Η πολιτική κρίση του 1955 και η ανάδειξη του Κωνσταντίνου Καραμανλή στην εξουσία (5 Οκτωβρίου 1955
Αλέξανδρος Παπάγος και Στέφανος Στεφανόπουλος (1953)
Μετά τις δημοτικές εκλογές του 1954 προέκυψε μεγάλη πολιτική κρίση στην Ελλάδα, λόγω της ασθένειας του Πρωθυπουργού Αλέξανδρου Παπάγου. Ως τις αρχές του 1955, η κεντρική θέση του Παπάγου στα πολιτικά δρώμενα της Χώρας ήταν αδιαμφισβήτητη, ενώ ο Εθνικός Συναγερμός διέθετε μια άνετη πλειοψηφία στην βουλή χάρις την σαρωτική εκλογική νίκη του 1952. Ήδη όμως από την Άνοιξη του 1955 με την επιστροφή του από την Ελβετία, η υγεία του Παπάγου είχε επιδεινωθεί σοβαρά και είχε ξεκινήσει μια άτυπη κούρσα διαδοχής μέσα στους κόλπους του "Εθνικού Συναγερμού" μεταξύ των δύο βασικότερων και επικρατέστερων διεκδικητών της πρωθυπουργίας Παναγιώτη Κανελλόπουλου και Στέφανου Στεφανόπουλου.


Ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος ήταν υπουργός Εθνικής Αμύνης, καθηγητής πανεπιστημίου Αθηνών, εξαίρετος επιστήμων (ένα από τα φωτεινότερα Ελληνικά πνεύματα του 20ου αιώνα κατά γενική ομολογία), είχε διατελέσει ήδη Πρωθυπουργός κατά την Κατοχή στην Μέση Ανατολή και φάνταζε για πολλούς ο ιδανικότερος διάδοχος του Παπάγου. Ο δεύτερος διεκδικητής Στέφανος Στεφανόπουλος, υπουργός εξωτερικών και αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης, ήταν αυτός που φέρεται να είχε την μεγαλύτερη απήχηση στην κοινοβουλευτική ομάδα του "Εθνικού Συναγερμού" και θεωρούταν από πολλούς ο σίγουρος διάδοχος του Παπάγου. Η υποψηφιότητα του όμως ήταν φθαρμένη καθώς δεν
Καραμανλής - Παύλος - Φρειδερίκη
είχε καλή εικόνα στο εξωτερικό λόγω της "σκληρής" του γραμμής στο Κυπριακό, ενώ και στο εσωτερικό δεχόταν βολές για τους χειρισμούς του στην περίφημη τριμερή συνδιάσκεψη στο Λονδίνο τον Σεπτέμβριο του 1955. Η Ελληνική συμμετοχή εκεί νομιμοποίησε την Τουρκία για πρώτη φορά ως συνομιλητή στο Κυπριακό, ενώ η συνδιάσκεψη συνέπεσε και με το καταστροφικό πογκρόμ εις βάρος των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης ("Σεπτεμβριανά"), το οποίο ο Στεφανόπουλος απέτυχε να αναδείξει.

Η κούρσα διαδοχής του Παπάγου όμως, δεν είχε αυστηρά εσωκομματικό χαρακτήρα. Υπήρχαν τουλάχιστον άλλοι τρεις σοβαροί παράγοντες που επηρέαζαν τις εξελίξεις: το Στέμμα, οι Ηνωμένες Πολιτείες και (σαφώς λιγότερο) η Βρετανία. Η Αμερικανική επιρροή στην Ελλάδα σε συνδυασμό με το Παλάτι τον Σεπτέμβριο του 1955 διαμόρφωσαν παρασκηνιακά την εναλλακτική επιλογή του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ήταν ένας πετυχημένος υπουργός Δημοσίων Έργων στην κυβέρνηση Παπάγου, ήταν νέος σε ηλικία, αρκετά δημοφιλής στην κοινή γνώμη, αποφασιστικός, διορατικός και συν τω χρόνω η πιθανή υποψηφιότητα του αντιμετωπιζόταν ευνοϊκά κυρίως από τους Αμερικάνους που ήταν και ο βασικότερος διαμορφωτής της Ελληνικής πολιτικής σκηνής εκείνη την εποχή. Επειδή όμως η επιλογή Καραμανλή φάνταζε πολύ τολμηρή καθώς δεν ήλεγχε παρά λίγους πολιτικούς του φίλους στην κοινοβουλευτική ομάδα του Συναγερμού,  ο Βασιλιάς Παύλος αλλά και ο Αμερικάνος πρεσβευτής στα σημειώματα του στην Ουάσιγκτον φάνηκαν να διστάζουν.

