Η ΠΑΡΑΚΜΗ ΤΗΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΑΙΤΙΑ ΤΗΣ ΑΛΩΣΗΣ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ

Η ΠΑΡΑΚΜΗ ΤΗΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΑΙΤΙΑ ΤΗΣ ΑΛΩΣΗΣ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ


Η άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς στις 29 Μαΐου 1453, είναι ένα κοσμοϊστορικό γεγονός με παγκόσμιες πολιτικές και οικονομικές προεκτάσεις. Ουσιαστικά αλώθηκε ο ανατολικός προμαχώνας της χριστιανοσύνης, η Βυζαντινή αυτοκρατορία, τερματίζοντας τον υπερχιλιετή βίο της. Κληρονόμος των στρατηγικών και πλούσιων εδαφών της Αυτοκρατορίας αναδείχθηκε ο νομαδικός λαός των Οθωμανών, που χάρις στην στρατιωτική του αλκή, κυριάρχησε στα Βαλκάνια και στην Μικρά Ασία τα επόμενα 200 χρόνια, φτάνοντας ως τις πύλες της Βιέννης δύο φορές, το 1529 και το 1683.

Ένα γεγονός τέτοιας σημασίας, δεν προκαλείται από συμπτωματικά συμβάντα, η επιδερμικές και βραχυχρόνιες αφορμές. Η πτώση του θεοκρατικού και πολυφυλετικού Βυζαντίου έχει χρονικά τις ρίζες της ήδη στις αρχές του 12ου αιώνα μ. Χ. Ουσιαστικά τότε οι Βυζαντινοί Αυλικοί επιβλήθηκαν στην ηγεσία του Βυζαντινού στρατού αποκτώντας τον πλήρη έλεγχο της Αυτοκρατορικής Εξουσίας, με αποτέλεσμα την απαρχή της στρατιωτικής παρακμής του Βυζαντίου. Μια σειρά από σπάταλους και διεφθαρμένους αυτοκράτορες σε συνδυασμό με την πολυέξοδη και πολυπρόσωπη αυλική καμαρίλα που οι δολοπλοκίες της άγγιζαν τα όρια του γελοίου, διασπάθισαν τα οικονομικά αποθέματα των ταμείων που είχαν αποταμιεύσει οι Αυτοκράτορες της Δυναστείες των Μακεδόνων. Τα έξοδα της Αυλής πολλαπλασιάστηκαν και αυτό ανάγκασε τους αυτοκράτορες να δημοπρατούν τελωνειακές διευκολύνσεις και προνόμια στους εμπόρους της Βενετίας της Γένοβας και της Φλωρεντίας για τα εμπορεύματα που διακινούσαν μέσω της Κωνσταντινούπολης. Αυτό ανακούφιζε προσωρινά την οικονομική κατάσταση αλλά συρρίκνωνε μακροπρόθεσμα το ετήσιο εισόδημα του Βυζαντινού κράτους. Ταυτόχρονα εξόντωνε τους Βυζαντινούς εμπόρους συγκεντρώνοντας το εμπόριο στα χέρια των Ενετών που ήταν πιο ανταγωνιστικοί, χάρις τα προνόμια αυτά.

Οι Σταυροφορίες των Λατίνων την ίδια εποχή, έφεραν αναστάτωση στον Βυζαντινό χώρο. Οι Σταυροφόροι εκμεταλλευόμενοι την αδυναμία του Βυζαντινού στρατού και τις έριδες επίδοξων Αυτοκρατόρων, άλωσαν την Κωνσταντινούπολη και επέβαλλαν ένα βραχύβιο δικό τους Λατινικό κράτος. Το γεγονός αυτό είχε ανυπολόγιστες συνέπειες για την συνοχή του κράτους και του πληθυσμού του Βυζαντίου. Τα δύο ισχυρότερα κράτη που είχαν προκύψει από την συντριβή του Βυζαντίου το 1204, το Δεσποτάτο της Ηπείρου, και η Αυτοκρατορία της Νίκαιας του Θεόδωρου Λάσκαρι, εξήντλησαν τις δυνάμεις τους σε ένα συνεχή πόλεμο μεταξύ τους. Άλλες Βυζαντινές πόλεις και νησιά του Αιγαίου είχαν καταληφθεί από τους Ενετούς, Λατίνους Ευγενείς η ληστρικές συμμορίες (Καταλανική Εταιρεία κτλ) και είχαν αυτονομηθεί σαν ξεχωριστές πόλεις-κράτη.

