Η Ελληνική επανάσταση στη Μολδοβλαχία (1821): Μια γεωπολιτική και γεωστρατηγική προσέγγιση

 (αναδημοσίευση από το νέο έγκυρο ιστολόγιο Ιστορίας που σας συνιστώ ανεπιφύλακτα να επισκεφθείτε) http://periklisdeligiannis.wordpress.com/)

Οι χριστιανικοί και μουσουλμανικοί λαοί της οθωμανικής Βαλκανικής και οι γεωπολιτικές ισορροπίες στη χερσόνησο (αρχές 19ου αι.) (σύνταξη και σχεδίαση χάρτη: Περικλής Δεληγιάννης 2011).

Είναι γνωστό ότι η ελληνική εθνεγερσία άρχισε στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες της Βλαχίας και Μολδαβίας (υποτελείς των Οθωμανών) στις 22 Φεβρουαρίου 1821, χάρη στις ενέργειες του σχετικά λησμονημένου πατριώτη Αλέξανδρου Υψηλάντη και των συναγωνιστών του. Η εξέγερση απέτυχε λόγω εσωτερικών και εξωτερικών παραγόντων και καταπνίγηκε έως τον Σεπτέμβριο, όμως η φλόγα της Επανάστασης είχε ήδη ανάψει στην Πελοπόννησο, τη Ρούμελη και τα νησιά. Η αποτυχία του ελληνικού Αγώνα στη Μολδοβλαχία ήταν οπωσδήποτε ένα αρνητικό γεγονός για την Επανάσταση, όμως δεν επηρέασε αρνητικά την πορεία της στη νότια Ελλάδα. Άποψη του γράφοντος είναι ότι ακόμη και αν ο Υψηλάντης κατόρθωνε να κερδίσει κάποιες αποφασιστικές μάχες, ο αγώνας του θα καταπνιγόταν λόγω της έλλειψης προθυμίας των Ρώσων, των Σέρβων ή/και των Βλάχων-Μολδαβών να συμπολεμήσουν μαζί του, και της τελικής απόφασης των πρώτων να επιτρέψουν την οθωμανική στρατιωτική επέμβαση στις Ηγεμονίες.

Η επέτειος δολοφονίας Ιωάννου Καποδίστρια (27 Σεπτεμβρίου 1831) και μια αναδρομή στην δράση και το έργο του μεγάλου έλληνα πολιτικού

Δολοφονία Καποδίστρια

Κωνσταντίνος Χολέβας
Πολιτικός Επιστήμων

Στις 27 Σεπτεμβρίου 1831 –ακριβώς πριν από 180 χρόνια- δολοφονήθηκε από ελληνικό χέρι ο Ιωάννης Καποδίστριας, ο πρώτος Κυβερνήτης της Ελλάδος. Ήταν ξημέρωμα, την ώρα που ο ευλαβής πολιτικός πήγαινε από Όρθρου βαθέος στον Ναό του Αγίου Σπυρίδωνος στο Ναύπλιο. Ως ένα σύντομο πολιτικό μνημόσυνο στον δημιουργό και ανορθωτή της Νεωτέρας Ελλάδος ας θυμηθούμε ορισμένα στοιχεία από τη ζωή και την προσφορά του. Ο Κερκυραίος κόμης Καποδίστριας πίστευε ότι ο Ελληνισμός θα αναγεννηθεί μόνον αν παραμείνει ριζωμένος στις διαχρονικές ελληνορθόδοξες αξίες. Διάβαζε κάθε μέρα την Αγία Γραφή και αρχαίους συγγραφείς, όπως ο Πλούταρχος. Είχε πάντα μαζί του την εικόνα της Παναγίας της Πλατυτέρας και μετά τη δολοφονία του ετάφη στη Μονή της Πλατυτέρας στην Κέρκυρα. Τόνιζε την ανάγκη να γαλουχηθούν τα ελληνόπουλα με την Ορθόδοξη Πίστη και τη ακατάλυτη συνέχεια του Ελληνισμού. Όταν έγραφε προς τους ξένους διπλωμάτες υπογράμμιζε τα θεμελιώδη χαρακτηριστικά του Έθνους μας: «Το Ελληνικόν Έθνος σύγκειται από των ανθρώπων, οίτινες από της Αλώσεως της Κωνσταντινουπόλεως δεν έπαυσαν ομολογούντες την Ορθόδοξον Πίστιν και την γλώσσαν των Πατέρων αυτών λαλούντες».

