Η ανακωχή των Μουδανιών και η παράδοση της Ανατολικής Θράκης στους τούρκους (20 - 29 Σεπτεμβρίου 1922)

Στο κέντρο διακρίνονται οι Πλαστήρας, Γονατάς και Χατζηκυριάκος

Οι βασικές προτεραιότητες της "επαναστατικής επιτροπής" Πλαστήρα - Γονατά όταν ανέλαβε πραξικοπηματικά την διακυβέρνηση της Χώρας, αποτέλεσε η ενίσχυση του μετώπου της Θράκης και η αποκατάσταση της εύνοιας των Συμμάχων (Αγγλίας - Γαλλίας) που είχε διασαλευτεί από τις μετανοεμβριανές κυβερνήσεις. Τις δύο αυτές προτεραιότητες τις ανέφερε ρητά η "επαναστατική επιτροπή" σε διάγγελμα της προς τον ελληνικό λαό. Προς την κατεύθυνση αυτή, ο Νικόλαος Πλαστήρας και οι συνεργάτες του όρισαν την κυβέρνηση που θα στήριζαν, υποβάλλοντας ένα κατάλογο με ονόματα στον Άγγλο πρέσβη Λίντλει και ζητώντας του να διαλέξει τα ονόματα που ήταν αρεστά στην Μ. Βρετανία. Ταυτόχρονα ορίστηκε ο Ελευθέριος Βενιζέλος που βρισκόταν στο Παρίσι ως αντιπρόσωπος της "επαναστατικής επιτροπής" έναντι των Συμμάχων.

Ανιστόρητες δηλώσεις του Γιώργου Νταλάρα σε Τουρκική εφημερίδα στην Κωνσταντινούπολη για το Αιγαίο

Ο Γιώργος Νταλάρας έστειλε μηνύματα "ειρήνης και φιλίας" προς τους Τούρκους, στη συνέντευξη του στην εφημερίδα Hürriyet και εξέπληξε με τις δηλώσεις του για το Αιγαίο και την Κύπρο, γεγονός που φαίνεται να ικανοποίησε τους γείτονες μας.

Για το Αιγαίο άλλοι λένε πως “ανήκει στους Τούρκους” άλλοι “στους Έλληνες”, στην πραγματικότητα όμως το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια»!
 Σύμφωνα με το δημοσίευμα της τουρκικής εφημερίδας ,ο διάσημος Έλληνας τραγουδιστής τόνισε πόσο μοιάζουν οι λαοί της Ελλάδας και της Τουρκίας και δήλωσε «χιλιάδες χρόνια ζούμε μαζί, Αν πετάξουμε λίγο πιο υψηλά δεν θα δούμε τις γραμμές στο χάρτη. Οι χάρτες τυπώνονται και τα σύνορα τα καθορίζουν οι μαθηματικοί και οι τοπογράφοι. Ο Θεός δεν έχει τυπογραφείο.

Τα ιστορικό υπόβαθρο της Τουρκικής αμφισβήτησης της Ελληνικής κυριαρχίας στα Δωδεκάνησα

Στο βιβλίο της Ακαδημίας Ιστορίας «Οι ζώνες του Λυκόφωτος στο Αιγαίο» καταγράφονται όλα τα «επιχειρήματα» για τις βραχονησίδες Της Σοφιας Παπαϊωαννου

Το 1996 μετά την κρίση των Ιμίων είχε διαρρεύσει στον Τύπο ένα εγχειρίδιο της Πολεμικής Ακαδημίας των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων στο οποίο παρουσιάζονταν καθαρά οι θέσεις της Τουρκίας περί «γκρίζων ζωνών» στο Αιγαίο. Το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών διευκρινίζει ότι στις διερευνητικές επαφές ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία η θεωρία των «γκρίζων ζωνών» έχει ατονήσει από πλευράς των Τούρκων. Η Ακαδημία Ιστορίας της Τουρκίας όμως δημοσίευσε ένα βιβλίο το 2004 με τίτλο «Οι ζώνες του Λυκόφωτος στο Αιγαίο - Τα μη Λησμονημένα Τουρκικά Νησιά» στο οποίο επαναλαμβάνονται όλα τα επιχειρήματα της Τουρκίας για το Αιγαίο, τα νησιά και τις βραχονησίδες του. Στο βιβλίο συμπεριλαμβάνονται και χάρτες που δείχνουν, σύμφωνα με τους Τούρκους ιστορικούς, ποιες νησίδες και θαλάσσιες περιοχές που τις περιβάλλουν δεν παραχωρήθηκαν ποτέ στην Ελλάδα.