Ο Βυζαντινός χώρος κατακερματίστηκε σε μικρά φέουδα, με μια σειρά από τοπικούς μεγάλους γαιοκτήμονες, τους λεγόμενους τότε "δυνατούς", να μην υπακούουν στην κεντρική διοίκηση των Παλαιολόγων που είχαν απελευθερώσει εντελώς συμπτωματικά την Κωνσταντινούπολη το 1261 μ. Χ. Οι «δυνατοί» ήταν παλαιοί ανώτατοι Αξιωματικοί του Βυζαντινού στρατού που εκμεταλλεύτηκαν την αδυναμία των Αυτοκρατόρων, οικειοποιούμενοι εκτεταμένα κρατικά Αυτοκρατορικά κτήματα, τις λεγόμενες «Πρόνοιες».

Η ισχυροποίηση των κατά τόπους αρχόντων και η εξασθένιση της Κεντρικής Βυζαντινής εξουσίας, εξέθεσαν τις κατώτερες αγροτικές τάξεις στο έλεος και στην διάκριση των "δυνατών" που επικρατούσαν ανά περιοχή. Οι νέοι αυτοί αφέντες κατέφυγαν στην καταπίεση, στην αδικία και στην εξοντωτική φορολόγηση των φτωχών αγροτών και τεχνιτών των υποτυπωδών αστικών κέντρων της εποχής, δημιουργώντας έντονα κοινωνικά προβλήματα και εξεγέρσεις με κυριότερη αυτή των Ζηλωτών στην Θεσσαλονίκη που είχε Θρησκευτικά ελατήρια, αλλά απέκτησε κοινωνικό και οικονομικό περιεχόμενο. Η σημαντική αυτή εξέγερση υπονόμευσε την άμυνα της πόλης και την παρέδωσε στα χέρια των Οθωμανών.

Μέσα στο ζοφερό αυτό κλίμα αναρχίας και αυθαιρεσίας, καμία κοινωνική δύναμη η συνιστώσα δεν σήκωνε το βλέμμα να αντικρίσει την Οθωμανική λαίλαπα που είχε πλέον κατακλύσει τα εδάφη της Μικράς Ασίας στα μισά του 13ου Αιώνα καταστρέφοντας πολλές Χριστιανικές πόλεις και σφάζοντας η υποδουλώνοντας τους χριστιανικούς πληθυσμούς της. Η βία, η ληστεία και η λεηλασία ξεσπούσε παντού όπου περνούσαν οι Οθωμανοί. Η Εκκλησία, που ως θεσμός είχε βοηθήσει δυναμικά πολλές φορές στο παρελθόν στην επιβίωση του Βυζαντίου, υπέσκαπτε την εξουσία των Παλαιολόγων λόγω της προσήλωσης των τελευταίων στην υπόθεση της δογματικής Ένωσης του Πατριαρχείου της Κωνσταντινούπολης με την Παπική Εκκλησία. Αλλά και η Εκκλησία ως θεσμός είχε διαβρώσει σημαντικά τις κοινωνικές δομές του Κράτους.
Τα μοναστήρια και οι εκκλησίες είχαν πολλαπλασιαστεί, έχοντας μεγάλες περιουσίες και εκτάσεις καλλιεργήσιμων εδαφών που επέτειναν τις κοινωνικές ανισότητες και τον κοινωνικό αναβρασμό. Οι ιερωμένοι και οι μοναχοί στο Βυζάντιο αποτελούσαν μια ξεχωριστή πολυπληθής κοινωνική τάξη, και ήταν πρόσωπα ιερά και απαραβίαστα και απολάμβαναν μια σειρά από κοινωνικά και οικονομικά προνόμια. Συγκεκριμένα οι μοναχοί και οι ιερωμένοι δεν φορολογούνταν και ήταν απαλλαγμένοι από στρατιωτικές υποχρεώσεις. Αυτά τα προνόμια προέτρεπαν πολλούς να ασπαστούν τον μοναχικό βίο, όχι ως στάση ζωής και Ασκητικού βίου, αλλά ως τον ευκολότερο τρόπο να αποφύγουν τα κοινωνικά βάρη που εξαθλίωναν τους υπόλοιπους. Έτσι οι περισσότεροι όχι μόνο δεν παρήγαγαν πνευματικό και ποιμαντορικό έργο, αλλά αντιθέτως προκαλούσαν με τον ακόλαστο και πολυτελή βίο τους.

