Ο Νικολάκη Εφέντης και η απελευθέρωση των Ιωαννίνων (21 Φεβρουαρίου 1913)

αναπαράσταση της παράδοσης των Ιωαννίνων

Ο Νικολάκη Εφέντης, του οποίου το πραγματικό όνομα, κατά πάσα πιθανότητα, ήταν Νικόλαος Μιζαντζιόγλου, ανήκε στους πολλούς ομογενείς μας αξιωματικούς του Τουρκικού Στρατού στα Ιωάννινα και υπηρετούσε ως Λοχαγός (κατ΄ άλλους ως Υπολοχαγός) του Μηχανικού, και ήταν συνεργάτης του Γκολτς Πασά κατά την κατασκευή των Οχυρών Μπιζανίου και μετά του ανετέθη η συντήρησή τους. Όταν περί τα τέλη Ιανουαρίου του 1913 ο Ελληνικός Στρατός αποφάσισε, ύστερα από πολλές δυσκολίες, πολλές αποτυχίες και πολλές θυσίες, να κάνει την οριστική γενική επίθεση για την πτώση του Μπιζανίου και την απελευθέρωση της πόλεως των Ιωαννίνων, είχε ένα μεγάλο πρόβλημα, σχετικά με τα μέχρι τότε απόρθητα οχυρά του Μπιζανίου και ειδικότερα του οχυρού «ΣΚΥΛΛΑ», διότι δεν είχαν καθόλου πληροφορίες περί αυτών.

Το "ΟΧΙ" της 28ης Οκτωβρίου μέσα από τα άρθρα του http://www.istorikathemata.com/

(Παραθέτουμε όλα τα άρθρα της ιστοσελίδας μας για το μεγάλο Ιστορικό γεγονός του "ΟΧΙ" της 28ης Οκτωβρίου. Χρόνια πολλά σε όλους...)

Ο ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΕΤΑΞΑΣ ΚΑΙ ΤΟ "ΟΧΙ" ΤΗΣ 28ης ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ

Ο τορπιλισμός της «Έλλης» στην Τήνο (15 Αυγούστου 1940)

 

Οι τρεις απόρρητες εκθέσεις Παπάγου προς Μεταξά λίγο πριν το «ΟΧΙ»

Ενώ πλησίαζε η 28η Οκτωβρίου 1940...

Πέντε Ιστοριογραφικοί μύθοι για τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940 και η απόρριψη τους

Η Γερμανική πολιτική έναντι της Ελλάδος πριν την 28η Οκτωβρίου 1940

Η συμμετοχή της Αλβανίας στην επίθεση κατά της Ελλάδας την 28η Οκτωβρίου 1940

Η επίμαχη επιστολή του Νικόλαου Πλαστήρα το 1941 με τις ηττοπαθείς απόψεις του για τον Ελληνο-Ιταλικό πόλεμο

Η προκλητική δημόσια ομιλία του Μουσολίνι κατά της Ελλάδος και η απάντηση του Ιωάννη Μεταξά (22 Νοεμβρίου 1940)

Δύο μεγάλες εθνικές εκκρεμότητες προς τους πεσόντες του ελληνο-ιταλικού πολέμου

Η Μάχη της Μενίνας (17 και 18 Αυγούστου 1944)

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΓΚΟΡΕΖΗ*
Τους θερινούς μήνες του 1944 διεξήχθησαν επιχειρήσεις από τη Χ Μεραρχία των Εθνικών Ομάδων Ελλήνων Ανταρτών (Ε.Ο.Ε.Α.) στη περιοχή Παραμυθίας - Μαργαριτίου - Μαζαρακιάς, για την απελευθέρωση της περιοχής από τους Αλβανούς και τους Γερμανούς. Η μάχη της Μενίνας, την 17 και 18 Αυγ. 1944 εντάσσεται στο πλαίσιο των επιχειρήσεων αυτών.

