Η Νεοτουρκική Επανάσταση, ο τερματισμός του Μακεδονικού Αγώνα και οι πρώτες εκλογές στην Οθωμανική Αυτοκρατορία

Ο Ισμαήλ Εμβέρ πασάς,
 Τούρκος αξιωματικός,
ηγετική μορφή του νεοτουρκικού κινήματος.
Νεότουρκοι καί Νεοτουρκική Έπανάστασις

Κατά τάς τελευταίας δεκαετίας του 19ου αίώνος πολλοί Τούρκοι άξιωματουχοι άνεγνώριζαν τήν ανάγκην εκσυγχρονισμού τής ’Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Είναι γεγονός ότι ό Σουλτάνος ’Αβδουλ Χαμιτ δεν άντετίθετο εις τον εκσυγχρονισμόν και αρκετήν προσπάθειαν είχε καταβάλει πρός τήν κατεύθυνσιν αύτήν. Ειχεν αναδιοργανώσει και επεκτείνει τήν Σχολήν Πολιτικών Υπαλλήλων είχε βελτιώσει αισθητώς τάς Στρατιωτικός Σχολάς καί ειχεν εισαγάγει νέον σύστημα διδασκαλίας είς τήν Επαγγελματικήν και Μέσην Έκπαίδευσιν.

Ολα όμως τά ιδρύματα αύτά, τά όποια προωρίζοντο νά παραγάγουν τους λειτουργούς τής εκσυγχρονισμένης Αύτοκρατορίας, άπέβησαν μέ τήν πάροδον του χρόνου κέντρα συζητήσεων και ενστερνισμού τών νέων ιδεών, αί όποιαι εκρινον αύστηρώς τον δεσποτισμόν, τον όποιον προωρίζοντο νά υπηρετήσουν. Έπί πλέον οι σπουδάσαντες είς τό εξωτερικόν Τούρκοι, οι αλλοδαποί — οι άπασχολούμενοι είς τούς οργανισμούς οικονομικής εκμεταλλεύσεως τής Όθωμανικής Αύτοκρατορίας —, ή διεύρυνσις τών σιδηροδρομικών συγκοινωνιών, τά ταχυδρομεία, οι τηλέγραφοι, ή αΰξησις τών έκδιδομένων βιβλίων καί ως ενα σημείον ό λογοκρινόμενος Τύπος, συνέβαλον όλα εις τήν δημιουργίαν τής νέας εκείνης Τουρκικής γενεάς τών Νεοτούρκων, οί όποιοι έφιλοδόξουν νά άναλάβουν τήν διοίκησιν καί νά διασώσουν τήν διαλυομένην Αύτοκρατορίαν, άναδιοργανούντες αύτήν εκ βάθρων. Από πολύ ενωρίς οί Νεότουρκοι συνηνώθησαν είς τό σωματείον «Ένωσις καί Πρόοδος». Οί εξόριστοι εξ αύτών είς τό έξωτερικόν ήρχισαν νά εκδίδουν εφημερίδας καί νά τάς άποστέλουν κρυφίως είς τό εσωτερικό ν τής Αύτοκρατορίας, διαδίδοντες δια αύτου του τρόπου τάς ιδέας των. Ό Σουλτάνος μή δυνάμενος νά άγνοήση τήν κίνησιν αύτήν, προσεπάθησε νά έξασφαλίση τήν ύποστήριξιν ώρισμένων ήγετών της, ώστε δία αύτών νά έξασθενήση τήν κίνησιν. Περί τό 1900 επέτυχε νά προσεταιρισθή τον Μουράτ Μπέη, εκδότην τής έκδιδομένης είς τήν Γένοβαν παρανόμου Τουρκικής έφημερίδος Mizan, τον όποιον καί διώρισε σύμβουλον του Κράτους.


Ό Μουράτ Μπέης ηγείτο τότε τής Νεοτουρκικής κινήσεως καί ώς εκ τούτου ή προσχώρησίς του είς τον Σουλτάνον άπετέλεσεν ίσχυρόν πλήγμα διά τούς Νεοτούρκους. Μετ' ολίγον όμως τό Νεοτουρκικών κίνημα άνεπτερώθη καί πάλιν διά της προσχωρήσεως δύο εξόριστων Αύτοκρατορικών Πριγκίπων, του Σαμπαχεντίν καί του Αουτφουλάχ. Ή προσχώρησίς των όμως έπέφερε καί κάποιαν διαίρεσιν είς τήν Νεοτουρκικήν ηγεσίαν, διότι έδημιουργήθησαν ε!ς αυτήν δυο διαφορετικαί τάσεις- Ή όμάς του Σαμπαχεντίν υπεστήριζεν ότι ό Νεοτουρκικός αγών επρεπε νά διεξαχθή διά του Στρατού και των Ευρωπαϊκών Δυνάμεων, αι όποιαι θά έπείθοντο τοιουτοτρόπως ότι αί Συνθήκαι των με την Υψηλήν Πύλην θά έτηρουντο καί δέν θά άντέδρων είς τήν Νεοτουρκικήν κίνησιν. Άντιθέτως ή όμάς του Άχμέτ Ριζά έπροτίμα νά επικράτηση τό Νεοτουρκικόν κίνημα διά της προπαγάνδας καί όχι της στρατιωτικής έπαναστάσεως και νά άπευθυνθή κυρίως είς τό έθνικόν συναίσθημα καί όχι είς τήν ξένην έπέμβασιν. Τελικώς έπεκράτησαν αί έθνικιστικαί απόψεις του Άχμέτ Ριζά, αί όποιαι ήσαν περισσότερον εύκολον νά ύποστηριχθουν μεταξύ τών στρατιωτικών κύκλων. Ώς έκ τούτου από του 1903 οι έν ένεργεία αξιωματικοί ήρχισαν νά όργανουνται σννωμοτικώς είς όλόκληρον τήν Αύτοκρατορίαν. Αι συνωμοσίαι αυται εύρον πρόσφορον έδαφος καί εύδοκίμησαν ιδιαιτέρως είς τήν Μακεδονίαν, όπου ήδρευεν τό Γ' Τουρκικόν Σώμα Στρατού.