Αυτό που φαίνεται ότι έγειρε τελικά την πλάστιγγα υπέρ της υποψηφιότητας Καραμανλή, ήταν η επίσημη διαφοροποίηση του στις 13 Σεπτεμβρίου 1955 έναντι της Ελληνικής πολιτικής στο Κυπριακό. Ο Καραμανλής είχε υποστηρίξει ότι η επιθετική και ανένδοτη Ελληνική πολιτική στο ζήτημα ήταν ανεδαφική, θεωρούσε την "αυτοδιάθεση" των Κυπρίων ανέφικτη, υπογράμμιζε ότι η όξυνση του Κυπριακού αποσταθεροποιούσε τη διεθνή θέση της Ελλάδας και πρότεινε σαν βασική θέση η Ελλάδα να επιδιώξει την επέμβαση και ενεργό ανάμειξη της Αμερικής στο ζήτημα αυτό.
Πιπινέλης -Καραμανλής - Μακρής

Οι θέσεις αυτές του Καραμανλή για το Κυπριακό αποτυπώθηκαν σε ένα από τα επτά σημεία στο περίφημο "μνημόνιο Πιπινέλη", το οποίο περιλάμβανε τις πολιτικές προτεραιότητες του Καραμανλή σε περίπτωση που αναλάμβανε την Πρωθυπουργία. Το μνημόνιο αυτό, κατά δήλωση του Καραμανλή στην βουλή το 1959, συντάχθηκε από τον ίδιο τον Πιπινέλη μετά από δύο σχετικές συζητήσεις που έκαναν. Το περιεχόμενο του, φαίνεται ότι έστρεψε τον Αμερικανικό παράγοντα αποφασιστικά  υπέρ της διαδοχής Καραμανλή (παρά τις περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις των υποστηρικτών του) και μέσα στον Σεπτέμβριο πολλές εφημερίδες έκαναν λόγο για πιθανή ανάδειξη Καραμανλή στην Πρωθυπουργία σε περίπτωση αποχώρησης Παπάγου για λόγους υγείας. Ταυτόχρονα το σενάριο Καραμανλή καταγράφεται ως πιθανότητα και στα σημειώματα του Αμερικανού πρεσβευτή, ενώ μέσα στον Σεπτέμβρη καταγράφονται οι παρασκηνιακές ενέργειες Καραμανλή προς το Παλάτι, αλλά και προς εξωκοινοβουλευτικές προσωπικότητες του
Άλλεν Ντάλλες
κεντρώου χώρου (Τσάτσος κτλ) που έμελλαν να στελεχώσουν την νέα κυβέρνηση. Σύμφωνα με τον Παπαχελά  ο Καραμανλής είχε αποκτήσει στενές σχέσεις με τους Αμερικανούς ήδη από το 1953, μέσω του Νόρμπερτ Άνσουτζ, διπλωματικό ακόλουθο της πρεσβείας με τον οποίον έκανε στενή παρέα.

Στις 4 Οκτωβρίου 1955 ο Παπάγος όρισε ως διάδοχο του στην Πρωθυπουργία τον Στέφανο Στεφανόπουλο και λίγο αργότερα απεβίωσε. Ο Στεφανόπουλος ως ορισθείς διάδοχος του Παπάγου γνωστοποίησε αρχικά στον Βασιλιά και αργότερα δημοσίως την πρόθεση του να συγκαλέσει την κοινοβουλευτική ομάδα του Ελληνικού Συναγερμού για να εκλεχθεί ο νέος αρχηγός του κόμματος. Στην δήλωση του ο Στεφανόπουλος ανέφερε πως η κοινοβουλευτική ομάδα τελικώς θα αποφάσιζε όχι μόνο ποια θα είναι η νέα ηγεσία του κόμματος, αλλά αν τελικά το κόμμα θα συνέχιζε να υπάρχει. Η λανθασμένη αυτή δήλωση υποδήλωνε αφ΄ενός τη γενικότερη ανασφάλεια του Στεφανόπουλου, αφ΄ετέρου αναγνώριζε την αλήθεια ότι ο Συναγερμός ήταν μια τεχνητή συγκόλληση ετερόκλητων ομάδων που την δημιούργησε και συντήρησε η προσωπικότητα και η επιρροή του αποθανόντα.Ο Στεφανόπουλος ανακάλεσε την άτυχη δήλωση λίγο αργότερα και υπέβαλλε την παραίτηση της κυβέρνησης στον Παύλο εν αναμονή της εκλογής νέας ηγεσίας από την κοινοβουλευτική ομάδα.

Αυτό όμως δεν συνέβη ποτέ. Ο Βασιλιάς Παύλος σε μια τολμηρή κίνηση που βρισκόταν στα όρια της Συνταγματικής νομιμότητας, ανέθεσε εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στον Κωνσταντίνο Καραμανλή το πρωί της 5ης Οκτωβρίου 1955. Χαρακτηριστικό ήταν ότι την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης ο Παύλος την συνόδευε και με δικαίωμα του Καραμανλή για διάλυση της βουλής. Η κίνηση αυτή θεωρήθηκε από τους περισσότερους συνταγματολόγους ότι παραβίαζε ανοιχτά το πνεύμα του Συντάγματος καθώς ο Καραμανλής σε καμία περίπτωση δεν φαινόταν να εξασφαλίζει την πλειοψηφία στην κοινοβουλευτική ομάδα του Συναγερμού. Σύμφωνα με τον Παπαχελά η απόρρητη βιογραφία του αρχηγού της CIA Αλλεν Ντάλλες αναφέρει ότι ο τότε σταθμάρχης της CIA στην Ελλάδα Άλμερ έπεισε τον Βασιλιά Παύλο την τελευταία κυριολεκτικά στιγμή να αγνοήσει τον Στεφανόπουλο και να επιλέξει τον Καραμανλή.

