είναι έννοιες που αντανακλούν ένα δυναμικό φαινόμενο. Δεν μπορώ να πω τίποτε παραπάνω γιατί θα το προδώσω....

ΒΑΣΙΚΗ ΠΗΓΗ

Κ. Θ. Δημαράς & Νίκος Σβορώνος, Η μέθοδος της Ιστορίας (Ιστοριογραφικά και αυτοβιογραφικά σχόλια), εκδόσεις ΑΓΡΑ

και μια σχετική αναδημοσίευση κειμένου του κ. Χολέβα από το φιλικό ιστολόγιο "γάταρος"

http://gataros.blogspot.com/2010/01/blog-post_3677.html

Έρευνα για τις περιουσίες των Ελλήνων της Πόλης

Ένας τηλεφωνικός κατάλογος της Κωνσταντινούπολης του 1955 αποτελεί το “κλειδί” για την έναρξη της εκστρατείας διεκδικήσεων ακινήτων των Ελλήνων της Πόλης. (Πηγή εφ. Μακεδονία)
Ήδη τα στοιχεία του καταλόγου αυτού σταχυολογούνται, προκειμένου να εντοπιστούν ελληνικά ακίνητα που κατασχέθηκαν και πουλήθηκαν από το τουρκικό κράτος. Η απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για την υπόθεση Φωκά, με την οποία δικαίωσε δύο αδέρφια στη διεκδίκηση της περιουσίας της αδερφής τους, αξίας 12 εκατομμυρίων ευρώ, άνοιξε το δρόμο για να κινηθούν παρόμοιες διαδικασίες για διεκδικήσεις Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης που έχασαν τις περιουσίες τους και οι οποίες υπολογίζονται σε συνολικά 12.000 ακίνητα. “Δεχόμαστε τηλεφωνήματα απ’ όλον τον κόσμο. Το ενδιαφέρον είναι μεγάλο, αλλά η δουλειά έχει πολύ δρόμο”, υποστήριξε μιλώντας στη “ΜτΚ” ο συνήγορος των αδελφών Φωκά Δημήτρης Γκελντής, ο οποίος επί οκτώ χρόνια εξάντλησε όλες τις δικαστικές διαδικασίες στα τουρκικά και ευρωπαϊκά δικαστήρια, μέχρι τη δικαίωση των δύο αδερφών. Ο κ. Γκελντής πριν λίγες ημέρες επέστρεψε από την Κωνσταντινούπολη, κρατώντας τον συγκεκριμένο τηλεφωνικό κατάλογο στα χέρια του. “Είναι μια καλή αρχή”, είπε υπογραμμίζοντας πως στον κατάλογο αυτόν υπάρχουν 300.000 ελληνικά ονόματα και οι δρόμοι όπου έμεναν την περίοδο εκείνη, πριν τα Σεπτεμβριανά του 1955 και το πογκρόμ εναντίον των Ελλήνων της Πόλης. “Ένα πρόβλημα είναι πως οι περισσότεροι δρόμοι έχουν αλλάξει ονομασίες, ωστόσο θα το ξεπεράσουμε με τις μαρτυρίες που υπάρχουν για τα παλιά ονόματά τους”, επισήμανε. Ο κ. Γκελντής στην επίσκεψή του στην Κωνσταντινούπολη συναντήθηκε με τον οικουμενικό πατριάρχη, με τον οποίο συζήτησε το θέμα, αλλά και με τον έλληνα πρέσβη. Παράλληλα είχε επαφές με τον τούρκο συνάδελφό του Οκάν Χεμσινλίογλου, με τον οποίο συνεργάστηκαν για τη θετική έκβαση της υπόθεσης Φωκά. “Το πρόβλημα είναι πως οι τουρκικές υπηρεσίες απαγορεύουν ακόμη και σε Τούρκους να κάνουν έρευνες σε κτηματολόγια και υποθηκοφυλακεία όταν αφορούν τις ελληνικές περιουσίες”, τόνισε.

ΣΕ ΤΡΕΙΣ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΕΙΣ

Η έρευνα που ξεκίνησε αφορά τα 12.000 ακίνητα που αποτελούν τις περιουσίες των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης, οι οποίες χάθηκαν μετά το 1955. Η πρώτη κατεύθυνση αφορά τα ακίνητα που παραμένουν ως έχουν και είναι εγκαταλειμμένα χωρίς να έχουν αξιοποιηθεί, ακολουθούν τα ακίνητα που έχουν πουληθεί σε τρίτους και αυτά που αξιοποιήθηκαν από το τουρκικό κράτος, το οποίο τα διατηρεί στην ιδιοκτησία του.