Τη νύχτα της 16 προς 17 Ιουνίου 1944, το ΙΙ/16 Τάγμα ανταρτών, με διοικητή το Λοχαγό Κ. Ζιώγα, κινήθηκε με διαταγή της Χ Μεραρχίας για κατάληψη της πόλης Παραμυθιάς. Ο διοικητής της Μεραρχίας Συνταγματάρχης Β. Καμάρας, που επιθυμούσε την αποφυγή αντιποίνων κατά των Αλβανών που συνέπρατταν με τους Γερμανούς, διέταξε τους Λόχους ανταρτών Ποπόβου και Ελευθεροχωρίου (οπλαρχηγός ο δικηγόρος Στρουγγάρης Ελευθ. από την Παραμυθιά, που είχε αδελφό εκτελεσθέντα μετά των 49 προκρίτων της πόλης από τους Γερμανοτσάμηδες), του υπό τον καθηγητή γυμναστικής Αντ. Σούζη, επίσης από τη Παραμυθιά, Ι ανεξάρτητου Τάγματος, να μη λάβουν μέρος στις επιχειρήσεις για τη κατάληψη της πόλης. Αλλ' αυτοί από τις νυχτερινές ώρες της προτεραίας είχαν πλησιάσει τη Παραμυθιά, και αφού αντήλλαξαν μερικούς πυροβολισμούς με όσους από τους Αλβανούς προέβαλαν αντίσταση, κατέλαβαν τη πόλη. Τη πρωία εισέρχεται στη Παραμυθιά το ΙΙ/16 Τάγμα, την 28η Ιουνίου αφίχθηκε ο Διοικητής του Συντάγματος Ταγματάρχης Κρανιάς Αρ. και την 30η Ιουνίου ο Διοικητής της Χ Μεραρχίας Συνταγματάρχης Β. Καμάρας.

Γεώργιος Κατσάνης: Ο εθνικός ήρωας του Ηρακλή

21 Ιουλίου 1974. Μόλις ένα 24ωρο μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο ο Ελληνισμός ζει δύσκολες στιγμές. Από την εθνική τραγωδία δεν έμεινε αλώβητος και ο αθλητισμός. Η οικογένεια του Ηρακλή Θεσσαλονίκης θρηνεί ένα δικό της παιδί, τον παλιό σπρίντερ, Γιώργο Κατσάνη, ο οποίος έπεσε ηρωικά μαχόμενος στον Άγιο Ιλαρίωνα, ως διοικητής της 33ης Μοίρας Καταδρομών.

Ως ελάχιστη ένδειξη τιμής στον ηρωισμό που επέδειξε ο παλιός αθλητής του, ο Ηρακλής χάρισε το όνομά του στο κλειστό γυμναστήριο το οποίο χρησιμοποιεί ως έδρα η ομάδα του βόλεϊ, στις εγκαταστάσεις των Χορτάτζηδων. Το γνωστό μας, πλέον, "Κατσάνειο" οφείλει την ονομασία της σ' αυτόν τον ήρωα του ελληνικού έθνους, ο οποίος δεν δίστασε να δώσει τη ζωή του για τα ιδανικά της πατρίδας, σαν σήμερα πριν από 37 χρόνια.

Γεννημένος το 1934 στο Σιδηρόκαστρο Σερρών, ο Κατσάνης εντάχθηκε στο τμήμα στίβου του Ηρακλή το 1948. Το καλό του αγώνισμα ήταν τα 100 μέτρα, αλλά διακρινόταν τόσο στα 200 μέτρα όσο και στο άλμα εις μήκος. Η ταχύτητα και η αλτικότητά του τον βοήθησαν στη νέα καριέρα που άρχισε στα 18 του, όταν εισήχθη στη Σχολή Ευελπίδων και κατετάγη στο σώμα των καταδρομέων. Το 1973, ταγματάρχης πια, ζήτησε μόνος του να μετατεθεί στην Κύπρο και τοποθετήθηκε διοικητής της 33ης Μοίρας Καταδρομών της Εθνικής Φρουράς. Όταν ο "Αττίλας" εισέβαλε στην Κύπρο, ο Κατσάνης αντιστάθηκε ηρωικά μαζί με τη μονάδα του και έπεσε στο καθήκον στον Άγιο Ιλαρίωνα, στις παρυφές του όρους Πενταδάκτυλος, έχοντας ταχθεί επικεφαλής της ομάδας διοίκησης χωρίς να έχει δίπλα του κανέναν αξιωματικό για να τον αντικαταστήσει ή να τον στηρίξει (μια και άπαντες ήταν ή τραυματίες ή κάλυπταν άλλες θέσεις).