Στις 6 Οκτωβρίου στις 13.30 το μεσημέρι ορκίστηκε η νέα Κυβέρνηση λίγες ώρες πριν την προγραμματισμένη συνεδρίαση την κοινοβουλευτικής ομάδας του "Συναγερμού". Στην σύνθεση της Κυβέρνησης, ο Καραμανλής είχε κρατήσει και το υπουργείο Εθνικής Αμύνης, ενώ ως "δεξί" του χέρι στην καταπολέμηση των εσωκομματικών αντιδράσεων των υποστηρικτών του Στεφανόπουλου (ήδη είχαν υπογράψει δήλωση διαμαρτυρίας κατά της Βασιλικής πρωτοβουλίας 120 βουλευτές), είχε αναδειχθεί ο Γεώργιος Ράλλης. Ο Παπαχελάς αναφέρει πως ο σταθμάρχης της CIA Άλμερ είχε χρησιμοποιήσει τις γνωριμίες του με Έλληνες εφοπλιστές για να εξασφαλίσει την υποστήριξη των βουλευτών του "Συναγερμού" στον Καραμανλή.

Μια νέα πολιτική περίοδος για την Ελλάδα ξεκινούσε... 

Επίμετρον
Το μνημόνιο Πιπινέλη (δημιούργημα της αντιπολίτευσης η αντάλλαγμα του Καραμανλή για την εξουσία;)
Το περίφημο "μνημόνιο Πιπινέλη" ήρθε στο φως της δημοσιότητας στα τέλη του 1958 και αποτέλεσε πέτρα του σκανδάλου για το πολιτικό προσκήνιο της εποχής. Ο πρώην συνεργάτης του Πιπινέλη, Π.
Πιπινέλης - Καραμανλής
Σωτηρόπουλος αποκάλυψε στην τοπική εφημερίδα "Νεολόγος Πατρών" ότι τον Σεπτέμβριο του 1955 λίγο πριν τη διαδοχή Παπάγου είχε συνταχθεί ένα μνημόνιο 7 σημείων το οποίο περιέγραφε την πολιτική που θα ακολουθούσε ο Καραμανλής σε περίπτωση που οι Αμερικάνοι τον προωθούσαν στην πρωθυπουργία. Σε ένα από τα 7 σημεία, σύμφωνα με τον Σωτηρόπουλο, προβλέπονταν υποχωρήσεις στο Κυπριακό και εγκατάλειψη της γραμμής της "αυτοδιάθεσης".  Σύμφωνα πάντα με τον Σωτηρόπουλο το πρωτότυπο κείμενο περιείχε ιδιόχειρες σημειώσεις  δεύτερου προσώπου (πιθανώς του Καραμανλή) και του δόθηκε για να μεταφραστεί στην Αγγλική γλώσσα.  

Η αποκάλυψη έπεσε σαν βόμβα στην πολιτική ζωή της Ελλάδας καθώς εκείνη την εποχή η Ελληνική κυβέρνηση είχε αλλάξει πολιτική κι είχαν ξεκινήσει οι συνομιλίες με την Τουρκία που οδήγησαν στις συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου. Ο Στέφανος Στεφανόπουλος κατήγγειλε δημοσίως με δηλώσεις του τον Καραμανλή για παρασκηνιακές διαβουλεύσεις σε θέματα εξωτερικής πολιτικής ενώ ο ίδιος ήταν τότε υπουργός δημοσίων έργων. Το θέμα ήρθε στην βουλή από την αντιπολίτευση και ο Καραμανλής στις 22 Ιανουαρίου 1959 (με σημαντική καθυστέρηση ομολογουμένως) απολογούμενος έδωσε στη δημοσιότητα ένα άλλο κείμενο ως "μνημόνιο", ισχυριζόμενος πως του το είχε δώσει ο Πιπινέλης από το αρχείο του!! και το οποίο περιείχε μια λύση για την Κύπρο που αρχικώς θα εξασφάλιζε την ανεξαρτησία της και μετά θα επεδίωκε την αυτοδιάθεση (αρκετά διαφορετική διατύπωση από αυτή του Σωτηρόπουλου). 
Σοφοκλής Βενιζέλος
Σε εκείνη την θυελλώδη συνεδρίαση της 22ης Ιανουαρίου, ο Σοφοκλής Βενιζέλος είχε κατηγορήσει ανοιχτά τον Καραμανλή ότι χάρις τις θέσεις του στο Κυπριακό έλαβε την εντολή σχηματισμού Κυβέρνησης από τον Βασιλιά Παύλο. Το ίδιο υπαινίχθηκε και ο Μαρκεζίνης. Αρκετά χρόνια μετά, ο Σπύρος Θεοτόκης (υπουργός εξωτερικών στην πρώτη κυβέρνηση Καραμανλή) έγραψε πως το μνημόνιο υπήρξε, είχε συνταχθεί από τον Πιπινέλη και τον Σοφοκλή Βενιζέλο και δέσμευε τον Καραμανλή στις πολιτικές του αποφάσεις. Να σημειωθεί εδώ πως πουθενά στα ξένα διπλωματικά αρχεία που έχουν δει το φως της δημοσιότητας δεν υπάρχει αναφορά σε ξεχωριστό "μνημόνιο", ενώ ο Σωτηρόπουλος δεν εδιώχθη ποτέ ποινικά για τις αποκαλύψεις του από τους θιγόμενους. Επίσης ο Γεώργιος Ράλλης σε μεταγενέστερη συνέντευξη του ("πολιτικές εκμυστηρεύσεις") είχε αρνηθεί την ύπαρξη τέτοιου εγγράφου, ενώ ο εγκυρότερος απολογητής του Καραμανλισμού κ. Ευάνθης Χατζηβασιλείου υπογραμμίζει ότι δεν υπήρχε ανάγκη να γραφτεί μνημόνιο αφού αφ΄ενός οι θέσεις Καραμανλή για το Κυπριακό είχαν διατυπωθεί περίπου δημόσια στην συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου της 13ης Σεπτεμβρίου, αφ΄ετέρου η κυβέρνηση του σε αρκετές περιπτώσεις δεν ακολούθησε απόλυτα την εφεκτική αυτή πολιτική. Πάντως σύμφωνα με τον Παπαχελά ένα μήνυμα του Ντάλλες στην Ουάσιγκτον τον Σεπτέμβριο του 1955 που περιγράφει την μελλοντική πολιτική που θα ακολουθούσε ο Καραμανλής αλλά και τις δεσμεύσεις του σχετικά με το Κυπριακό αν γινόταν πρωθυπουργός, μοιάζει υπερβολικά με το περιεχόμενο του μνημονίου όπως το περιέγραψε ο Σωτηρόπουλος....