Ήδη στα μισά του 14ου Αιώνα μ. Χ. ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας ήταν φόρου υποτελής στον Οθωμανό Σουλτάνο, με την πρόσθετη εξευτελιστική υποχρέωση να εκστρατεύει στο πλευρό του ως Σύμμαχος. Οι Άρχοντες των Βυζαντινών ημιανεξάρτητων κρατιδίων κοιτούσαν αδιάφοροι να έρχεται ο χαμός τους και η μόνη αντίδραση τους ήταν να καλούν τον Σουλτάνο ως διαιτητή στις ασήμαντες εδαφικές διαφορές τους. Μόνο γέλιο ανάμικτο με θλίψη προκαλούν οι Δημήτριος και Θωμάς Παλαιολόγος που ζήτησαν την συνδρομή του Μεχμέτ Β΄ του Πορθητή (επτά χρόνια μετά την άλωση της Πόλης) για να επιβληθεί ο ένας στον άλλον!!! Ο Μεχμέτ εισέβαλε και σκλάβωσε την Πελοπόννησο, αιχμαλωτίζοντας τον Δημήτριο και διώκοντας τον Θωμά….

Ο μεγάλος μας ποιητής Κωνσταντίνος Καβάφης απέδωσε γλαφυρά την θλιβερή αυτή ατμόσφαιρα στο ποίημα του «Περιμένοντας τους Βαρβάρους»:

-Τι περιμένουμε στην αγορά συναθροισμένοι;
Είναι οι βάρβαροι να φθάσουν σήμερα.
-Γιατί μέσα στην Σύγκλητο μιά τέτοια απραξία;
Τι κάθοντ' οι Συγκλητικοί και δεν νομοθετούνε;
-Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.
Τι νόμους πια θα κάμουν οι Συγκλητικοί;
Οι βάρβαροι σαν έλθουν θα νομοθετήσουν.
-Γιατί ο αυτοκράτωρ μας τόσο πρωί σηκώθη,
και κάθεται στης πόλεως την πιο μεγάλη πύλη
στον θρόνο επάνω, επίσημος, φορώντας την κορώνα;
-Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.
Κι ο αυτοκράτωρ περιμένει να δεχθεί
τον αρχηγό τους. Μάλιστα ετοίμασε
για να τον δώσει μια περγαμηνή. Εκεί
τον έγραψε τίτλους πολλούς κι ονόματα.
-Γιατί οι δυό μας ύπατοι κ' οι πραίτορες εβγήκαν
σήμερα με τες κόκκινες, τες κεντημένες τόγες·
γιατί βραχιόλια φόρεσαν με τόσους αμεθύστους,
και δαχτυλίδια με λαμπρά γυαλιστερά σμαράγδια·
γιατί να πιάσουν σήμερα πολύτιμα μπαστούνια
μ' ασήμια και μαλάματα έκτακτα σκαλισμένα;
Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα·
και τέτοια πράγματα θαμπόνουν τους βαρβάρους.
-Γιατί κ' οι άξιοι ρήτορες δεν έρχονται σαν πάντα
να βγάλουνε τους λόγους τους, να πούνε τα δικά τους;
Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα·
κι αυτοί βαριούντ' ευφράδειες και δημηγορίες.
-Γιατί ν' αρχίσει μονομιάς αυτή η ανησυχία
κ' η σύγχυσις. (Τα πρόσωπα τι σοβαρά που έγιναν).
Γιατί αδειάζουν γρήγορα οι δρόμοι κ' οι πλατέες,
κι όλοι γυρνούν στα σπίτια τους πολύ συλλογισμένοι;
Γιατί ενύχτωσε κ' οι βάρβαροι δεν ήλθαν.
Και μερικοί έφθασαν απ' τα σύνορα,
και είπανε πως βάρβαροι πια δεν υπάρχουν.
Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους.
Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μιά κάποια λύσις.
ΤΟ ΤΕΛΟΣ