Είς τήν Μακεδονίαν ό κίνδυνος διαλύσεως της Αύτοκρατορίας ήτο περισσότερον εμφανής.
Όλα τά Όθωμανικά προβλήματα, ήτοι ή άνικανότης τών Κυβερνητικών Υπηρεσιών, αί ελλείψεις ύλικου, οι έλλιπεΐς μισθοδοσίαι αξιωματικών και δημοσίων υπαλλήλων, ή ανεπαρκής δίωξις τών έπαναστατημένων χριστιανικών λαών, ή απροσχημάτιστος έπέμβασις τών Εύρωπαϊκών Δυνάμεων έπαρουσιάζοντο ύπό συγκεκριμένην καί άπειλητικήν μορφήν. Τά πάντα έδείκνυον, δτι έάν δέν έλαμβάνοντο ριζικά μέτρα ή Αύτοκρατορία θά διελύετο. Ώς έκ τούτου δέν είναι περίεργον διατι είς τήν Μακεδονίαν είχον οι Νεότουρκοι τήν μεγαλυτέραν δύναμίν των και διατί άπό αύτήν ήρχισαν τήν έπανάστασίν των. Ό διευθυντής τών Ταχυδρομείων και τών Τηλεγράφων Τααλάτ Μπέης, ό επικεφαλής τών Τελωνείων Χατζή Μιντάτ Μπέης, ό σχολάρχης Τζαβίτ Μπέης, ό διοικητής της Στρατιωτικής Σχολής Θεσσαλονίκης Μπουρσαλής Ταχίρ, πολλοί ανώτεροι και κατώτεροι άξιωματικοΐ του Γ' Σώματος Στρατού καί κατά πασαν πιθανότητα και ό ίδιος ό Χιλμή Πασας συγκατελέγοντο είς τήν Νεοτουρκικήν κίνησιν.

Είναι γεγονός άναμφισβήτητον ότι είς τήν Νεοτουρκικήν κίνησιν συμμετείχεν ό,τι καλύτερον ανθρώπινον δυναμικόν είχε νά έπιδείξη ή ’Οθωμανική Αύτοκρατορία.  Τούτο διαφαίνεται άπό τήν εύστροφίαν, μέ τήν όποίαν οί Νεότουρκοι ήγέται έχειρίσθησαν τά γεγονότα διά νά καταλάβουν τήν  Αρχήν και νά έδραιωθοΰν είς αύτήν. Καίτοι ό κύριος έχθρός των ήσαν οί ύπό έξέγερσιν ύποτελεις χριστιανοί — κύριοι ύπεύθυνοι τής άπειλουμένης διαλύσεως, έν τούτοις κατ’ άρχήν άνέπτυξαν καλάς σχέσεις μέ αύτούς καί έχρησιμοποίησαν τάς 'Οργανώσεις των διά τούς σκοπούς των.
(Φωτογραφία του Yane Sandanski
με τον Nuredin Beg)
Έπέτυχον δέ νά τούς πείσουν περί τών καλών των προθέσεων, ώστε νά ύποδεχθουν τήν Νεοτουρκικήν Έπανάστασίν όλοψύχως. 
Δέν θά παρήρχετο όμως πολύς καιρός καί οί ύποτελεις λαοί θά άντελαμβάνοντο δτι οί Νεότουρκοι δέν διέφερον καί πολύ άπό τούς παλαιούς Τούρκους.

Κατά τάς άρχάς του 1908 ή Νεοτουρκική κίνησις είς τήν Μακεδονίαν είχε λάβει τεραστίας διαστάσεις. Πληροφορουμένη τούτο ή Υψηλή Πύλη και έπιθυμούσα νά καταπνίξη τήν άπειλουμένην έξέγερσιν, άπέστειλεν είς Θεσσαλονίκην τόν Ισμαήλ Μαχίρ Πασα διά τήν διεξαγωγήν ανακρίσεων επί τής Νεοτουρκικής συνωμοσίας. Είς τήν εκθεσίν του ό Μαχίρ Πασας άπέδιδεν εύθύνας είς πολλούς έκ τών ύψηλά ίσταμένων τής είς Μακεδονίαν 'Οθωμανικής διοικήσεως καί του Στρατού και περιέπλεκεν είς τάς κατηγορίας του καί τόν Χιλμή Πασά. Μετ' ολίγον ο διοικητής Τάγματος Κυνηγών (Άβτζή Ταμπουρου) ΈμβέρΜπέης—έκ των ήγετών τής κινήσεως—έκλήθη sis τήν Κωνσταντινούπολιν ύπό τό πρόσχημα προαγωγής.  Ύποπτευθείς όμως ότι έπρόκειτο νά συλληφθη καί νά φυλακισθη έξήλθεν είς τά όρη της Ρέσνας, μή ύπακούσας εις τήν διαταγήν. Τήν 22αν Ιουνίου 1908 τό παράδειγμά του ήκολούθησε καί ό Ταγματάρχης Νιαζι  Μπέης μετά ισχυρού σώματος στρατιωτών. Τήν άνταρσίαν αύτήν διετάχθη νά καταπνίξη ό Σεμσί Πασάς, πλήν όμως ό τελευταίος έδολοφονήθη την 25ην Ιουνίου εϊς τάς όδούς του Μοναστηρίου έν πλήρει ημέρα. Κατόπιν των ανωτέρω ή άνταρσία μετεδόθη ταχέως μεταξύ των δυσάρεστη μένων στρατευμάτων όχι μόνον του Γ' Σώματος Στρατού της Μακεδονίας, άλλά καί του Β' Σώματος Στρατού της Άδριανουπόλεως. Προσπάθειαι καταπνίξεως της έξεγέρσεως διά μεταφοράς Τουρκικών στρατευμάτων έξ Άνατολίας καί δια υποσχέσεων ηύξημένων μισθών καί προαγωγών, άπέτυχον πλήρως.

 Τήν 9ην Ιουλίου 1908 ή Επιτροπή τής Όργανώσεως «Ενωσις καί Πρόοδος» εύθυγραμμίσθη μέ τούς ευρισκομένους έν άνταρσία στρατιωτικούς καί άπό κοινού έστάλη εις τά ανάκτορα Γιλδΐζ διακοίνωσις (προνουντσιαμέντο— Pronun- ciamen to), διά της όποίας άπητεΐτο ή έψαρμογή τού Συντάγματος τού 1876 (*). Ύπό τήν άπειλήν έκθρονισμού ό Άβδούλ Χαμίτ ένέδωσε καί τήν 11ην 'Ιουλίου έδημοσιευθη άνακοίνωσις διά της όποίας διεκηρύσσετο τό Σύνταγμα, άνεσχηματίζετο ή Κυβέρνησις καί προεκηρύσσοντο έκλογαΐ διά τήν άνάδειξιν της ύπ΄ αύτού προβλεπομένης Βουλής.
Ούδέποτε μία άπλή διακήρυξις Συντάγματος έπέφερε τοιαύτην ταχεΐαν λύσιν δυσκόλων πολιτικών καταστάσεων, δσον ή Νεοτουρκική διακήρυξις της 11ης Ιουλίου 1908.  Ευθύς ώς έχορηγήθη άμνηστεία δι΄ oλους τούς εύρισκομένους ύπό τά όπλα.Οι πολεμοχαρείς άντάρται οίασδήποτε έθνικότητος εις Μακεδονίαν κατήλθον άπό τά όρη εις τάς πόλεις καί συναδελφώθησαν μετά τών Τουρκικών στρατευμάτων καί τών 'Οθωμανικών 'Αρχών. Επηκολουθησαν έορταί μέ διακηρύξεις καί λόγους άπό όλας τάς πλευράς καί όλοι έχαίροντο καί έπίστευον δτι τά προβλήματά των θά έπελύοντο κατά τόν καλύτερον τρόπον ύπό τήν μαγικήν έπίδρασιν της Νεοτουρκικής Έπαναστάσεως.
Επομένως ο πολυχρόνιος Μακεδονικός 'Αγών έτερματίζετο έντός μιας πανηγύρεως χαράς καί άγαλλιάσεως.