Ι. Β. Δ.


Πηγές

Σωτήρης Ριζάς, Η Ελληνική πολιτική μετά τον Εμφύλιο πόλεμο, εκδόσεις Καστανιώτη

Ευάνθης Χατζηβασιλείου, Η άνοδος του Κωνσταντίνου Καραμανλή στην εξουσία, εκδόσεις Πατάκη

Αλέξης Παπαχελάς, Ο βιασμός της Ελληνικής Δημοκρατίας (ο Αμερικανικός παράγων 1947-1967), εκδόσεις Εστία

Σπύρος Παπαγεωργίου, Καραμανλής και Κυπριακόν, εκδόσεις Νέα Θέσις

Νίκος Αλιβιζάτος, το Σύνταγμα και οι εχθροί του, εκδόσεις Πόλις

Γιώργος Αναστασιάδης, Σύγχρονη Ελληνική Πολιτική και Συνταγματική Ιστορία, εκδόσεις Σάκουλα

Σπύρος Λιναρδάτος, από τον εμφύλιο στην Χούντα, εκδόσεις Θεμέλιο

Σπυρίδων Θεοτόκης, Πολιτικές αναμνήσεις

27 σχόλια:

Ανώνυμος είπε... 5 Οκτωβρίου 2011 - 12:48 μ.μ.

εξαιρετικο αρθρο, το οποιο αναδεικνυει και το "ηθος" διαφορων εθναρχων και αλλων που κυβερνησαν αυτον τον τοπο...

Ανώνυμος είπε... 5 Οκτωβρίου 2011 - 6:35 μ.μ.

Τραβηγμένο! Σέβομαι τον Φιλίστωρα και την σελίδα την οποία παρακολουθώ καιρό, αλλά τέτοια κείμενα είναι υπερβολικά. Συνήθως, τέτοια έλεγε ο Παπαγεωργίου πικραμένος για την αποτυχία της ένωσης, ή οι Παπαδοπουλικοί για να εκδικηθούν τον Καραμανλή.Πολλοί εδότες, εφοπλιστές κλπ, ήθελαν τότε να ανατρέψουν τον Καραμανλή και προσπαθούσαν πότε με τον Μέρτεν και πότε με το Κυπριακό να το πετύχουν...

SITALKIS είπε... 5 Οκτωβρίου 2011 - 11:26 μ.μ.

Νομίζω πως η επισήμανση του καθηγητή Ευάνθη Χατζηβασιλείου έχει βάση. Το άρθρο πάντως είναι καλογραμμένο και στην προσπάθεια να περιλάβει όλες τις απόψεις αναφέρεται και στην "σκόνη" που ξεσήκωνε η τότε αντιπολίτευση κατά του Κωνσταντίνου Καραμανλή

Οδυσσεύς είπε... 6 Οκτωβρίου 2011 - 1:30 μ.μ.
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
Ανώνυμος είπε... 6 Οκτωβρίου 2011 - 1:53 μ.μ.

ανωνυμε της 5ης Οκτωβριου και ωρα 6.35 να σε ρωτησω κατι? Ο Παπαγεωργιου και η πικρα του φταινε, οταν ανακαλυπτει ο Παπαγεωργιου στα αρχεια του Φορειν Οφις, μυστικα τηλεγραφηματα του Καραμανλη με τους Βρετανους, οπου φαινοταν ξακαθαρα οτι ηθελε να υπονομευσει το θεμα της ενωσης?

sapphire είπε... 6 Οκτωβρίου 2011 - 10:32 μ.μ.

Ποια μυστικά τηλεγραφήματα ανώνυμε;που είναι και τι εγκυρότητα έχουν;δεν μπορείς να πετάς κάτι έτσι και να μην το τεκμηριώνεις...
Το κείμενο μάλλον αφήνει εντυπώσεις για θέμα που δεν είναι σοβαρό.Εμπάσει περιπτώσει η ιστορία δικαίωσε την επιλογή του βασιλιά,οι ίδιοι οι βασιλόφρονες είμαι σίγουρος ότι το μετάνιωσαν αλλά η ιστορία δικαιώνει την επιλογή αυτή.

Ανώνυμος είπε... 6 Οκτωβρίου 2011 - 10:39 μ.μ.

Παπαγεωργιου "Καραμανλης και Κυπριακον"! Αν ο Παπαγεωργιου πλαστογραφησε τιποτα στοιχεια, τα παραπονα σου σε αυτον...

CV123 είπε... 7 Οκτωβρίου 2011 - 6:28 μ.μ.