Το βασικό επιχείρημα που παρουσιάζει το βιβλίο είναι ότι νησίδες που δεν κατονομάζονται αλλά αναφέρονται στις συνθήκες ως «εξαρτώμενες» ή «παρακείμενες» των μεγάλων νησιών δεν έχουν μεταβιβαστεί ποτέ στην Ελλάδα. Με αυτό το επιχείρημα στο βιβλίο αμφισβητούνται όχι μόνο ακατοίκητες βραχονησίδες που σήμερα χρησιμοποιούν Ελληνες βοσκοί, όπως η νήσος Αστακίδα στα βόρεια της Κάσου, αλλά και κατοικημένα μεγάλα νησιά, όπως η Ψέριμος. Στο βιβλίο γράφουν ότι «τα πιο γνωστά αμφισβητούμενα νησιά είναι: Αρκοί, Φαρμακονήσι, Ψέριμος, Λέβητα, Κίνναρος, Λιάδι, Κανδελιούσσα, Αδέλφια, Σύρνα, Πλακίδα, Σοφράνα και Αστακίδα». Τονίζεται επίσης ότι με τη Συνθήκη της Λωζάννης δεν παραχωρήθηκαν ποτέ στην Ελλάδα τα νησιά: Οινούσσα και οι γύρω βραχονησίδες, Βάτος και Ποντικονήσι ανάμεσα στη Χίο και τη Μικρά Ασία, αλλά και τα Αντίψαρα, οι Φούρνοι και οι γύρω βραχονησίδες τους και η Φιμένα. Μία ακόμα σημαντική βραχονησίδα που αμφισβητούν είναι η Ζουράφα, 6 ναυτικά μίλια από τη Σαμοθράκη στο Θρακικό Πέλαγος, που αποτελεί το ανατολικότερο σύνορο του Βόρειου Αιγαίου, το άκρο της ελληνικής επικράτειας, αλλά και Ε.Ε.

Η Ελληνο-τουρκική κρίση στο Αιγαίο το 1987

«Πριν καλά καλά ξημερώσει η 19η Mαρτίου 1987, το πορτοκαλί τηλέφωνο στο διαμέρισμά μου άρχισε να χτυπά. Πετάχτηκα από το κρεβάτι για να σηκώσω το ακουστικό. Δεν πρόλαβα να κοιτάξω το ρολόι μου, έξω ήταν ακόμα σκοτάδι. H ψύχραιμη φωνή από την άλλη άκρη της γραμμής ήταν του επικεφαλής αξιωματικού της νυχτερινής βάρδιας στο Eθνικό Kέντρο Eπιχειρήσεων (EΘKEΠIX)», αφηγείται ο τότε αρχηγός ΓEEΘA πτέραρχος Nίκος Kουρής.

«Kύριε αρχηγέ», ακούει, «το τουρκικό ερευνητικό πλοίο Πίρι Ρέις, που είχε βγει από τον όρμο Kέφαλος της Iμβρου από νωρίς, πέρασε από τη Λήμνο, τη Σαμοθράκη και τη Θάσο και τώρα βρίσκεται δώδεκα ναυτικά μίλια από τις ακτές του Aθω. Συνοδεύεται από το αντιτορπιλικό Adatepe και την κανονιοφόρο Akhisar. Στη διαδρομή το Πίρι Ρέις σταμάτησε πέντε φορές για έρευνα στον βυθό...».

Η έλευση του κ. Ερντογάν το ενδιαφέρον του για μειονότητα της Θράκης και το δικό μας για την φθίνουσα Ελληνική μειονότητα της Πόλης

Ο πρόεδρος της Οικουμενικής Ομοσπονδίας Κωνσταντινουπολιτών, καθηγητής Νικόλαος Ουζούνογλου, απαριθμεί στον «Φ» τα προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα η ελληνορθόδοξη κοινότητα της Κωνσταντινούπολης.

Ακίνητα που ανήκουν στους Έλληνες της Πόλης, που απελάθηκαν το 1964 και κατασχέθηκε όλη η περιουσία τους, κηρύσσονται ως εγκαταλελειμμένα και κατεδαφίζονται. Περιουσίες ευαγών ιδρυμάτων της ομογένειας που ανήκουν πια στο τουρκικό κράτος και σε τρίτους και δεν επιστρέφονται παρά τις υποσχέσεις και τις αλλαγές στη νομοθεσία. Προβλήματα ασφάλειας και άσκησης ψυχολογικής πίεσης σε βάρος μελών της μειονότητας και του Οικουμενικού Πατριαρχείου δεν έχουν εκλείψει, αν και το γενικό κλίμα σίγουρα είναι καλύτερο από αυτό των μαύρων δεκαετιών μετά το 1950.