Η τελευταία άμυνα που αντέταξε το Βυζαντινό ετοιμοθάνατο μόρφωμα κυριολεκτικά την δωδέκατη ώρα, ήταν η πολιτική δραστηριότητα δύο κορυφαίων πνευματικών προσωπικοτήτων και η γενναία θυσία του τελευταίου Θρυλικού Αυτοκράτορα της. Οι δύο πνευματικοί άνδρες ήταν ο Γεώργιος Γεμιστός (ο αυτοαποκαλούμενος «Πλήθων»), και ο τότε επίσκοπος Νικομήδειας Βησσαρίων. Αυτοί διατύπωσαν σε ένα συνεκτικό πολιτικό πρόγραμμα όλες τις κοινωνικές, πολιτικές και οικονομικές ενέργειες που πιθανά να αναζωογονούσαν το ετοιμοθάνατο Βυζάντιο. Ο ηρωικός και έντιμος Κωνσταντίνος Παλαιολόγος ΙΑ΄ προσπάθησε να εφαρμόσει το πρόγραμμα αυτό, που προέβλεπε ενίσχυση της Κεντρικής Εξουσίας, περιστολή της ασυδοσίας των «δυνατών», νομική προστασία των δικαιωμάτων όλων των πολιτών, ανάταση του Εθνικού φρονήματος με την σύνδεση του απλού λαού με την ένδοξη Ελληνική κληρονομιά του, υποχρεωτική στρατιωτική θητεία, περιστολή των υπερβολικών Εκκλησιαστικών δικαιωμάτων, οχύρωση Εξαμιλίου (Ισθμού) κτλ.

Ήταν όμως πολύ αργά. Στα παλαιά αλλά επιβλητικά τείχη της Κωνσταντινούπολης παρατάσσονταν μόλις 10.000 σιδερόφραχτοι υπερασπιστές. Η προσωπική γενναιότητα και εντιμότητα του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, ερχόταν σε χτυπητή αντίθεση με την φαυλότητα και την ανικανότητα των περισσοτέρων προκατόχων του. Προάσπισε το συλλογικό συμφέρον έναντι της προσωπικής του υλικής ευμάρειας (που του δόθηκαν πολλές ευκαιρίες να εξασφαλίσει) και έπεσε όρθιος στα τείχη της Πόλης όπως επιτάσσει το καθήκον κάθε Βασιλιά.
Πάντως, παρά κάποιες αντίθετες διαβεβαιώσεις, είναι ιστορικά διασταυρωμένο ότι το άψυχο σώμα του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου ΙΑ΄, δεν βρέθηκε ποτέ….
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ
Η Κωνσταντινούπολη δεν αλώθηκε ούτε από την στρατιωτική δύναμη του Μεχμέτ του Β΄ του Πορθητή, ούτε από το ανώτερο πυροβολικό του, ούτε από το άνοιγμα της Κερκόπορτας από τους ανθενωτικούς ιερωμένους ούτε από την προδοσία των Δυτικών που δεν ενίσχυσαν τον Αυτοκράτορα. Η άλωση της Πόλης προήλθε από την κοινωνική αναρχία και αποσάθρωση, την κοινωνική διαφθορά και ανισότητα. Η εξαθλίωση του δημόσιου βίου, η ανάρρηση σε δημόσια αξιώματα φαύλων και φιλήδονων ανθρώπων, η διαφθορά των Αξιωματούχων, η θρησκοληψία του Κλήρου, η ηττοπάθεια των Αρχόντων….
Πάσα ομοιότης με την σημερινή πραγματικότητα (δεν) είναι συμπτωματική….
Ι. Β. Δ.