Ως πρωθυπουργους του Κα'ί'ρου γνωρίζω τον Εμ. Τσουδερό, το Σ. Βενιζέλο και το Γ. Παπανδρέου. Τον Π. Κανελλόπουλο γνωρίζω ως υπουργό της κυβέρνησης του Κα'ί'ρου. Πότε χρημάτισε πρωθυπουργός;

Ανώνυμος είπε... 7 Οκτωβρίου 2011 - 7:42 μ.μ.

Λαθος του αρθρογραφου! Ο Κανελλοπουλος διετελεσε πρωτη φορα πρωθυπουργος, το'45, πριν απο το Σοφουλη αν θυμαμαι καλα, ο οποιος Σοφουλης εκανε τις εκλογες του '46

φιλίστωρ είπε... 7 Οκτωβρίου 2011 - 10:57 μ.μ.

ναι όντως παιδιά έκανα λάθος, έχετε δίκαιο. Στην μ. ανατολή ο κανελλόπουλος διετέλεσε υπουργός Εθνικής αμύνης. Πρωθυπουργός διετέλεσε για πρώτη φορά μεταπολεμικά...

NF είπε... 8 Δεκεμβρίου 2013 - 12:50 μ.μ.

Τι μας λεει το κειμενο με δυο λογια; Οτι ο Βασιλιας Παυλος ελαβε οδηγιες απο ξενες δυναμεις να διορισει Πρωθυπουργο τον «κηπουρο» Καραμανλη, κατα παραβαση των δημοκρατικων κανονων, διοτι οι αλλοι δυο υποψηφιοι ηταν εντελως απροθυμοι να εγκαταλειψουν αβοηθητη την Κυπρο, ενω ο Καραμανλης ηταν προθυμοτατος, οπως απεδειχθη στη Ζυριχη, αλλα και αργοτερα. Και ο Παυλος υπακουσε!

Tα σχολια περιττευουν.......

Ιωάννης Φιλίστωρ είπε... 8 Δεκεμβρίου 2013 - 6:11 μ.μ.

Συμφωνούμε NF. Κατά την γνώμη σου η (αντισυνταγματική) κίνηση του Βασιλιά να χρήσει πρωθυπουργό τον Καραμανλή αποδείχθηκε πετυχημένη για την Ελλάδα η όχι;

NF είπε... 8 Δεκεμβρίου 2013 - 7:48 μ.μ.

Ουσιαστικα μου ζητας να κρινω τη συμβολη του Καραμανλη στη Νεοτερη Ελληνικη Ιστορια.

Ο Καραμανλης ηταν εξαιρετικος Πρωθυπουργος σε οτι αφορα την εσωτερικη διακυβερνηση της χωρας. Ταυτοχρονως ηταν ο νεκροθαφτης της Κυπρου. Οι λεπτομερειες ειναι γνωστες. Ουδεποτε θα ειχε φερθει ετσι στην Κυπρο ο Παναγιωτης Κανελλοπουλος.
Ειναι χαρακτηριστικο οτι την περιοδο 1963-1966, οταν ηλθαν στην εξουσια Κυβερνησεις που νοιαζονταν πραγματικα για τη Μεγαλονησο, φτασαμε παρα πολυ κοντα στην Ενωση της Κυπρου με την Ελλαδα.Λεπτομερειες στο εξαιρετικο βιλιο του Αντη Ροδιτη «Κουραγιο Πηνελοπη».

Επισης ειναι πιθανο οτι αν ειχε γινει Πρωθυπουργος ο Κανελλοπουλος, η χωρα θα ειχε και παλι καλη εσωτερικη διακυβερνηση. Αλλωστε η οικονομικη ανασυγκροτηση της χωρας ειχε ξεκινησει ηδη απο τις οικονομικες μεταρρυθμισεις του Μαρκεζινη το 1953.

Προσωπικα πιστευω οτι θα ηταν πολυ καλυτερα αν ειχε κυβερνησει την Ελλαδα ο Παναγιωτης Κανελλοπουλος.
Οσο για τον Βασιλια, «εστι δικης οφθαλμος». Εκπαραθυρωσε τον «κηπουρο» οταν αυτος σηκωσε κεφαλι το 1962-1963, αλλα ο «κηπουρος» επανηλθε δριμυτερος, και μεθοδευσε με τη σειρα του την εκπαραθυρωση του γιου του το 1974. «Αμαρτιαι γονεως παιδευουσι τεκνα».......

Ιωάννης Φιλίστωρ είπε... 9 Δεκεμβρίου 2013 - 9:32 μ.μ.

Εγώ πιστεύω ότι ο Καραμανλής αποδείχθηκε εκ των πραγμάτων ικανότερος και τολμηρότερος, αν και κυβέρνησε υπό ιδιαίτερα ευνοϊκές συνθήκες.
Σε κάθε περίπτωση ο τρόπος ανάδειξης του στηρίχθηκε σε εξωτερική στήριξη και ήταν απαράδεκτος....

Ανώνυμος είπε... 10 Δεκεμβρίου 2013 - 12:28 π.μ.