 Ο υποδιοικητής του, Ευάγγελος Μαντζουράτος, σημειώνει: "Καταλάβαμε τον αντικειμενικό μας στόχο, που ήταν στις παρυφές του Αγίου Ιλαρίωνα, στα Πετρομούθια. Η κατάσταση που επικρατούσε το πρωί της 21ης Ιουλίου είχε ως εξής: Οι τουρκικές δυνάμεις είχαν ενισχυθεί από αλεξιπτωτιστές και καταδρομείς. Τα πυρομαχικά μας έφταναν στο τέλος -υπ' όψιν ότι είχαμε πυρομαχικά για να ε­κτε­λέ­σου­με την βρα­δι­νή διείσ­δυ­ση, να προ­σβά­λου­με τον ε­χθρό, να καταλάβουμε το έδαφος και εν συνεχεία έπρεπε να απαγκιστρωθούμε μέχρι το άλλο φως από άλλες δυνάμεις που θα έρχονταν στην περιοχή. Κά­τι το ο­ποί­ο δεν έγινε".
Και συνεχίζει: "Αναγκα­ζό­μα­σταν έτσι, κα­τό­πιν δια­τα­γών, να εκτελούμε βο­λές μό­νο α­πό κο­ντι­νές α­πο­στά­σεις και μό­νο εφόσον κινδυνεύαμε άμεσα. Οι επιθέσεις των Τούρ­κων αποκρούονταν α­πό μικρές το­πι­κές δυνάμεις των λό­χων. Σε μια τέ­τοια αντεπίθεση, ό­που ο Κα­τσά­νης σήκωσε μια διμοιρία για να διώξει από τον χώρο του τον ε­χθρό που είχε διεισδύσει, τραυματίστηκε θανάσιμα. Οι στρατιώτες του προσπάθησαν να πάρουν το πτώμα του, έδωσαν μάχη, αλλά δεν τα κατάφεραν".

Πηγή

sday.gr

http://www.bluearena.gr/ 

Έλληνες στο Γκαίρλιτζ στα πλαίσια εκδήλωσης μνήμης για τους Έλληνες του Δ΄ Σώματος Στρατού (1916)

Περίπου 90 Έλληνες επισκέπτες υποδέχθηκε στην αγορά του Görlitz στις 7 Μαΐου η κα. Gudrun Tack από το Σύλλογο EUROPA-HAUS GÖRLITZ e.V. Οι περισσότεροι από αυτούς ήταν απόγονοι των 7000 στρατιωτών και αξιωματικών του Δ' Σώματος Στρατού, που οδηγήθηκαν στο Γκαίρλιτς κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου από τον Συνταγματάρχη τους Ιωάννη Χατζόπουλο, σε υπό ειδικό καθεστώς αιχμαλωσίας, ώστε να διασφαλιστεί η ουδετερότητα της Ελλάδας [φώτο από κατάθεση στεφάνου σε έναν από τους 7 εναπομείναντες τάφους Ελλήνων στρατιωτών που πέθαναν κατά την τριετία 1916-19 στο Γκαίρλιτς].