Σαντάνσκυ καί Πανίτσα
Μέχρι τά τέλη Ίουλίου εϊκοσι εξ Ελληνικά άνταρτικά σώματα συνολικής δυνάμεως 217 άνδρών καί πεντήκοντα πέντε βουλγαρικαί τσέται δυνάμεως 707 άνδρών ώς καί 340 'Αλβανοί ληστοφυγόδικοι κατέθεσαν τυπικώς τά όπλα των είς τάς Τουρκικας Άρχάς.
Ή έπιτροπή της όργανώσεως «Ενωσις και Πρόοδος» είς Θεσσαλονίκην, έπέτυχε συμφωνίας μέ τούς περισσοτέρους άρχηγούς τών Βουλγαρικών Κομιτάτων, οι δέ Σαντάνσκυ καί Πανίτσα κατέθεσαν προθύμως τά όπλα των είς τήν Δράμαν καί άφίχθησαν είς τήν Θεσσαλονίκην τήν 15ην 'Ιουλίου.

Παρομοία κατάθεσις όπλων έλαβε χώραν καί άπό τάς Σερβικάς συμμορίας. Τά Ελληνικά όμως άνταρτικά σώματα έπαρουσιάσθησαν όλιγώτερον πρόθυμα είς τήν κατάθεσιν τών όπλων.Εις τούς τυπικώς καταθέσαντας τά όπλα των 217 Ελληνας άντάρτας θά πρέπει νά  θεωρήται ότι συμπεριελαμβάνοντο μόνον οι γηγενείς Μακεδόνες. 

Πολλοί όμως έξ αύτών, ώς οί Αντώνιος Ζώης και Στέφανος Γρηγορίου, μή εμπιστευόμενοι τούς Τούρκους, κατήλθον μέν άπό τά όρη, πλήν όμως παρέμειναν είς τήν άφάνειαν, μή συμμετασχόντες είς τους έορτασμούς και τάς πανηγύρεις. Είς τό βιλαέτιον Μοναστηριού ή δρώσα υπό τους οπλαρχηγούς Μακρήν, Καραβίτην, Βολάνην, Μπραγιάννην καί Τσίτσον Ελληνική δύναμις εξ 140 ανταρτών, κατόπιν έντολής του Προξενείου Μοναστηριού, συνεκεντρώθη είς Μεγάροβον. Έξ αυτου έκινήθη συντεταγμένη εις Μοναστήριον μέ άναπεπταμένας τάς Έλληνικάς σημαίας της και συνοδευομένη υπό τριάκοντα Τούρκων αξιωματικών. Έκ τού Μοναστηριού, άφού συμμετέσχεν είς τούς τριημέρους τοπικούς έορτασμούς, κατηυθύνθη μετά τών όπλων της πρός τά Ελληνοτουρκικά σύνορα και είσήλθεν είς τό Έλληνικόν έδαφος, χωρίς νά παραδώση τά όπλα. Είς τήν Φλώριναν έπαρουσιάσθησαν τά σώματα Σκουντρή και Άνδριανάκη, είς δέ τό Πισοδέριον τό σώμα του Σίμου Ίωαννίδη.

 Ή υπόλοιπος Ελληνική δύναμις, ή δρώσα είς τήν περιοχήν Καστορίας — Καστανοχωρίων ύπό τόν Άνθυπολοχαγόν Παπαλουκάν, διέκοψε μέν τόν αγώνα, πλήν όμως παρέμεινεν είς τά όρη χωρίς νά έλθη είς επαφήν μέ τάς Τουρκικάς Άρχάς μέχρι του ’Οκτωβρίου, οπότε καί έπανηλθεν είς τήν έλευθέραν Ελλάδα. Τό ϊδιον επραξε καί τό νεοαφιχθέν είς τήν Δυτικήν Μακεδονίαν σώμα του οπλαρχηγού Παύλου Γύπαρη, ώς καί τό τοιούτον τού Ίωάννου Πούλακα. Είς τό βιλαέτιον Θεσσαλονίκης είς τάς πόλεις κατήλθον καί κατέθεσαν τά όπλα των μόνον οί εντόπιοι οπλαρχηγοί καί άντάρται, ενώ οί αξιωματικοί καί οί έξ έλευθέρας Ελλάδος άντάρται έπανηλθον είς Ελλάδα, χωρίς νά παρουσιασθουν είς τάς Άρχάς. Είδικώτερον είς τήν ’Αριδαίαν κατήλθον τά σώματα Χρήστου Καραπάνου, Δημητριού Βάρσου, Εύαγγέλου Κρικέλα καί Τσότσου Βέσκα.  Είς τήν Νάουσαν τό σώμα Σημανίκα, είς Βέροιαν τό σώμα Σταυροπούλου,  είς Σέρρας τά σώματα Βλάχβεη, Δούκα, Άϊβαλιώτη, Μπουλασίκη, Τσουβαλτζή, Μάρτζου καί είς Νιγρίταν τό σώμα Γιαγλή. 
Ο ΚΑΠΕΤΑΝ ΓΙΑΓΚΛΗΣ ΜΕ ΦΙΛΟΥΣ ΤΟΥ
Οί αξιωματικοί τών Προξενείων έξηκολούθησαν νά παραμένουν είς αύτά, ώς καί οί δρώντες είς τά διάφορα Κέντρα ώς πράκτορες τούτων. 
Γενικώς όμως όλοι έτερμάτισαν τόν ένοπλον αγώνα καί ήρχισαν νά προετοιμάζωνται ώστε, ύπό τό νέον συνταγματικόν καθεστώς, νά δυνηθουν νά συνεχίσουν αύτόν δι’ άλλων μεθόδων.