η "πετυχημενη εσωτερικη διακυβερνηση"
του Καραμανλη, εκτος απο καποια οντως θετικα(ετσι κι αλλιως, ηταν ο πρωτος πρωθυπουργος απο καταβολης νεοελληνικου κρατους που κυβερνησε τοσα χρονια σερι-8 στον αριθμο! ειχε ολο τον χρονο αλα και την υποχρεωση να υλοποιησει σπουδαια πραγματα και θα μπορουσε να πετυχει και περισσοτερα, ολη η Ευρωπη ηταν τοτε σε δημιουργικο οργασμο), ειχε και πολλα αρνητικα! Εγκαταλειψη της υπαιθρου-γιγαντωση αστυφιλιας-τσιμεντοποιηση Αθηνας και αθροα μεταναστευση Ελληνων στο Εξωτερικο(διοτι ο Καραμανλης ενδιαφεροταν στο να περνουν καλα μονο οι φιλοι του οι βιομηχανοι και εφοπλιστες)...

Ανώνυμος είπε... 10 Δεκεμβρίου 2013 - 12:08 μ.μ.

Εντελώς λαϊκίστικο και ισοπεδωτικό να λέμε ότι έθαψε την Κύπρο ο Καραμανλής, όπως και τα σχετικά περί βιομηχάνων. Οι κυβέρνηση του Παπανδρέου τι πέτυχε δηλαδή στο θέμα; Να απορρίψει το ιδιαίτερα ευνοϊκό σχέδιο Άτσεσον; Η να παρακολουθεί τους Τούρκους το 64, να βομβαρδίζουν το νησί; Ο Καραμανλής είχε να αντιμετωπίσει μια επιθετική Τουρκιά μια αδιάλλακτη Αγγλία και μια αδιάφορη έως εχθρική Αμερική. Στο κάτω κάτω και ο μακάριος, καλόβλεπε τις συμφωνίες της Ζυρίχης. Δεν μπορούσε ο Έλληνας πρωθυπουργός να συγκρουστεί με όλους ( είχε και μια τρομερά λαϊκίστικη αντιπολίτευση) Όσο για τους Αμερικανούς, το ότι ήθελαν μια σταθερή κυβέρνηση υπό έναν δυναμικό πολιτικό, ώστε να μην πηγαίνει τζάμπα η οικονομική βοήθεια τους, δεν φαίνεται καθόλου παράλογο με τα τότε δεδομένα. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι ο Καραμανλής ήταν πιόνι και άλλοι τέτοιοι λαϊκισμοί. Για τα μετά το 74 πολλά μπορεί κάποιος να τον κατηγορήσει. Αλλά το 1955 συνέχισε το Ανορθωτικό έργο της κυβερνήσεως Παπάγου και πέτυχε μια πρωτόγνωρη ανάπτυξη για τον τόπο. Η μετανάστευση ήταν φαινόμενο της εποχής και συνεχίστηκε και επί Ένωσης Κέντρου αλλά και επί Δικτατορίας. Αναπόφευκτο σε μια ύπαιθρο ρημαγμένη από κατοχή και εμφύλιο.

Ανώνυμος είπε... 10 Δεκεμβρίου 2013 - 1:56 μ.μ.

τι εγινε? ειδοποιηθηκε το "τμημα διαφωτισης και ιστορικης παρακαταθηκης" της ΝΔ, ωστε να απαντησει, επειδη θιχτηκε η ιερη αγελαδα που ονομαζεται Κωνσταντινος Καραμανλης?
Λοιπον για να τελειωνουμε, ας διαβασει ο τελευταιος σχολιαστης, το βιβλιο "Καραμανλης και Κυπριακον" του Σπυρου Παπαγεωργιου, ωστε να δει ολα τα ντοκουμεντα για το πως η κυβερνηση Καραμανλη, πουλησε τον αγωνα της ΕΟΚΑ και το ζητημα της Ενωσης! Ας διαβασει και το βιβλιο του Παπαχελα, "Ο Βιασμος της Ελληνικης Δημοκρατιας", να δει πως προτιμηθηκε απο τις ΗΠΑ ο Καραμανλης, ακριβως για να κλεισει το Κυπριακο(το περιφημο Μνημονιο που αρνηθηκαν την υπαρξη του με πεισμα οι καραμανλικοι, υπηρξε οντως)!
Τελος, καλη η προπαγανδα, αλλα η μεταναστευση δεν ηταν καποιο γενικο φαινομενο, που απλα υπηρχε χωρια αιτια(στο τελος θα μας πουν οτι ηταν και καποια μοδα...), αλλα ακριβως διοτι εκεινη την περιοδο στην Ελλαδα "οι αριθμοι ευημερουσαν, αλλα οι ανθρωποι υπεφεραν"(φραση του δημαγωγου κατα τ'αλλα Παπανδρεου, που αποτυπωνε ομως μια πραγματικοτητα)!
Η δε μεταναστευση επι χουντας μειωθηκε κυριε νεοδημοκρατη! Καλη η προπαγανδα, αλλα εχει και ορια...

NF είπε... 10 Δεκεμβρίου 2013 - 3:55 μ.μ.

Δεν ηταν πιονι, αλλα φαινεται ότι τον εκαναν Πρωθυπουργο οι ξενοι! Και γιατι δεν πηγε να διεκδικησει την ψηφο της Κοινοβουλευτικης Ομαδας σε μια τιμια εκλογη απεναντι στους Στεφανοπουλο- Κανελλοπουλο;

Ο Καραμανλης εφερε τη Ζυριχη, και την τουρκικη κηδεμονια επι της Κυπρου.