Οι μαύρες σελίδες της Εθνικής Φρουράς Τα σοβαρότερα θανατηφόρα δυστυχήματα που συγκλόνισαν την Κύπρο

ΤΟΥΜΙΧΑΛΗ ΧΑΤΖΗΣΤΥΛΙΑΝΟΥ

Οι μαύρες σελίδες της Εθνικής Φρουράς δεν έχουν τελειωμό.
Η λίστα με τις ανθρώπινες απώλειες μεγαλώνει, δυστυχώς, όλο και περισσότερο και θα συνεχίσει έτσι, εάν οι αρμόδιοι, με τους χειρισμούς και τις αποφάσεις τους, εξακολουθούν να έχουν το στράτευμα σε κατάσταση παρακμής. Το χθεσινό τραγικό συμβάν στη Ναυτική Βάση «Ευάγγελος Φλωράκης» στο Μαρί γράφτηκε με τα πιο μελανά χρώματα στη σύγχρονη ιστορία του τόπου μας, ως το μεγαλύτερο πολύνεκρο δυστύχημα, που έγινε στα χρονικά της Εθνικής Φρουράς. Αιτία και πάλι ο ανθρώπινος παράγοντας, οι ελλείψεις και οι παραλείψεις. Τραγική σύμπτωση, πριν ακριβώς εννέα χρόνια, η Κύπρος συγκλονισμένη θρηνούσε τον αδόκητο θάνατο του Αρχηγού της Εθνικής Φρουράς Ευάγγελου Φλωράκη, εις μνήμη του οποίου η Ναυτική Βάση στο Μαρί πήρε το όνομά του.

Ειδικότερα: Στις 10/7/2002 και ώρα 4:20 τα ξημερώματα, ελικόπτερο τύπου «Βell206» κατέπεσε και συνετρίβη στην περιοχή Κουκλιών Πάφου, μετά από αναγκαστική προσγείωση. Το ελικόπτερο απογειώθηκε από τη Λακατάμεια με κατεύθυνση την Αεροπορική Βάση «Ανδρέας Παπανδρέου», με σκοπό ο Αρχηγός να παρακολουθήσει άσκηση. Από την πτώση του ελικοπτέρου σκοτώθηκαν, επίσης, ο Διοικητής της Αεροπορίας, Ταξίαρχος Στέλιος Δεμένεγας, ο υπασπιστής του Αρχηγού, Υποπλοίαρχος Νίκος Γεωργίου και οι δύο χειριστές του ελικοπτέρου, Σμηναγός Πάρις Αθανασιάδης και Υποσμήναγος Μιχάλης Σιακαλλής. Στο μοιραίο ελικόπτερο θα επέβαινε και ο τότε υπουργός Άμυνας Σωκράτης Χάσικος, ο οποίος, λόγω άλλων ειλημμένων υποχρεώσεων που προέκυψαν την υστάτη, ακύρωσε τη μετάβασή του. Η πτώση του ελικοπτέρου «Βell206» ήταν η πρώτη που καταγράφηκε στα 18 χρόνια λειτουργίας της αεροπορικής μονάδας.

Η σημαντικότερη αερομαχία της Μικρασιατικής εκστρατείας (13 Ιουλίου 1922) και η άψογη συμπεριφορά των Ελλήνων στους νεκρούς Τούρκους αεροπόρους

Αιέν Υψικρατείν και υπείροχον έμμεναι άλλων

Σαν σήμερα τον Ιούλιο του 1922, λίγο πριν την κατάρρευση του μετώπου έλαβε χώρα η πιο διάσημη αερομαχία της Μικρασιατικής εκστρατείας. Ένας άγνωστος αεροπορικός πόλεμος σε μια λησμονημένη εκστρατεία που κόστισε έναν ακόμα ξεριζωμό για εκατομμύρια Έλληνες και τον θάνατο σε 23 Έλληνες Αεροπόρους. Το λιγότερο που έχουμε να κάνουμε είναι να τιμήσουμε εκείνους που πολέμησαν και έπεσαν υπέρ Πατρίδος και να μάθουμε από τα λάθη του παρελθόντος παραδειγματιζόμενοι από Έλληνες όπως ο Ανθυπολοχαγός Χριστόφορος Σταυρόπουλος.