Σχηματισμός Κομμάτων και Κοινοβουλίου

Τά πολιτικά πράγματα τής Μακεδονίας υπό τό καθεστώς τών Νεοτούρκων ήσαν άρκετά συγκεχυμένα. Ή ύπόσχεσις διά συνταγματικήν Κυβέρνησιν προεκάλεσε τήν δημιουργίαν πολλών πολιτικών σχημάτων καί πολλών φυλετικών καί κομματικών οργανώσεων. Φυσικόν δέ ήτο ότι, εάν οί Νεότουρκοι έτήρουν τάς ύποσχέσεις των, τότε θά επρεπε νά ήσαν διατεθειμένοι νά άνεχθούν τήν ϋπαρξιν καί κομματικών άνταγωνισμών. Είς τήν πραγματικότητα ήσαν άποφασισμένοι νά άνεχθούν τούς άνταγωνισμούς, μέχρις όμως τής οριστικής σταθεροποιήσεώς των είς τήν Αρχήν έξηναγκάσθησαν νά τούς άντιμετωπίσουν μέ συγκατάβασιν. Παραλλήλως ύπέθαλψαν τάς φυλετικάς διαφοράς πρός τον σκοπόν νά παρουσιασθούν μεταξύ τών διαφόρων εθνοτήτων ώς διαιτηταί καί είρηνοποιοί. Αί πρώται ενδείξεις φυλετικών άνταγωνισμών έπαρουσιάσθησαν καί πάλιν είς τό έκκλησιαστικόν ζήτημα. 

Οί Βούλγαροι ολίγον μετά τήν κατάθεσιν τών όπλων ήρχισαν διά τής Εξαρχίας τον έκκλησιαστικόν αγώνα. Είς τήν περιοχήν Γιαννιτσών—Εδέσσης κατέλαβον εξ εκκλησίας. Είς τό Σαντζάκιον τών Σερρών άπεπειράθησαν νά καταλάβουν τάς έκκλησίας της Βροντους καί της Κλεπουσνας (Άγριανής). Όμοίως προσεπάθησαν νά γίνουν κύριοι τών εκκλησιών του Μελενίκου, του Γένι Μαχαλά (Πεπονιάς) και τής Βέρτσανης. Εις τό Βιλαέτιον του Μοναστηριού καί ιδιαιτέρως είς τήν περιοχήν τής Ζαγοριτσάνης (Βασιλειάδος) οι Έξαρχικοί προσεπάθουν διά τής βίας νά άποσπάσουν και πάλιν τά χωρία άπό τήν ’Ορθοδοξίαν, έπέτυχον δε τούτο είς τήν Κλαμπουτσιστα (Πολυπλάτανον), βορείως Φλωρίνης.  Είς τήν Μηλόβιτσαν οι ολίγοι οπαδοί τής ρουμανικής προπαγάνδας Κουτσόβλαχοι ήρχισαν άγώνα διά νά καταλάβουν τάς Έλληνικάς έκκλησίας, εις όλας δέ τάς παρομοίας περιπτώσεις οι 'Έλληνες ιεράρχαι έζήτουν τήν συνδρομήν τών Νεοτουρκικών ’Αρχών, Κατά κανόνα όμως οι Νεότουρκοι προσεπάθησαν νά διατηρήσουν εις τό εκκλησιαστικού ζήτημα τό προ τής 10/23 Ιουλίου 1908 υφιστάμενον καθεστώς. Όπου δέ έπαρουσιάζοντο περί τάς έκκλησίας διαφοραί, τάς όποίας δέν είχον τον καιρόν ή άπέφευγον νά διερευνήσουν και νά έπιλυσουν, εκλειον τάς έκκλησίας μέ τήν υπόσχεσιν ότι θά έπέλυον τάς διαφοράς μετά τήν διενέργειαν τών εκλογών.

Από τήν Έλληνικήν πλευράν, αί απόψεις καί τά αίτήματα τού Ελληνικού στοιχείου διετυπώθησαν είς υπόμνημα τής Ελληνικής κοινότητος τής Θεσσαλονίκης, δημοσιευθέν είς τήν έφημερίδα «Φάρος». Διά του υπομνήματος υπεγραμμίζετο ή άνάγκη διατηρήσεως του Μακεδονικού Ελληνισμού ώς μιας χωριστής όντότητος καί ήξιουτο ό σεβασμός τών υφισταμένων προνομίων τής Πατριαρχικής έκκλησίας. Ακολούθως άνεπτύσσοντο δια αύτού ώρισμέναι άναγκαιαι τροποποιήσεις τού Συντάγματος, έξασφαλίζουσαι τήν χορήγησιν άδειών δημιουργίας μεταλλείων, τήν χορήγησιν ένυποθήκων δανείων, τήν έλευθέραν είσαγωγην μηχανημάτων, τήν βελτίωσιν τών περί διαβατηρίων διατάξεων, τήν βελτίωσιν τών τελωνειακών δασμών καί τέλος τήν άναμόρφωσιν τής δικαστικής καί διοικητικής μηχανής. Τά αιτήματα αυτά, πρακτικά καί εφαρμόσιμα εις τό σύνολόν των, άπεδείκνυον τήν υψηλήν πολιτιστικήν θέσιν καί τήν προοδευτικήν διάθεσιν του Ελληνισμού τής Μακεδονίας.

Ολοι οί 'Έλληνες έπαρουσιάζοντο ήνωμένοι είς τά αίτήματά των καί ή μοναδική διχογνωμία των προέκυπτεν εις τό θέμα τής εμπιστοσύνης, τήν οποίαν θά επρεπε νά επιδεικνύουν έναντι τών Νεοτούρκων. Οί περισσότεροι ήσαν τής γνώμης ότι οί Νεότουρκοι δέν διέφερον άπό τους παλαιούς Τούρκους καί ότι τό φιλελεύθερον πνεύμα τό όποιον έπέδειξαν άπό τής άνόδου των εις τήν Αρχήν, θά ήτο παροδικόν καί Θά διήρκει μέχρι τής σταθεροποιήσεώς των εις αύτήν. Ύπήρχεν όμως καί μία μικρά μερίς, ή οποία έπίστευε καί ειχεν εμπιστοσύνην εις τούς Νεοτούρκους. Ή εμπιστοσύνη των αύτή προήρχετο άπό τήν γενικωτέραν θέσιν των έναντι τού προαιώνιου Ελληνικού πόθου τής Μεγάλης Ιδέας, Είδικώτερον ειχον τήν γνώμην ότι άντί νά έπιδιώξη ό Ελληνισμός τήν άναβίωσιν τής Ελληνικής Αύτοκρατορίας τού Βυζαντίου, διά της έπεκτάσεως τών συνόρων τού Ελληνικού Κράτους, θά ήτο πρακτικώτερον καί περισσότερον πραγματοποιήσιμον νά έπιδιώξη τόν έξελληνισμόν τής "Οθωμανικής Αύτοκρατορίας.