Αντιθετως οι Κυβερνησεις της περιοδου 1963-1966 ασφαλισαν την Κυπρο με ελληνικα στρατευματα, και θα πετυχαιναν την Ενωση με την υποστηριξη των ΗΠΑ, αν δεν τις εμποδιζε ο Μακαριος. Μονο ο Καραμανλης υπηρξε μειοδοτης στην Κυπρο.

Το τελικο σχεδιο Ατσεσον (22 Αυγουστου 1964) προεβλεπε Ενωση με την Ελλαδα, και δεν το απερριψε η Κυβερνηση Γ. Παπανδρεου, αλλα ο Μακαριος και οι Κυπριοι ανθενωτικοι.

Ο Μακαριος δεν ηθελε καθολου τοι απαραδεκτο Συνταγμα της Ζυριχης, που τον εθετε υπο τουρκικη κηδεμονια. Του επιβληθηκε, και φροντισε να απαλλαγει από αυτό το 1963.

Ο Καραμανλης συνεβαλλε πολύ στο μεταπολεμικο ελληνικο οικονομικο θαυμα, αλλα αυτό ξεκινησε πριν από αυτόν, και συνεχιστηκε και μετα από αυτόν.

ΥΓ: Ο απιθανος ΣΚΑΪ, ειχε καταταξει τον Καραμανλη 4ο μεγαλυτερο Ελληνα ολων των εποχων, πανω από τον τον Καποδιστρια και τον Περικλη! Ποιος χρυσος αιωνας του Περικλη; Ο Χρυσος αιωνας του …………Καραμανλη! : ))))

http://hellastv.blogspot.gr/2009/05/10.html

Ιωάννης Φιλίστωρ είπε... 10 Δεκεμβρίου 2013 - 4:28 μ.μ.

Και η δική μου γνώμη είναι ότι ο καραμανλής έβαζε την Κύπρο χαμηλότερα στην λίστα προτεραιοτήτων του και αυτή την πολιτική του επιλογή συμβόλιζε το μνημόνιο Πιπινέλη.

Το Κυπριακό αποτελούσε ένα πρόβλημα που κατά τον Καραμανλή δεν μπορούσε η Ελλάδα για οικονομικούς, πολιτικούς και γεωγραφικούς λόγους να λύσει μονομερως με τη ένωση. Άρα αυτό που απέμενε ήταν μια συννενόηση με την Τουρκία στην βάση Ελληνικών υποχωρήσεων, καθώς είτε μας άρέσει είτε όχι ο Ελληνισμός υπερτερούσε στη Κύπρο.

Η μεγάλη πολιτική αποτυχία για τον Καραμανλή ήταν ότι οι σμφωνίες Ζυρίχης και Λονδίνου δεν δημιουργούσαν μια πραγματική ειλικρινή πολιτική συννενόηση με τους Τουρκοκυπρίους (αυτός όφειλε να είναι ο στόχος), αλλά έα θνησιγενές μόρφωμα δύο ξεχωριστών κοινοτήτων που αλληλοϋποβλέπονταν (έχω δημοσιεύσει κάτι σχετικό του Σαρρή στο παρελθόν).

Πιθανά να μην υπήρχε άλλη ρεαλιστική επιλογή. Πάντως ήταν αποτυχία και ως τέτοια μόνο μπορούμε να την αντιμετωπίσουμε.

Ιωάννης Φιλίστωρ είπε... 10 Δεκεμβρίου 2013 - 4:29 μ.μ.

επίσης αυτά περί τμήματος διαφώτισης νδ δεν χρειάζονται. Όποιος δεν παραδέχεται τον συνομιλητή του δεν χρειάζεται να συμμετέχει...

NF είπε... 10 Δεκεμβρίου 2013 - 5:32 μ.μ.

Μισο λεπτο . Η πολιτικη κρινεται εκ του αποτελεσματος. Το αποτελεσμα του Καραμανλη ηταν η Ζυριχη. Μας λενε ότι δεν μπορουσε για διαφορους λογους να πετυχει κατι καλυτερο το 1959.

Να υπενθυμισω τι πετυχαν οι Κυβερνησεις της περιοδου 1964-1966; Η Κυπρος ηταν γεματη ελληνικο Στρατο, οι ΗΠΑ ουσιαστικα υποστηριζαν εμας, και η Ενωση ηταν προ των πυλων!

Ο Καραμανλης δεν μπορεσε. Οι Κυβερνησεις του 1964-1966 γιατι μπορεσαν;

Ανώνυμος είπε... 10 Δεκεμβρίου 2013 - 10:02 μ.μ.

NF, μην κουραζεσαι να τους ρωτας γιατι δεν μπορεσε ο Καραμανλης κλπ! Δεν ηταν οτι δεν μπορεσε, δεν ηθελε! Ενας ανθρωπος μειωμενης εθνικης αλλα και ηθικης συνειδησης ηταν, δεν χρειαζονται πολλες πολιτικες αναλυσεις, εκτος και αν αρχισουμε να συζηταμε για τα αυτονοητα, οπως το αν ειναι σωστο να εχεις μηδεν αντιστασιακη δραστηριοτητα οταν η χωρα σου ειανι υπο Κατοχη, αν ειναι σωστο να δεχεσαι βασιλικη εντολη ωστε να γινεις πρωθυπουργος, διαλυοντας ουσιαστικα το κομμα σου και παρακαμπτοντας τους αντιπροεδρους του, αν οταν χανεις τις εκλογες, να την κανεις για το Εξωτερικο ως Τριανταφυλλιδης, αν ειναι σωστο να ταζεις στον βασιλια οτι θα τον καλεσεις να επιστρεψει, αλλα μετα λες οτι πρεπει να γινει δημοψηφισμα, αν πρεπει να ορκιζεσαι μπροστα σε χουντικους προεδρους αλλα μετα να θυμασαι οτι εκαναν πραξικοπημα, οποτε εξαιρουνται απο την αμνηστια σου και δικαζονται, αν ειναι σωστο να νομιμοποιεις το ΚΚΕ επειδη ετσι γουσταρεις(εδω προφανως δεν υπαρχει δημοψηφισμα), ενω πριν το επαιζες κομμουνιστοφαγος κλπ κλπ

Ανώνυμος είπε... 10 Δεκεμβρίου 2013 - 10:19 μ.μ.