ΒΟΗΘΗΜΑΤΑ
-Μιχαήλ Ψελλός, Χρονογραφία
-Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος, Ιστορία του Ελληνικού Έθνους
-Αμβρόσιος Φρατζής, Νίκολο Μπάρμπαρο, Χρονικόν της αλώσεως
-Απόστολος Βακαλόπουλος, Ιστορία του Νέου Ελληνισμού
-Απόστολος Βακαλόπουλος, Νέος Ελληνισμός, οι ρίζες, η καταγωγή των Ελλήνων και η διαμόρφωση του έθνους
-Πλήθωνος Γεμιστού, Νόμοι


Σχόλια

  1. Kαταπληκτικό κείμενο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Παρακαλω μπορειτε να μου πειτε τη πηγη που αναφερει οτι ο αριθμος των μοναχων κληρικων ξεπερνουσε τις 100 χιλιαδες; Οταν η ιστορια του Ελληνικου Εθνους, ο καθ. Χαραμης αλλα και ο Φραντζης κανουν λογω για 50χιλιαδες πληθυσμου στη Βασιλευουσα συμπεριλαμβανωμενων και μοναχων ιερεων ο αριθμος των 100 χιλιαδων και πανω ακουγεται εξωπραγματικος! Αλλωστε οτι ειχε μεινει απο τη βυζαντινη αυτοκρατορια ηταν η Κωνσταντινουπολη, ορισμενα νησια του Αιγαιου και ο Μυστρας! Μηπως τελικα στην Ανατολικη Ρωμαικη Αυτοκρατορια ηταν ολοι μοναχοι και μας το κρυβουν; Ευχαριστω!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ για το μήνυμα. Δεν αναφέρθηκα στην Κωνσταντινούπολη (το αναφέρω ξεκάθαρα πιστεύω), αλλά στον ευρύτερο Ελλαδικό χώρο και κυρίως στο Άγιο Όρος. Ακόμη και εντός της Πόλης, της οποίας ο πληθυσμός αλλού αναφέρεται 50.000 αλλού 80.000, σίγουρα θα υπήρχαν 2 με 3 χιλιάδες μοναχοί που θα μπορούσαν να βοηθήσουν στρατιωτικά είτε ακόμη και ηθικά. Δεν το έπραξαν όμως, όχι τόσο για θρησκευτικούς λόγους αλλά μάλλον για πολιτικούς: η συντριπτική πλειοψηφία των κληρικών και ιερωμένων προτίμησε "το τουρκικό φακιόλι από την παπική τιάρα" και αυτό είναι καταγεγραμμένο αντικειμενικά. Η αλήθεια όμως είναι ότι το νούμερο το οποίο αναφέρω (100.000) είναι όχι μόνο εντελώς αυθαίρετο, αλλά και μάλλον λανθασμένο, για τον λόγο αυτό θα το διορθώσω στο κείμενο. Σας ευχαριστώ για την επισήμανση.

      Διαγραφή
    2. Αν πράγματι υπήρξαν μοναχοί που δεν πολέμησαν ενώ μπορούσαν, γιατί αυτό χρεώνεται στους ίδιους και όχι στον Παλαιολόγο που τους αποξένωσε με την πολιτική του στο θέμα της ένωσης των εκκλησιών? Εκείνος ήταν ο ηγέτης που έπαιρνε τις αποφάσεις και εκείνος έπρεπε να επιλέξει την " πέντε και στο χέρι" και με την συνείδησή του ήσυχη στρατιωτική συνεισφορά των μοναχών και όχι την "δέκα και καρτέρι" αβέβαιη βοήθεια των Λατίνων, προδίδοντας ταυτόχρονα ότι ιερότερο είχε τότε η Κωνσταντινούπολη.