Η εφαρμογή του σχεδίου αφελληνισμού της Ίμβρου και της Τενέδου από το τουρκικό κράτος τα χρόνια (1964-1990)

(όσοι έχουν ασχοληθεί με την Ελληνική ιστορία, έστω επιδερμικά, γνωρίζουν ότι το Τουρκικό κράτος έχει παραβιάσει την περίφημη Συνθήκη της Λοζάννης σε σχεδόν 200 σημεία (ναι, είναι σωστό το νούμερο). Οι πλέον κραυγαλέες παραβιάσεις αφορούν το Πατριαρχείο και την Ελληνική μειονότητα Κωνσταντινούπολης. αλλά δεν είναι μόνο αυτές. Το καθεστώς αυτοδιοικητικής αυτονομίας για τους γηγενείς χριστιανούς της Ίμβρου και της Τενέδου που προβλεπόταν λεπτομερώς στην συνθήκη της Λοζάννης δεν εφαρμόστηκε ποτέ, καθώς καταπατήθηκε από τον Κεμάλ ήδη από το 1923. Να υπενθυμίσουμε ότι τα δύο νησιά άνηκαν στο σύμπλεγμα νησιών του αιγαίου, αλλά δόθηκαν στην Τουρκία μετά από απαίτηση της, γιατί βρίσκονταν κοντά στα Στενά των Δαρδανελλίων. Οι καταπατήσεις αυτές εκτείνονται ως σήμερα που η Τουρκία "διεκδικεί", Ευρωπαική ταυτότητα και Ελληνικά εδάφη. Από κανένα μέσο μαζικής ενημέρωσης όμως, και από κανένα μεγαλοδημοσιογράφο δεν θα ακούσουμε ούτε μια λέξη για τα θέματα αυτά. στο πάντειο πανεπιστήμιο έγινε εκδήλωση για τα δικαιώματα των Τσάμηδων, όχι όμως για τους Ίμβριους και τους Τενέδιους. Όλοι (Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, πανεπιστήμια, Υπουργεία, τηλεοπτικοί δίαυλοι, "πνευματικοι" άνθρωποι, ηθοποιοί, αριστερά κόμματα) κόπτονται για τα δικαιώματα μόνο όσων δεν είχαν την ατυχία να είναι Έλληνες. Είναι μάλλον και αυτό, άλλο ένα σημείο των καιρών...)

Το 1964, η Υπηρεσία Εθνικής Ασφάλειας της Τουρκίας, με την υπ' αρ. 35 της 27 Μαΐου 1964 απόφαση της, θέτει σε εφαρμογή το γνωστό «Eritme Programi» ή «Πρόγραμμα Διάλυσης» (η τούρκικη λέξη «eritme» σημαίνει διάλυση, λιώσιμο, τήξη, αφομοίωση). Το Πρόγραμμα αυτό αλλά και ο τρόπος εφαρμογής του δεν ανακοινώθηκε ποτέ επισήμως στις αρχές της Ίμβρου, ακριβώς επειδή αποτελούσε κατάφωρη παραβίαση της Συνθήκης της Λωζάννης.

Ο βασικός στόχος του προγράμματος ήταν ο αφελληνισμός των δύο νησιών και προέβλεπε, μεταξύ άλλων:

Αναφορά και Κριτική στο Βιβλίο "Ο Ελευθέριος Βενιζέλος και οι Εξωτερικές μας σχέσεις 1928-1932" του Κωνσταντίνου Αλ. Καραμανλή

Διάβασα το βιβλίο του κ. Καραμανλή με μεγάλο ενδιαφέρον για δύο κυρίως λόγους. Ο πρώτος έχει να κάνει με την ιδιότητα του Πρωθυπουργού της Ελλάδας που κατέχει σήμερα (2009) και ο δεύτερος αφορά το γενικότερο ενδιαφέρον μου για την περίοδο του Μεσοπολέμου στην Ελλάδα που βιβλιογραφικά, κατά την γνώμη μου, δεν καλύπτεται επαρκώς.

Η εν λόγω εργασία (διδακτορική διατριβή του κ. Καραμανλή γραμμένη το 1986) είναι πλουσιότατη σε πληροφόρηση με πλήρη μελέτη και εκμετάλλευση όλων των Διπλωματικών αρχείων των Ευρωπαϊκών και Βαλκανικών Κρατών που έχουν έρθει στο φως. Στο δευτερο μέρος υπάρχει και μια ανάλυση για θέματα Εσωτερικής πολιτικής τα χρόνια 1928-1932. Το υλικό παρουσιάζεται με σαφήνεια και η δομή του υπηρετεί τον σκοπό του συγγραφέα. Ο λόγος είναι ομοιόμορφος και μεστός, ενώ αναλύονται έντιμα και διεισδυτικά όλες οι προθέσεις του Βενιζέλου στο Διπλωματικό πεδίο, συχνά ακόμη και η ψυχολογική του κατάσταση με αρκετή πειστικότητα.