NF είπες εκ του αποτελέσματος Το ήταν έτοιμη δεν λέει τίποτα. Ένωση το 1964-66 ΔΕΝ έγινε. Απλό.

Ανώνυμος είπε... 10 Δεκεμβρίου 2013 - 10:32 μ.μ.

Για τον δεύτερο ανώνυμο προσπερνώ τα περί Νέας Δημοκρατίας και διαφώτισης και θα πω ότι ο Παπαγεωργίου είναι καλός ιστορικός και πατριώτης αλλά προς τον Καραμανλή έχει μια αντιπάθεια στα όρια της εμμονής, ίσως λόγω του 1974. Επίσης έχω διαβάσει το βιβλίο του Παπαχελά και δεν καταλαβαίνω γιατί είσαι τόσο απόλυτος. Συμφωνώ με τον Φιλίστωρ πως το Κυπριακό (κακώς) δεν ήταν στις προτεραιότητες του. Αλλά οι απόψεις του ήταν γνωστές, δεν υπήρξε δηλαδή κάποια συνωμοσία.

Ανώνυμος είπε... 10 Δεκεμβρίου 2013 - 10:54 μ.μ.

Στην ζυρίχη δηλαδή φταίει μόνο ο Καραμανλής και όχι ο Μακάριος ( πως γίνεται έλεγε ο Καραμανλής και οι δυο να υπογράψαμε αλλά εγώ να είμαι ο προδότης και συ ο εθνάρχης), αλλά στο Άτσεσον αθωώνεις τον δειλό Παπανδρέου που αρχικά συμφώνησε αλλά στη συνέχεια υπο την πίεση και του γιου του, τα μάζεψε. Με αποτέλεσμα την οργή των ΗΠΑ και τις ύβρεις του Τζόνσον. ας έβγαινε η κυβέρνηση της ΕΚ να κατηγορήσει ανοικτά τον Μακάριο και να μιλήσει για το σχέδιο στον ελληνικό λαό. Ο στρατός στην Κύπρο ήταν έργο του υπουργού Γαρουφαλιά και του στρατηγού Γεννηματά ένθερμων βασιλοφρόνων, που αργότερα το ίδιο τους το κόμμα και ο έξαλλοι συνοδοιπόροι του κέντρου, τους διέσυραν ως όργανα του παλατιού και άλλα παρόμοια. Αυτά περί πατριωτικού κέντρου και προδοτικής Δεξιάς έπιαναν το 1981 και στην υπόλοιπη πασοκοκρατία όχι σήμερα.

Ανώνυμος είπε... 11 Δεκεμβρίου 2013 - 12:01 π.μ.

ανωνυμε της 10 Δεκεμβρίου 2013 - 10:32 μ.μ. δεν με ενδιαφερει αν ο Παπαγεωργιου εχει εμμονη με τον Καραμανλη, με ενδιαφερει αν τα ντοκουμεντα που παραθετει στο βιβλιο του, ανταποκρινονται στην αληθεια! Οσο για το βιβλιο του Παπαχελα, απλως αποδεικνυεται οτι οντως ο Καραμανλης επειβληθηκε απο τους Αμερικανους και οτι οντως υπηρξε το μνημονιο...

NF είπε... 11 Δεκεμβρίου 2013 - 4:34 π.μ.

Εγω δεν μιλησα ποτε για «προδοτικη Δεξια». Η Δεξια του Αλεξανδρου Παπαγου και του Παναγιωτη Κανελλοπουλου ηταν σαφεστατα πατριωτικη. Ο Παπαγος πονεσε την Κυπρο, ο Καραμανλης οχι. Οταν λεω οτι «οι Κυβερνησεις της περιοδου 1964-1966 εκαναν το σωστο», περιλαμβανω σε αυτες και τη συγκυβερνηση ΕΡΕ-αποστατων (1965-1966), που επισης παλεψε για την Ενωση.

Ο Παναγιωτης Κανελλοπουλος ηταν ΠΑΤΡΙΩΤΗΣ ΚΑΙ ΤΙΜΙΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ. Το 1955 το Παλλατι του στερησε με αισχρο τροπο την Πρωθυπουργια που του αξιζε, και την εδωσε στον Καραμανλη, με ολεθριες συνεπειες για την Κυπρο.

Ο Καραμανλης ειχε και πολλα θετικα στοιχεια. Εργαστηκε πολυ σοβαρα για την οικονομικη προοδο της χωρας, αλλα αυτο δεν τον ξεπλενει για την ολεθρια πολιτικη του στο Κυπριακο.

Μην μας κολλατε εμας κομματικες ταμπελες, και μην μας υβριζετε αποκαλωντας μας ΠΑΣΟΚους.

 
Top