Το καταρριφθέν από τον Σταυρόπουλο Breguet 14 B2    12/7/1922
Τουρκικό αεροσκάφος Breguet εμφανίστηκε πάνω από τις φίλιες γραμμές, ρίχνοντας προκηρύξεις και αναγνωρίζοντας συγχρόνως τις θέσεις των ελληνικών στρατευμάτων.

«Η αποτυχημένη επίθεση του ΔΣΕ στη Φλώρινα: 11.02.1949»

Του Αθανάσιου Καλλανιώτη

Περιοδικό Παρέμβαση 153 (Καλοκαίρι 2010) 65 -9

blogs.sch.gr

Η επίθεση των ανταρτών του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας την 12η Φεβρουαρίου 1949 για την κατάληψη της πόλης Φλώρινας δείχνει ανάγλυφα όλη την παθογένεια του κυρίως Εμφυλίου Πολέμου, στόχος του οποίου ήταν από το φθινόπωρο του 1946 η ανατροπή της εκλεγμένης κυβέρνησης της χώρας.

Ο εξωτερικός Παράγοντας.

Η σύλληψη τη ιδέας ανήκει στον ηγέτη των κομουνιστών ανταρτών Νίκο Ζαχαριάδη, ο οποίος είχε προσέλθει στο Γενικό Αρχηγείο του ΔΣΕ στα τέλη Ιανουαρίου 1949 μετά από επίσκεψή του στο εξωτερικό. Παρουσία απεσταλμένου της Κομινφόρμ κι ενός Αλβανού αντιπροσώπου συνήλθε τότε στον ερειπωμένο οικισμό Φούσια του Γράμμου (μάλλον στην Αλβανία) η 5^η Ολομέλεια του ΚΚΕ.

Η απόφασή της για την «πλήρη εθνική αποκατάσταση» των Σλαβομακεδόνων δήλωνε την (καθαρή πια) πλεύση του ΚΚΕ στο πλευρό της κομουνιστικής ορθοδοξίας, ορθοδοξία που διαμαχόταν την αιρετική Γιουγκοσλαβία, χώρα στην οποία κατέφευγαν λαθραίως σλαβόφωνοι μαχητές του ΔΣΕ για να αποφύγουν τα δεινά του πολέμου. Για να σταματήσει η διαρροή τοποθετήθηκαν τότε σε ανώτατες θέσεις της Κυβέρνησης των Ανταρτών και του Πολεμικού τους Συμβουλίου Σλαβομακεδόνες της οργάνωσης ΝΟΦ (Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο).

Η συμμετοχή της Ελλάδος στην αντικομμουνιστική εκστρατεία της Ουκρανίας (Φεβρουάριος 1919)

Προπαγανδιστική αφίσσα των "Λευκών" υπέρ της στρατολογίας

Περί τα τέλη του 1918, μετά το τέλος  του Α ΄Π Π, οι Αγγλογάλλοι  αποφάσισαν την εκτέλεση εκστρατείας στην Ουκρανία, προκειμένου να υποστηρίξουν τους εκεί μαχομένους  εναντίον των Μπολσεβίκων αντιπάλους τους, τους επονομαζόμενους "Λευκούς". Οι "Λευκοί" ήταν ένα συνοθύλευμα από Ουκρανούς εθνικιστές, οπαδούς του Τσάρου, τοπικοί οπλαρχηγοί, στρατηγοί και πρίγκιπες με προσωπικές πολιτικές φιλοδοξίες, ένοπλες οργανώσεις, ενώ ενας από τους σημαντικότερους ηγέτες των "Λευκών ήταν ο στρατηγός Ντενίκιν. Παράλληλα η εκστρατεία αυτή αποσκοπούσε,  αφενός,  στην τιμωρία, τρόπον τινά, των Μπολσεβίκων, που μετά την επικράτησή τους είχαν αποσκιρτήσει από την Αντάντ και είχαν διακόψει  τις επιχειρήσεις στο Ανατολικό Μέτωπο, και,

Anton  Denikin (1872 –1947)

αφετέρου, στην εξασφάλιση της αποπληρωμής των δανείων που είχε  συνάψει   η  Τσαρική  Ρωσία με τους Γάλλους και τα οποία δεν αναγνώριζαν πλέον οι Μπολσεβίκοι .