Δι αύτούς ό διεξαχθείς Μακεδονικός Αγών, καίτοι έθεωρήθη απαραίτητος όταν έξεδηλώθη, περιέκλειεν έν τούτοις έπικινδύνους συνεπείας, διότι πιθανώς νά ώδήγει εις διαμελισμόν τής Όθωμανικής Αύτοκρατορίας. Ώς έκ τούτου ή Νεοτουρκική κίνησις, ή οποία ύπέσχετο τόν έκσυγχρονισμόν τής πολυεθνούς Αύτοκρατορίας, ηύνόει τά σχέδιά των, διότι έπίστευον ότι τό Έλληνικόν στοιχειον, ώς περισσότερον προηγμένον καί περισσότερον μορφωμένον θά έπέπλεε τών άλλων έθνοτήτων, θά ετίθετο έπικεφαλής καί θά μετέτρεπε τήν Όθωμανικήν Αύτοκρατορίαν εις Βυζαντινήν Έλληνικήν. Ύπό τοιαύτας φιλονεοτουρκικάς διαθέσεις διείποντο οί περί τόν Στέφανον Δραγούμην, ό δέ Έλλην πολιτικός Δημήτριος Ράλλης, όταν έπεσκέφθη τήν Θεσσαλονίκην ολίγον μετά τήν Νεοτουρκικήν Έπανάστασίν, έξεφράσθη μετα ενθουσιασμού διά τούς Νεοτούρκους. Όταν όμως συνωμίλησε μετά τού Νεοτούρκου ήγέτου Ραχμέτ Βέη, ό όποιος τόν διαβεβαίωσεν ότι οί Νεότουρκοι δέν θά έσέβοντο τά προαιώνια προνόμια τών Ελλήνων, ήλλαξεν ιδέας. Κατά τήν ιδίαν εποχήν ό Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Ιωακείμ ήτο πεπεισμένος ότι οί Νεότουρκοι ήσαν βασικώς εχθροί τού Ελληνισμού. Μετ΄ ολίγον δέ δλοι οί 'Έλληνες άντελήφθησαν πλέον έκ τής στάσεως καί τής πολιτείας τών Νεοτούρκων τάς έχθρικάς πρός αύτούς διαθέσεις των καί ήρχισαν νά τούς άντιπολιτεύωνται.

Ή πρώτη προσπάθεια τών Ελλήνων κατά τών Νεοτούρκων προήλθεν άπό τήν δυσαρέσκειάν των κατά του εκλογικού συστήματος, τό όποιον έφηρμόσθη πρός άνάδειξιν τών μελών τού Κοινοβουλίου. Κατά τό σύστημα τούτο τά πρόσωπα πού άντιπροσώπευον κάθε Σαντζάκιον έπελέγησαν ύπό τών διαφόρων κομμάτων, προ τής διενεργεί ας τών έκλογών. Τά έπιλεγέντα όμως πρόσωπα επρεπε νά γίνουν αποδεκτά υπό ενός εκλογικού σώματος αντιπροσώπων, έκλεγομένων έξ έκάστου Καζά.
 Οί εκλέκτορες αύτοί επελέγοντο ένωρίτερον καί ώφειλον νά γίνουν καί πάλιν άποδεκτοί άπό μίαν καθολικήν ψηφοφορίαν. Εις τήν ψηφοφορίαν συμετειχον όλοι οί άνω τών είκοσι πέντε ετών άρρενες ώς ψηφοφόροι πρώτου βαθμού. Όμάδες έκ 250 μέχρις 750 ψηφοφόρων πρώτου βαθμού άντεπροσωπεύοντο υπό ενός έκλέκτορος, άπό 100 δέ μέχρι 300 έκλέκτορες έπέλεγον εναν άντιπρόσωπον ώς μέλος τού Κοινοβουλίου. Πέραν δμως τούτου, εις τά μεγάλα αστικά κέντρα, είς τά όποια ύπερίσχυεν ό Τουρκικός πληθυσμός, όμάδες έξ 750 μέχρι 1250 ψηφοφόρων άντεπροσωπεύοντο υπό δυο εκλεκτόρων. 

Επίσης ό αριθμός τών ψήφων κάθε έθνότητος κάθε Σαντζακιού καθώριζε τόν άριθμόν τών αντιπροσώπων τής ύπ’ δψιν έθνότητος. Οι Νεότουρκοι όμως μέ διαφόρους συνδυασμούς τού πολυπλόκου τούτου συστήματος επέτυχον νά διατηρήσουν τήν πλειοψηφίαν πρός όφελος τού Μουσουλμανικού πληθυσμού. Κατά τήν διάρκειαν τής πρώτης ψηφοφορίας, ή όποία ελαβε χώραν τόν Σεπτέμβριον και τόν Όκτώβριον τού 1908, αί Έλληνικαί κοινότητες, ένισχυόμεναι άπό τά Ελληνικά Προξενεία, έπέδειξαν άξιόλογον ενεργητικότητα. Ύπέβαλον συνεχώς διαμαρτυρίας κατά τών νεοτουρκικών ’Αρχών και εις μίαν περίπτωσιν ήπείλησαν άποχήν άπό τάς έκλογάς, αι όποιαι άναμφιβόλως διεξήγοντο μεροληπτικώς πρός όφελος τής Επιτροπής «'Ένωσις και Πρόοδος».
Sandanski, sitting in the middle, his friends
Έπι πλέον οι Νεότουρκοι ύπεστήριζον έμφανώς τό Έθνικόν όμοσπονδιακόν Κόμμα τού Σαντάνσκυ εις βάρος τών Συνταγματικών Λεσχών τής δεξιάς πτέρυγος τής ΕΜΕΟ(VMRO) καί τών Ελλήνων.
Τελικώς οι Ελληνες τής Μακεδονίας διεπίστωσαν ότι δέν είχον νά κερδίσουν τίποτε έκ τής αποχής καί αι έκλογαί έσυνεχίσθησαν χωρίς άλλας ανωμαλίας.
Τήν 17ην Δεκεμβρίου 1908 έσχηματίσθη τό νέον Κοινοβούλιον, ήρχησε δέ τάς έργασίας του μέ μεγάλην έπισημότητα. Τούτο άπετελέσθη άπό 142 Τούρκους, 60 Αραβας, 25 ’Αλβανούς, 23 Ελληνας, 12 ’Αρμενίους, 5 Ίσραηλίτας, 4 Βουλγάρους και 1 Κουτσόβλαχον. Τό Βιλαέτιον Θεσσαλονίκης ειχεν άποστείλει δώδεκα συνολικώς αντιπροσώπους, εξ Μουσουλμάνους, τρεις Έλληνας, δύο Βουλγάρους και ενα Εβραίον. Οι Ελληνες αντιπρόσωποι ήσαν ό Γεώργιος Αρτας, ό Γεώργιος Χωναΐος καί ό Δημήτριος Δίγκας. Βούλγαροι, ό Δημήτριος Βλαχώφ καί ό Χρήστος Δάλτσεφ καί οι δύο τού Κόμματος Σαντάνσκυ. Τό Βιλαέτιον Μοναστηριού άντεπροσωπεύετο άπό ενδεκα αντιπροσώπους, έκ τών όποίων τέσσαρες Μουσουλμάνοι, τρεις Ελληνες, ενας Βούλγαρος, ενας Κουτσόβλαχος, ενας Σέρβος καί ενας ’Αλβανός. Ελληνες αντιπρόσωποι ήσαν οι Τραϊανός Νάλλης, Κωνσταντίνος Δρίζης καί Γεώργιος Μπούσιος. Τό Βιλαέτιον ’Αδριανουπόλεως είχε δώδεκα άντιπροσώπους, ήτοι δέκα Μουσουλμάνους, ενα ’Αρμένιον καί ενα Ελληνα, τόν Στέφανον Ναρλήν.