Η ανθελληνική πολιτική της Αυστρίας την περίοδο της Ελληνικής Επανάστασης του 1821

συγγραφέας:Κολοβός Γεώργιος, Ερευνητής-Συγγραφέας  Πτυχιούχος ΑΤΕΙ Πειραιά Διοίκηση Μεταφορικών και Ναυτιλιακών Επιχειρήσεων
http://perialos.blogspot.com
Εισαγωγή
Στην αρχή του Αγώνα, τα ευρωπαϊκά κράτη πιστά στις αρχές της Ιεράς Συμμαχίας, δεν αναγνώριζαν στους Έλληνες το δικαίωμα των εμπολέμων και συνεπώς δεν αναγνώριζαν και τη νομιμότητα των όποιων καταδρομών[1] αυτοί έκαναν. Το 1823, η αναγνώριση από τον υπουργό των Εξωτερικών της Μ. Βρετανίας Κάνιγκ των Ελλήνων ως εμπολέμων, υπήρξε θετικό βήμα για την Επανάσταση. Ωστόσο η Αυστρία σε όλη τη διάρκεια της επανάστασης δεν αναγνώριζε τα δίκαια του Ελληνικού έθνους και συμπεριφερόταν προς αυτό, με το χειρότερο δυνατό τρόπο.

Για περισσότερο από δύο δεκαετίες (1792 – 1815), η Ευρώπη σπαρασσόταν από μια γενικευμένη σύγκρουση. Στον πόλεμο αυτό συγκρούονταν κράτη και συστήματα και νικητές υπήρξαν τα λεγόμενα παλαιά καθεστώτα. Στην πλευρά των ηττημένων βρέθηκαν οι δημοκρατικές ιδέες και τα φιλελεύθερα κινήματα που εμπνέονταν από την παράδοση του Διαφωτισμού και ιδίως της Γαλλικής Επανάστασης. Ωστόσο, η νίκη και η παλινόρθωση των παλαιών καθεστώτων δε σήμανε και την εξάλειψη των επαναστατικών ιδεών. Τα σπέρματα της Γαλλικής Επανάστασης είχαν ήδη ριζώσει βαθιά στην ευρωπαϊκή ήπειρο και διάφορες επαναστατικές ζυμώσεις εξακολουθούσαν να γίνονται μέσα από μυστικές εταιρείες. Έτσι ήταν επιτακτική η ανάγκη για την αντιμετώπισή αυτών των ζυμώσεων με τη διαμόρφωση ενός συστήματος που θα προασπιζόταν την ασφάλεια και την σταθερότητα των Ευρωπαϊκών χωρών και των καθεστώτων τους. Η διασφάλιση αυτής της σταθερότητας ήταν δυνατόν να γίνει μόνο με την αποτροπή νέων επαναστάσεων στα πρότυπα της Γαλλικής και πολέμων, που θα μπορούσαν να οδηγήσουν στην κατάρρευση των υπαρχόντων καθεστώτων.

Η αρχή της μεγάλης πολιτικής σταδιοδρομίας του Ιωάννη Καποδίστρια (1812-1820)

Έχουμε αναφερθεί στο παρελθόν πολύ επιδερμικά στην μεγάλη προσωπικότητα του Ιωάννη Καποδίστρια, τον οποίο θεωρούμε τον σημαντικότερο Έλληνα πολιτικό που ανέδειξε η Ελλάδα στην σύγχρονη Ιστορία της. Για να γίνει πιο αντιληπτό το πραγματικό πανευρωπαϊκό βεληνεκές του Καποδίστρια, θα κάνουμε με το παρόν κείμενο μια σύντομη αναφορά στην διπλωματική του καριέρα πριν την έκρηξη της Επανάστασης του 1821 και πριν το συνέδριο του Λάυμπαχ και αυτό γιατί αφ΄ ενός θεωρούμε πως το σημαντικό αυτό Ιστορικό θέμα δεν είναι ευρύτερα γνωστό και αφ΄ετέρου σκιαγραφούν την εικόνα ενός ικανότατου και φτασμένου διπλωμάτη με εμπειρίες και προσόντα και ισχυρή θέληση, που μόνο ο ειλικρινής πατριωτισμός θα τον οδηγούσε στο πηδάλιο αναδυόμενου Ελληνικού κράτους.

Ο Καποδίστριας έκανε λαμπρές σπουδές φιλοσοφίας, φιλολογίας και ιατρικής στην Πάβια. Όταν συστήθηκε η Επτανησιακή Δημοκρατία (1802-1807) σε ηλικία 30 χρονών ανέλαβε υπουργός της και σύντομα απέκτησε φήμη ικανού πολιτικού, φήμη που οδήγησε το Υπουργείο Εξωτερικών της Ρωσίας να τον προσλάβει ως υπάλληλο της τον Ιανουάριο του 1809. Η πρώτη σημαντική θέση που ανέλαβε, ήταν σύμβουλος του Διοικητή της Στρατιάς του Δούναβη το 1812. Από την σημαντική αυτή θέση παρακολούθησε όλες τις μεγάλες μάχες κατά του προελαύνοντα Ναπολέοντα ενώ είχε αναλάβει την διαφώτιση της κοινής γνώμης στα Βαλκάνια και στην Κεντρική Ευρώπη για την πορεία του πολέμου και για τις Ρωσικές θέσεις και επιδιώξεις.