Η όλη επιχείρηση είχε σχεδιασθεί με  ασύγγνωστη  επιπολαιότητα, ως να επρόκειτο περί «στρατιωτικού περιπάτου», και είχε βασισθεί κυρίως σε αναξιόπιστες πληροφορίες ονειροπόλων Ρώσων «εμιγκρέδων. Για τις χερσαίες επιχειρήσεις, ενδεικτικά, οι ίδιοι οι Γάλλοι διέθεσαν κατά βάση αποικιακές δυνάμεις, εμφανώς ταλαιπωρημένες  από τις πολεμικές κακουχίες, μειωμένης συνθέσεως και αρκετά χαμηλού  ηθικού.

Στο πλαίσιο αυτής της εκστρατείας, η τότε κυβέρνηση (Ελευθέριος Βενιζέλος), οιστρηλατούμενη, όπως και πολλοί άλλοι Έλληνες, απ’το όραμα της Μεγάλης Ιδέας, προκειμένου αργότερα  να επιτύχει

Georges Benjamin Clemenceau

την παραχώρηση της Ανατολικής Θράκης και να αποσπάσει την εντολή  για την αποβίβαση στρατού στην Μικρά Ασία (Σμύρνη), έσπευσε έναντι αορίστων και προφορικών υποσχέσεων  των συμμάχων να συμμετάσχει ( Α΄Σ Στρατού με τις ΙΙ και ΧΙΙΙ Μεραρχίες) με σύνολο 23,351  ανδρών. Συγκεκριμένα ο τότε Γάλλος πρωθυπουργός Κλεμανσώ ζήτησε από τον ομόλογό του Ελευθέριο Βενιζέλο τη συμμετοχή ελληνικών δυνάμεων στις επιχειρήσεις, με αντάλλαγμα την ευμενή στάση της χώρας του υπέρ των εθνικών διεκδικήσεων σε Ανατολική Θράκη και Μικρά Ασία στη Διάσκεψη Ειρήνης των Παρισίων. Ο Βενιζέλος ζύγισε την κατάσταση, καθώς στις περιοχές αυτές υπήρχε ισχυρή ελληνική παρουσία και προβλέψιμος ο κίνδυνος αντεκδικήσεων από τους Μπολσεβίκους, και απάντησε θετικά στο αίτημα του Κλεμανσώ..

Το Γενικό Επιτελείο της Μικρασιατική Στρατιάς σε απρόσμενο κίνδυνο από επίθεση του Κεμάλ (Αύγουστος 1921)

(ένα ενδιαφέρον γεγονός που δεν γνώριζα και μας αποκαλύπτει ο φίλος "αίολος")

Από τις 12 Αυγούστου 1921 το τουρκικό ιππικό δημιούργησε ένα απερίγραπτο κίνδυνο διακόπτοντας τις μεταφορές με την κατάληψη στις 14/8/1921 του χώρου από το Μπαλικνταμί έως και το Ουζούνμπεη. Στο Μπαλικνταμί επί τρεις ημέρες έμειναν φορτωμένα με πυρομαχικά τα μεταφορικά μη τολμώντας να διέλθουν την γέφυρα. Το βράδυ της 16/8/1921 η Στρατιά έστειλε τον διευθυντή του 4ου ΕΓ Γ Σπυρίδωνος για να ηγηθεί μιας φάλαγγα από 120 αυτοκίνητα με πυρομαχικά και εφόδια.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Ο διάδοχος Γεώργιος και μετέπειτα βασιλιάς Γεώργιος Β', το έτος 1917.