Πηγή

ΓΕΝΙΚΟ ΕΠΙΤΕΛΕΙΟ ΣΤΡΑΤΟΥ,  ΔΙΕΘΥΝΣΙΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΣΤΡΑΤΟΥ, Ο ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝ  ΚΑΙ ΤΑ ΕΙΣ ΘΡΑΚΗΝ ΓΕΓΟΝΟΤΑ  
http://yaunatakabara.blogspot.gr/2012/06/blog-post_30.html 

Σχόλια

"Encompass worlds but do not try to encompass me..."

Walt Whitmann

Όλα τα θέματα του ιστολογίου

"υγρό πυρ" 1821 19η Μαίου 25η Μαρτίου 28η Οκτωβρίου 1940 4η Αυγούστου α Α΄ Παγκόσμιος πόλεμος Αβράαμ Λίνκολν Άγγελος Έβερτ Άγγελος Σικελιανός Αγγλία Άγιο Όρος Αδαμάντιος Ανδρουτσόπουλος Αδαμάντιος Κοραής Αθανάσιος Ευταξίας Αθανάσιος Τσακάλωφ Αιγαίο Αιγαίο Ελληνική θάλασσα Αίγινα Αισχύλος Ακρόπολη Αλβανία Αλεξάνδρεια Αλέξανδρος Ζαϊμης Αλέξανδρος Κορυζής Αλέξανδρος Κουμουνδούρος Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος Αλέξανδρος Οθωναίος Αλέξανδρος Παπάγος Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης Αλέξανδρος Παπαναστασίου Αλέξανδρος Ρίζος Ραγκαβής Αλέξανδρος Σακελαρίου Αλέξανδρος Υψηλάντης Αλέξανδρος Χατζηκυριάκος Αλεξάντρ Σολτζενίτσιν Αμερικανικός Εμφύλιος πόλεμος Αναγέννηση Αναξίμανδρος ο Μιλήσιος Αναστάσιος Παπούλας Ανατολική Ρωμυλία Ανδρέας Γ. Παπανδρέου Ανδρέας Καρκαβίτσας Ανδρέας Λόντος Ανδρέας Μεταξάς Ανδρέας Μιαούλης Ανδρέας Μιχαλακόπουλος Ανδρέας Τζίμας Άνθιμος Γαζής Αννα Κομνηνή Άννα Κομνηνή Αννίβας Αντάντ Αντιβενιζελισμός αντισημιτισμός Αντόνιο Γκράμσι Αντώνης Σαμαράς Απεργίες Αποικιοκρατία Άραβες Αρβανίτες Άρειος Πάγος Άρης Βελουχιώτης Αριστείδης ο Αθηναίος Αριστοτέλης Αριστοτέλης Ωνάσης Αρχαία Αθήνα Αρχαία Ελληνική Ιστορία - Ρωμαιοκρατία Αρχαία Ελληνική Φιλοσοφία Αρχαία Σπάρτη Αρχαιοκαπηλεία Αρχαιολογία Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός Αρχιεπίσκοπος Χρύσανθος Αρχιμίδης Αστρονομία Αστυνομία Αυστρία Αυτοκράτορας Ηράκλειος Αφρική Αχαϊκή Συμπολιτεία β Β΄ Παγκόσμιος πόλεμος Βαλκάνια βασανιστήρια Βασίλειος Τσίχλης Βασιλιάς Αλέξανδρος Α΄ Βασιλιάς Γεώργιος Α΄ Βασιλιάς Γεώργιος Β΄ Βασιλιάς Κωνσταντίνος Α΄ Βασιλιάς Κωνσταντίνος Β΄ Βασιλιάς Όθων Α΄ Βασιλιάς Παύλος Α΄ Βασιλιάς Φίλιππος Β΄ Βενιαμίν Λέσβιος Βιβλία και Βιβλιοθήκες Βιβλιοκρισίες Βιέννη Βιετνάμ Βιογραφίες Βλάσης Γαβριηλίδης Βουλγαρία Βυζαντινή Ιστορία γ Γαβριήλ Μιχαήλ Δημητριάδης Γαλλία Γαλλική Επανάσταση Γαριβάλδι Γελιογραφίες Γενοκτονία των Αρμενίων Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου Γερμανία Γεώργιος (Πλήθων) Γεμιστός Γεώργιος Α. Παπανδρέου Γεώργιος Βλάχος Γεώργιος Γρίβας (Διγενής) Γεώργιος Ζησιμόπουλος Γεώργιος Θεοτόκης Γεώργιος Κάνιγκ Γεώργιος Καραϊσκάκης Γεώργιος Καρτάλης Γεώργιος Καφαντάρης Γεώργιος Κονδύλης Γεώργιος Κουντουριώτης Γεώργιος Λεοναρδόπουλος Γεώργιος Παπαδόπουλος Γεώργιος Παπανδρέου (GAP) Γεώργιος Πωπ Γεώργιος Ράλλης Γεώργιος Σεφέρης Γεώργιος Σταύρου Γεώργιος Στρέιτ Γεώργιος Τσολάκογλου Γιάννης Ιωαννίδης Γιάννης Ψυχάρης Γιόζιφ Μπροζ (Τίτο) Γιουγκοσλαβία Γιώργης Σιάντος Γιώργος Ρωμανός Γκουλάγκς Γλώσσα και καθημερινός βίος των Ελλήνων διαχρονικά Γράμμος - Βίτσι Γρηγόρης Φαράκος Γρηγόριος Δίκαιος (Παπαφλέσσας) Γρηγόριος Ξενόπουλος δ Δαρδανέλλια Δεκεμβριανά - Εμφύλιος πόλεμος (1944-1949) Δέσποινα Κούρτη Δημήτρης Παρτσαλίδης Δημήτριος Αναγνωστόπουλος Δημήτριος Βούλγαρης Δημήτριος Γούναρης Δημήτριος Ιωαννίδης Δημήτριος Καλλέργης Δημήτριος Μάξιμος Δημήτριος Ράλλης Δημήτριος Υψηλάντης Δημήτριος Ψαρρός Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδος (ΔΣΕ) Δημοσθένης Δημοψήφισμα δημοψήφισμα 1924 Διατροφή Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (Δ.Ν.Τ.) Δικαιοσύνη Διονύσιος Σολωμός Διπλωματία δοσιλογισμός δουλεμπόριο Δύση Δωδεκάνησα Ε.Ρ.Ε. ΕΔΕΣ Εθνικά Δάνεια Εθνική αντίσταση Εθνική τράπεζα Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο (Ε.