Στην πρώτη κατηγορία εκτιμάται πως στην Κωνσταντινούπολη εξακολουθούν να ρημάζουν περίπου 1.000 ακίνητα που ανήκαν σε Έλληνες. “Πρέπει να αρχίσουμε απ’ αυτά, να δούμε σε ποιους ανήκουν και αν οι ιδιοκτήτες τους είναι κάποιοι απ’ αυτούς που έχουν επικοινωνήσει ήδη μαζί μας”, σημείωσε ο κ. Γκελντής. “Το ζήτημα όμως είναι να συμβάλει σ’ αυτό το έργο η ελληνική πολιτεία. Τα ακίνητα αυτά είναι ετοιμόρροπα και ακόμη και αν ζουν οι ιδιοκτήτες τους και θέλουν να τα διατηρήσουν, πού θα βρουν τόσα χρήματα;”, συμπλήρωσε.

Στη δεύτερη κατηγορία ο σχεδιασμός είναι να διεκδικηθούν αποζημιώσεις από το τουρκικό κράτος, που έχει πουλήσει τα ακίνητα σε τρίτους, καθώς η ανάκτησή τους από τους έλληνες ιδιοκτήτες θεωρείται αδύνατη. Η ανάκτηση όμως εκτιμάται πως είναι εφικτή για τα ακίνητα που διατηρεί το τουρκικό κράτος και χρησιμοποιεί για διάφορες δραστηριότητες. Σύμφωνα με τις πρόχειρες καταγραφές ο αριθμός αυτών των ακινήτων είναι μεγάλος.

Παράλληλη εργασία συγκέντρωσης ενδιαφερομένων έχουν ξεκινήσει και οι εν Ελλάδι σύλλογοι Κωνσταντινουπολιτών, ειδικά μετά την έκδοση της απόφασης του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου. Ήδη έχουν εντοπιστεί μέλη τους που έχασαν τις περιουσίες τους και σύντομα αναμένεται να ξεκινήσουν οι επίσημες διαδικασίες διεκδικήσεων.

Η υπόθεση Φωκά-Πιστικά

Η διεκδίκηση της περιουσίας της Πολυξένης Φωκά-Πιστικά από το τουρκικό κράτος ξεκίνησε μετά τον θάνατό της, τον Απρίλιο του 2000, από τους δύο αδελφούς της, που ζουν στην Ελλάδα και οι οποίοι έμειναν μοναδικοί της κληρονόμοι.

Η γυναίκα βρέθηκε στην Κωνσταντινούπολη σε παιδική ηλικία, όταν υιοθετήθηκε από το ζεύγος Πιστικά. Μετά τον θάνατο των θετών της γονιών στην Πόλη κληρονόμησε την κινητή και ακίνητη περιουσία τους. Η ίδια επικοινώνησε πρώτη φορά με τον έναν αδελφό της όταν βρέθηκε στο ελληνικό γηροκομείο του Πέραν και ζήτησε βοήθεια. Μέχρι την ώρα που ζούσαν οι θετοί της γονείς δεν απαντούσε στις επιστολές των αδελφών της, επειδή της το απαγόρευαν.

Τα τουρκικά δικαστήρια κάνοντας χρήση μυστικών διαταγμάτων του 1964, τα οποία ανέφεραν πως “η αρχή της αμοιβαιότητας δεν εφαρμόζεται με την Ελλάδα”, απέρριψαν τις αιτήσεις των δύο αδελφών, παρότι προηγουμένως τους απέδωσαν την κινητή περιουσία της αδελφής τους.

Οι αδελφοί Φωκά προσέφυγαν το 2002 στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, το οποίο τον Σεπτέμβριο με απόφασή του απέρριψε τους ισχυρισμούς του τουρκικού κράτους και δέχθηκε ότι η δήμευση της περιουσίας αποτελεί παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η απόφαση ελήφθη ομόφωνα με τις ψήφους και των επτά δικαστών της σύνθεσης, μεταξύ των οποίων και μία Τουρκάλα.Στην προσφυγή τους οι αδελφοί Φωκά διεκδικούν ποσό που φτάνει τα 19,1 εκατομμύρια ευρώ, τα οποία αποτελούν την αξία της ακίνητης περιουσίας, τα διαφυγόντα κέρδη των προηγούμενων χρόνων και την ηθική βλάβη τους. Με την απόφασή του το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο καλεί το τουρκικό δημόσιο να τακτοποιήσει οικονομικά την υπόθεση μέσα σε διάστημα έξι μηνών. Σε διαφορετική περίπτωση θα κληθεί να ορίσει το ίδιο το δικαστήριο αποζημίωση που αναλογεί για τους κληρονόμους.

(από το φιλικό ιστολόγιο echedoros-a.blogspot.com)