Στις 17/8/1921 και αφού είχαν διανύσει το κομβόι 20 χιλιόμετρα προσβλήθηκαν από εχθρικό ιππικό, κατάφεραν να φτάσουν στο Ουζούνμπεη 70 φορτηγά , στο Μπαλικνταμί επέστρεψαν κατεστραμμένα 40 και 10 εγκαταλειφτήκαν και καταστράφηκαν από τον εχθρό, για να αντιμετωπιστεί αυτή η κατάσταση το Γ'  Σώμα στρατού άνοιξε άλλο δρόμο εφοδιασμού. Ο στρατός εφοδιαζόταν με μέτρο, οι στρατιώτες μας ζουν με βραστό σιτάρι και κρέας, το Β Σώμα στρατού δεν πήρε ψωμί από 13 έως 24 Αυγούστου και στις 24/8/1921 κάθε άντρας πήρε 75 δράμια και αυτό κράτησε μέχρι τις 29/8/1921 Και όμως αυτός ο στρατός άντεχε και νικούσε.


ΠΑΡ ΟΛΙΓΟ Η ΣΥΜΦΟΡΑ


Τις επιχειρήσεις αυτές διηύθυνε προσωπικά ο Κεμάλ, το ιππικό του πλευροκοπούσε τις ελληνικές δυνάμεις, σε μια τέτοια διείσδυση η 5η ομάδα αναγνωρίσεως προσέβαλε εφοδιοπομπή και πήρε 200 γκαμήλες, στο Ουζούνμπεη είχε εγκατασταθεί το Ελληνικό στρατηγείο και αεροπορικός σταθμός αλλά όχι και αεροδρόμιο, τα αεροπλάνα χαμήλωναν και έριχναν ερματισμένους φακέλους πληροφοριών στο Επιτελείο.

Η μεγάλη Ελληνική νίκη του Σκρά ντι Λέγκεν στον Ά Παγκόσμιο Πόλεμο (16 Μαίου 1918)

Από τις 5/18 Απριλίου προωθήθηκε στην πρώτη γραμμή από την περιοχή του Πολυκάστρου όπου βρισκόταν και η Μεραρχία Σερρών, υπό τον Υποστράτηγο Επαμεινώνδα Ζυμβρακάκη, αποτελούμενη από τα 2ο και 3ο Συντάγματα Σερρών. Στη Μεραρχία αυτή ανατέθηκε ο υποτομέας Αρχαγγέλου, στο αριστερό της Μεραρχίας Αρχιπελάγους, στην οποία και υπήχθη από τακτικής απόψεως.Έναντι της 1ης Ομάδας Μεραρχιών ο εχθρός διέθετε την 5η Βουλγάρική Μεραρχία της 1ης Στρατιάς με έξι συντάγματα δικά της και ένα της 3ης Βουλγαρικής Στρατιάς. Οι εχθρικές θέσεις είχαν οργανωθεί από το Δεκέμβριο του 1917 σε δεσπόζοντα εδαφικά σημεία και ήταν ενισχυμένες με ανθεκτικά καταφύγια και συρματοπλέγματα. Από απόψεως πυροβολικού οι Βούλγαροι διέθεταν, όπως διαπιστώθηκε από αεροπορική αναγνώριση, 88 πυροβόλα στην περιοχή του χωριού Ούμα και 52 στην περιοχή της Γευγελής. Επίσης είχαν ενισχύσει τις εφεδρείες τους, που περιλάμβαναν ένα Γερμανικό και δύο έως τέσσερα Βουλγάρικα Συντάγματα.

Δύο μεγάλες εθνικές εκκρεμότητες προς τους πεσόντες του ελληνο-ιταλικού πολέμου

Είναι γεγονός ότι κατά το Επος του ’40 βρήκαν την πλήρη έκφρασή τους τα βασικά γνωρίσματα των Ελλήνων: η ομοψυχία στις κρίσιμες στιγμές, η άκρατη φιλοπατρία, η χωρίς όρια αυτοθυσία και αυταπάρνηση, η πίστη στα ανθρώπινα ιδανικά. Ολα αυτά μας κάνουν υπερήφανους.