Α.Μ.) Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο (ΕΑΜ) Εθνικός Διχασμός (1914-1918) Εθνικός Συναγερμός Εθνοσυνέλευση ΕΚΚΑ Εκκλησιαστική Ιστορία ΕΛΑΣ Ελβετία ΕΛΔΥΚ Ελευθέριος Βενιζέλος Ελληνική λογοτεχνία Ελληνική Οικονομική Ιστορία Ελληνική Οικονομική κρίση Ελληνική Παιδεία Ελληνική Παλιγγενεσία (1821 - 1832) Ελληνική Παράδοση Έλληνικό Έθνος Ελληνικός Εμφύλιος πόλεμος Ελληνικός στρατός Ελληνισμός Ελληνισμός της Αμερικής Ελληνοτουρκικές σχέσεις Ελληνοτουρκικός πόλεμος 1897 Ελλήνων Πάσχα Εμμανουήλ Μπενάκης Εμμανουήλ Ξάνθος Εμμανουήλ Παπάς Εμμανουήλ Ρέπουλης Εμμανουήλ Ροϊδης Εμμανουήλ Τομπάζης Εμμανουήλ Τσουδερός Εμπόριο Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά (Ε.Δ.Α.) Ένωση Κέντρου ΕΟΚ ΕΟΚΑ Α΄ ΕΟΚΑ Β΄ Επανάσταση στο Γουδή Επανάσταση στο Γουδί Α΄ και Β΄ Βαλκανικός πόλεμος (1909-1914) Επέτειος Επίκουρος Επιτάφιος Ερατοσθένης Ερυθρός Σταυρός ΕΣΣΔ Ευάγγελος Αβέρωφ Ευάγγελος Λεμπέσης Ευεργέτες Ευρωπαϊκή Ένωση Ευρωπαικός Διαφωτισμός εφημερίδα "Καθημερινή" Η γυναίκα στην Ιστορία Η δίκη των "εξ" Ήθη και έθιμα Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής (Η.Π.Α.) Ήπειρος Ηράκλειτος Ηρακλής Θεσσαλονίκης Ηρόδοτος Θαλής ο ΜΙλήσιος Θέατρο Θεμιστοκλής Θεμιστοκλής Σοφούλης Θεόδωρος Δηλιγιάννης Θεόδωρος Κολοκοτρώνης Θεόδωρος Πάγκαλος Θεόδωρος Πάγκαλος (ο νεότερος) Θεόδωρος Τουρκοβασίλης Θεόφιλος Καΐρης Θερμοπύλες Θεσσαλονίκη Θουκυδίδης Θράκη Θρασύβουλος Τσακαλώτος Θρησκεία Θωρηκτό Αβέρωφ Ι.Β.Δ. Ιαπωνία Ιατρική Ιερή Συμμαχία Ιερός Λόχος Ιλιάδα Ίμια Ιουλιανή κρίση του ΄65 Ιούλιος Βέρν Ιπποκράτης ο Κώος Ισλάμ Ισοκράτης Ισπανικός Εμφύλιος πόλεμος Ιστορία Ιστορία της Αλβανίας Ιστορία της Ελληνικής αεροπορίας Ιστορία της Κρήτης Ιστορία του Αθλητισμού Ιταλία Ιωάννης (Γενναίος) Κολοκοτρώνης Ιωάννης Γκούρας Ιωάννης Δεμέστιχας Ιωάννης Καποδίστριας Ιωάννης Κωλέττης Ιωάννης Μακρυγιάννης Ιωάννης Μεταξάς Ιωάννης Μιχαήλ Ιωάννης Παπακωνσταντίνου Ιωάννης Συκουτρής Ιωάννης Τσαγκαρίδης Ιωάννης Τσιμισκής Ιωάννινα Ίων Δραγούμης Ιωνική Επανάσταση Κ. Θ. Δημαράς Καλαμάτα Κανέλος Δεληγιάννης Καρλ Γιουνγκ Καρλ Μαρξ Κάρολος Παπούλιας Καρχηδόνα κατεχόμενα της Κύπρου Κατοχή Κατοχικά Δάνεια Κίμων ο Αθηναίος Κίνα Κίνημα του Ρομαντισμού κινηματογράφος Κινηματογράφος και Ιστορία Κοινωνία των Εθνών (Κ.τ.Ε.) Κολλυβάδες Κόμμα Φιλελευθέρων Κομμουνισμός Κομνηνός Πυρομάγλου Κοράνιο Κόρινθος Κουμουνδούρος - Τρικούπης - Θεοτόκης (1865-1909) Κύθηρα Κυπριακή Ιστορία Κυριάκος Κατσιμάνης Κύριλλος Λούκαρις Κωνσταντίνος Δεμερτζής Κωνσταντίνος Καβάφης Κωνσταντίνος Καναρης Κωνσταντίνος Καραθεοδωρή Κωνσταντίνος Καραμανλής Κωνσταντίνος Καραμανλής (ο νεώτερος) Κωνσταντίνος Λινάρδος Κωνσταντίνος Μανιαδάκης Κωνσταντίνος Μητσοτάκης Κωνσταντίνος Παλαιολόγος ΙΑ΄ Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος Κωνσταντίνος Σημίτης Κωνσταντίνος Σμολένσκι Κωνσταντίνος Τσαλδάρης Κωνσταντίνος Φωτιάδης Κωνσταντινούπολη Κως Κώστας Βάρναλης Κώστας Περρίκος Κωστής Παλαμάς ΛΑ.Ο.Σ Λαθρομετανάστευση Λαικό Κόμμα Λαμία Λατινική Αμερική Λεονίντ Τρότσκι Λέσβος Λεωνίδας Παρασκευόπουλος Λόγιος Ερμής Λόρδος Βύρων Λουτράκι Λύσανδρος Μαζική πολιτική προπαγάνδα Μακάριος Μακεδονία Μακεδονικό Ζήτημα Μακεδονικός Αγώνας Μακεδονομάχοι Μάνη Μάο Τσε Τουνγκ Μαραθώνας Μάρκος Βαφειάδης Μάρκος Μπότσαρης Μάτζικερτ Μεγάλη Βρετανία Μεγάλη Ελλάδα (Magna Grecia) Μέγαρο Μαξίμου Μέγας Αλέξανδρος Μέγας Αλέξανδρος ο Μακεδών Μέγας Θεοδόσιος Μέγας Κωνσταντίνος Μελέτης Βασιλείου Μεσαίωνας Μέση Ανατολή Μεσόγειος Μεσολόγγι Μεσοπόλεμος (1922-1941) Μεσσήνη Μεσσηνίας Μεταπολεμική Ελληνική Ιστορία (1949-1974) Μέττερνιχ Μίκης Θεοδωράκης Μίκης