      Διαγραφή
    3. Σε αυτό μάλλον η απάντηση είναι εύκολη. Με τον εχθρό μπροστά στα τείχη προφανώς δεν ήταν το καλύτερο timing για την επίλυση των θρησκευτικών διαφορών. Είναι επίσης προφανές ότι η ένωση των δύο εκκλησιών δεν είχε θρησκευτικά κίνητρα αλλά στρατιωτικά. Ήταν απελπισμένη προσπάθεια των Παλαιολόγων να σώσουν την Πόλη. Για τον λόγο αυτό άλλωστε συναίνεσαν όλοι οι ορθόδοξοι ιερωμένοι που συμμετείχαν στη Σύνοδο της Φλωρεντίας, που προφανώς δεν ήταν ενωτικοί και πολλοί εξ αυτών ανακάλεσαν όταν επέστρεψαν και δέχθηκαν σκληρή κριτική. Αναμφίβολα η θρησκευτική διάσταση του θέματος σε εκείνη την εποχή ήταν απείρως σημαντικότερη από ότι θα ήταν σήμερα, αν και σε μερικούς ίσως μοιάζει δυσνόητη έως παράλογη. Όσο όμως και να θέλουμε να δικαιολογήσουμε τον θρησκευτικό ζήλο των ορθοδόξων μοναχών και των κληρικών, φέρουν συλλογική ευθύνη για την τελική πτώση της Πόλης. Δεν ξέρω αν η συμμετοχή τους Φαίνεται πάντως πως στην εποχή μας έχει ενταθεί ο θρησκευτικός διάλογος των 2 εκκλησιών με πρωταγωνιστή τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο και ίσως δούμε τελικά κάποιου είδους ένωση την επόμενη εικοσαετία. Αν ποτέ συμβεί αυτό, μάλλον θα είναι η τελική θρησκευτική και ιστορική καταδίκη των ανθενωτικών του θνήσκοντος Βυζαντίου 5 αιώνες μετά.

      Διαγραφή
    4. Όμως δεν διάλεξαν οι ορθόδοξοι το timing για την επίλυση των θρησκευτικών διαφορών με τον εχθρό προ των πυλών αλλά οι Λατίνοι και οι αυτοκράτορες. Εμείς απευθυνθήκαμε για βοήθεια κι εκείνοι για να μας συνδράμουν απαίτησαν να προσκυνήσουμε τον πάπα. Συνεπώς, εξαιτίας της στάσης των Λατίνων, ο αυτοκράτορας τέθηκε ενώπιον ενός διλήμματος. Ή να επιλέξει τη βοήθεια εκ δυσμών καθυποτάσσοντας την ορθοδοξία στον παπισμό ή να διατηρήσει ακέραιο το πατριωτικό και πολεμικό αίσθημα των ορθοδόξων υπερασπίζοντας το πάτριο δόγμα. Όπως όμως δεν ήταν στο χέρι του να παραδώσει τον Πόλη και τον τιμούμε γι αυτό, έτσι και δεν ήταν στην εξουσία του να παραδώσει την πίστη. Προφανώς για να διαλέξει την παπική συνδρομή, ενεργοποιώντας τις τελευταίες ημέρες την ένωση και κάνοντας ενωτικές λειτουργίες, αυτό σημαίνει πως η συμμετοχή των ανθενωτικών στην άμυνα της Πόλης, αν πράγματι απουσίασε, δεν ήταν ικανή να διασώσει την Πόλη και κακώς οι τελευταίοι γίνονται αντικείμενο κατηγορίας.

      Εξαρτάται τι είδους ένωση θα γίνει. Αν οι καθολικοί αναγνωρίσουν, έστω σιωπηρώς, την ορθότητα του ορθόδοξου δόγματος, τότε δικαιώνονται οι ανθενωτικοί. Κάθε άλλου είδους ένωση, και να γίνει, όπως τότε, θεωρώ αδύνατον να ευδοκιμήσει.