Πρωτοπαπαδάκης Μικρά Ασία μικρασιατική εκστρατεία και καταστροφή παρωδία δίκης και εκτέλεση των έξι (1918-1922) Μιλτιάδης ο Αθηναίος Μιλτιάδης Πορφυρογέννης Μιχαήλ Ψελλός Μνημείο Μοροζίνι Μουσολίνι Μπενιζέλος Ρούφος Μυστικές υπηρεσίες ναζισμός Νάξος Ναπολέων Βοναπάρτης Ναπολέων Ζέρβας Ναυαρίνο Ναύπακτος Ναύπλιο Ναυτική Ιστορία Νέα Δημοκρατία Νεοκλής Σαρρής Νεότουρκοι Νικήτας Σταματελόπουλος Νικηφόρος Φωκάς Νικίας Νικόλαος Δημητρακόπουλος Νικόλαος Λεωτσάκος Νικόλαος Πλαστήρας Νικόλαος Πολίτης Νικόλαος Στράτος Νίκος Ζαχαριάδης Νίκος Καζαντζάκης Νίκος Μπελογιάννης Νίκος Νικολούδης Νίτσε Ξάνθη Ξενοφών Οδυσσέας Ανδρούτσος Οδυσσέας Ελύτης Οδυσσέας Ιάλεμος Οδύσσεια Οθωμανική Αυτοκρατορία Οθωνική περίοδος (1832-1864) Οικουμενικό Πατριαρχείο Όλα τα άρθρα με χρονολογική σειρά ομάδα των "Ιαπώνων" Όμηρος ομοφυλοφιλία Οργανισμός ηνωμένων Εθνών (Ο.Η.Ε.) Οργάνωση "Χ" Ορθοδοξία π. Κύριλλος Κεφαλόπουλος ΠΑ. ΣΟ. Κ. Παγκόσμιος Ιστορία Παλαιών Πατρών Γερμανός Παναγής Τσαλδάρης Παναγιώτης Δαγκλής Παναγιώτης Δεμέστιχας Παναγιώτης Κανελλόπουλος Πάνος Κορωναίος Πάτρα Πατριάρχης Γρηγόριος Ε΄ Παύλος Γύπαρης Παύλος Κουντουριώτης Παύλος Μελάς Παυσανίας Παυσανίας Κατσώτας Παυσανίας ο περιηγητής ΠΕΑΝ Πειραιάς πειρατεία Πεισίστρατος Πελοποννησιακός πόλεμος Περικλής Περικλής Αργυρόπουλος Περικλής Γιαννόπουλος Περικλής Δεληγιάννης Περιοδικά Ιστορίας Περσικοί πόλεμοι Πετρέλαια στο Αιγαίο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης Πέτρος Γαρουφαλιάς Πέτρος Μακρής - Στάϊκος Πέτρος Πρωτοπαπαδάκης Πλάτων Πλούταρχος Ποίηση και αισθητική Πόλεμος των Μπόερς Πολιτικαντισμός εν Ελλάδι πολιτική δολοφονία Πολιτική Ιστορία Πολωνία Πόντος Πρίγκιπας Ανδρέας προπαγάνδα πρόσφυγες προσωκρατικοί φιλόσοφοι Προτεινόμενα Πρωτογενείς Ιστορικές πηγές πρωτόκολλο Πολίτη-Calfoff Πύρρος της Ηπείρου Ρήγας Παλαμίδης Ρήγας Φερραίος ριζοσπάστης Ρόδος Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία Ρώμη Ρωμηοσύνη Ρωσία Ρωσικο κόμμα Σάββας Γκαλιμαρίδης Σάμος Σαντόρε Σανταρόζα Σαντορίνη ΣΚΑΪ Σκάκι Σκωτία Σόλων Σοφοκλής Βενιζέλος Σοφοκλής Δούσμανης Σπυρίδων Μαρκεζίνης Σπυρίδων Τρικούπης Σταλινισμός Σταυροφορίες Σταφιδικό Ζήτημα Στέφανος Δραγούμης Στέφανος Σαράφης Στέφανος Σκουλούδης Στέφανος Στεφανόπουλος Στράβων Στρατής Μυριβίλης Στρατιωτικά κινήματα Στρατιωτική Ιστορία Στρατιωτικό καθεστώς Ιωαννίδη Στυλιανός Γονατάς Στυλιανός Χούτας Σύμφωνο Ρίμπεντροπ - Μολότωφ Συνθήκη της Λοζάννης Συνθήκη των Σεβρών συντάξεις ΣΥΡΙΖΑ Σύχρονη Ελληνική Ιστορία - Μεταπολίτευση (1974- ) Σωκράτης Σώματα Ασφαλείας Τα κείμενα του "φιλίστωρος" (Ι. Β. Δ.) Ταγίπ Ερντογάν Τάγματα ασφαλείας Τείχος του Βερολίνου τεκτονισμός Τέχνες Τεχνολογία το παιχνίδι στην Ιστορία Τοπική Ιστορία Τουρκία Τουρκοκρατία (1453-1821) Τράπεζα της Ελλάδος Τράπεζες Τριπλή Κατοχή της Ελλαδος και Αντίσταση (1941-1944) Τριπολιτσά Τσαούς Αντών (Φωστερίδης) Ύδρα Υποβρύχιο Παπανικολής υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ Υφαλοκρυπίδα Φαίδων Γκιζίκης Φαλμεράγιερ Φανάρι Φασισμός Φιλελληνισμός Φιλία Φιλική Εταιρεία Φιλολογικά και άλλα δοκίμια Φιλοποίμην Φιλορθόδοξη Εταιρεία Φιλοσοφία Φιλοσοφία της ζωής και της Ιστορίας Φλωρεντία Φλώρινα Φραγκοκρατία Φωκίων Φωτογραφικό Οδοιπορικό Χαλκιδική Χαράλαμπος Κατσιμήτρος Χαράλαμπος Τσερούλης Χαράτσι Χαρίλαος Τρικούπης Χαρίλαος Φλωράκης Χάτι Χουμαγιούν Χίτλερ Χούντα Χρεοκοπία Χρηματιστήριο χριστιανικό ολοκαύτωμα Χριστόδουλος Τσιγάντες Χριστούγεννα Χρυσόστομος Σμύρνης Χωροφυλακή Ψαρά ψυχολογία Ψυχρός Πόλεμος Articles in English CIA http://www.istorikathemata.com/ John Iatrides K.K.E. KGB Mεσσήνη Robert Bruce Slider William Wallas Winston Churchil
Εμφάνιση περισσότερων