      Διαγραφή
    5. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

      Διαγραφή
  3. Αγαπητέ Φιλίστωρ ζητώ συγνώμη που απαντώ ετεροχρονισμένα λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων και εν μέσω θερινής ραστώνης. Αρχικά να πω ότι συμφωνώ με τον Γιάννη Γ. Σχετικά τώρα με τα όσα αναφέρεις σε απαντήσή σου προς εμένα έχω να επισημάνω τα εξής 1) Η Κωνσταντινούπολη το 1453 βρισκόταν στο μέσο των Οθωμανικών δυτικών και ανατολικών κατακτήσεων συνεπώς οιαδήποτε βοήθεια απο τον <> ελλαδικό χώρο και το Άγιο Όρος θα είχε την τύχη των σταυροφόρων στη μάχη της Βάρνας, με λίγα λόγια ήταν καταδικασμένη να αποτύχει.
    2) Ο αριθμός των 2000 με 3000 μοναχών που σίγουρα θα υπήρχαν όπως αναφέρεις είναι και πάλι αυθαίρετος. Σύμφωνα με τον καθηγητή Χαραμή σε μια πόλη 50000 ανθρώπων οι μοναχοί στην καλύτερη περίπτωση αποτελούσαν το 2% δηλαδή μιλάμε για 1000 το πολύ μοναχούς. Οι οποίοι σύμφωνα με την πηγή που αναφέρεις - τον Γεώργιο και όχι φυσικά τον Αμβρόσιο Φραντζή- συμπεριλαμβάνονταν στους καταλόγους των υπερασπιστών της πόλης που ο ίδιος ο Φραντζής συνέταξε κατόπιν εντολής του Αυτοκράτορα. Συνεπώς οι όποιοι μοναχοί και κληρικοί υπήρχαν μέσα στη Πόλη πολέμησαν, αλλά και άν έπρατταν το αντίθετο το αποτέλεσμα θα ήταν το ίδιο. Για να αντιμετωπιστούν οι δυνάμεις του Μωάμεθ χρειαζόντουσαν τουλάχιστο 40-50000 εμπειροπόλεμων ανδρών και όχι 1000 καλόγεροι.
    3)Η πλειοψηφία των ιερωμένων και των κληρικών προτίμησε το τούρκικο φακιόλι απο τη παπική τιάρα. Η πλειοψηφία του λαού το προτίμησε διότι ακριβώς γνώριζε τι σημαίνει να είσαι κάτω απο λατινική κατοχή (βλέπε 1204 με τις ολέθριες συνέπειες)και όπως αποδείχθηκε ιστορικά δικαιώθηκε διότι κράτησε μέσω της Εκκλησίας και τη γλώσσα του και την εθνική του ταυτότητα και τον πολιτισμό του. Κάτι που σε διαφορετική περίπτωση θα είχε απωλέσει.
    Αυτές είναι οι επισημάνσεις μου με φιλική διάθεση και για χάρη της ιστορικής ακρίβειας. Ευχαριστώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Ο σχολιασμός του αναγνώστη (ενημερωμένου η μη) είναι το καύσιμο για το ιστολόγιο αυτό, έτσι σας προτρέπουμε να μας πείτε την γνώμη σας. Τα σχόλια οφείλουν να είναι κόσμια, εντός θέματος και γραμμένα με Ελληνικούς χαρακτήρες (όχι greeklish και κεφαλαία).

Καλό είναι όποιος θέλει να διατηρεί την ανωνυμία του να χρησιμοποιεί ένα ψευδώνυμο έτσι ώστε σε περίπτωση διαλόγου, να γίνεται αντιληπτό ποιος είπε τι. Κάθε σχόλιο το οποίο είναι υβριστικό η εμπαθές, θα διαγράφεται αυτομάτως.

"Encompass worlds but do not try to encompass me..."

Walt Whitmann

Όλα τα θέματα του ιστολογίου

Εμφάνιση περισσότερων