Ομως το Επος του ’40 έχει και την πίσω, την αθέατη πλευρά, την άγνωστη στους πολλούς Ελληνες. Πρόκειται για δύο μεγάλες εθνικές εκκρεμότητες.

Η απελευθέρωση της Λέσβου (8 Νοεμβρίου 1912)

1.  Η απελευθέρωση της πόλης της Μυτιλήνης και του νοτιοανατολικού τμήματος της Λέσβου 

Η πρώτη μέρα της κατοχής Μυτιλήνης 8 Νοεμβρίου 1912

      Η κήρυξη του Α΄ Βαλκανικού πολέμου (5 Οκτωβρίου 1912) έγινε με αφορμή την άρνηση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας να ικανοποιήσει σειρά αιτημάτων που έθεσαν οι κυβερνήσεις της Ελλάδας, της Σερβίας, του Μαυροβουνίου και της Βουλγαρίας, τα οποία αφορούσαν την ισότιμη, εκ μέρους των οθωμανικών αρχών, μεταχείριση των χριστιανών και των μουσουλμάνων, υπηκόων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Η απελευθέρωση της Φλώρινας (7 Νοεμβρίου 1912)

Απόσπασμα από το βιβλίο του Θεοδώρου Βόσδου «ΦΛΩΡΙΝΑ: το χρονικό της απελευθέρωσης»
 
Οπως αφηγείται ο Τέγος Σαπουντζής, η Φλώρινα και τα περίχωρά της ήταν τότε ανάστατα. Ο χριστιανικός πληθυσμός διέτρεχε κινδύνους να υποστεί βιαιοπραγίες όχι μόνο από τις ορδές των Γκέγκηδων τουρκαλβανών, που είχαν κάνει την επικίνδυνη εμφάνισή τους, αλλά και από τους υποχωρούντας τούρκους στρατιώτες.

Η Απελευθέρωση του Αγίου Όρους (2 Νοεμβρίου 1912)

Το πρωί της 2ας Νοεμβρίου 1912, από το λιμάνι του Μούδρου της Λήμνου, αποπλέει Μοίρα του Ελληνικού Στόλου με επικεφαλής το θρυλικό Θωρηκτό «Γ. Αβέρωφ», υπό τον Ναύαρχο Παύλο Κουντουριώτη, και κατευθύνεται προς το Άγιο Όρος.

Η παρουσία των πολεμικών σκαφών στα ανοικτά της χερσονήσου του Άθω, γίνεται αντιληπτή από τους μοναχούς των παραθαλασσίων μοναστηριών και κελλιών και κάτω από τις χαρμόσυνες κωδωνοκρουσίες εκατοντάδων καμπάνων τα πλοία πλησιάζουν τις ακτές του Αγίου Όρους.

Η μεγάλη διήμερη μάχη και η απελευθέρωση των Γιαννιτσών (19 - 20 Οκτωβρίου 1912)

Μετά την μεγάλη νίκη του Ελληνικού στρατού στο Σαραντάπορο και την απελευθέρωση των Σερβίων, της Κοζάνης και της Κατερίνης το σύνολο των Ελληνικών μεραρχιών (ΙΙ, ΙΙΙ, ΙV, V, VI, VII) κινούνταν προς τα Γιαννιτσά με κατεύθυνση προς Θεσσαλονίκη. Ο Τουρκικός στρατός βρισκόταν σε συνεχή υποχώρηση, ενώ το ηθικό του ήταν στο κατώτατο όριο λόγω των συνεχών ηττών και του υπερδιπλάσιου εχθρού που προήλαυνε νικηφόρα.

Η ΙΙΙ Ορεινή Ταξιαρχία και η απελευθέρωση του Ρίμινι (14 Σεπτεμβρίου 1944)

Συγκρότηση της III Ελληνικής Ορεινής Ταξιαρχίας

 Μετά την καταστολή του στασιαστικού κινήματος της 6ης Απριλίου 1944, τη διάλυση των μονάδων που αναμίχθηκαν σε αυτό, τον αφοπλισμό των ανδρών τους και τη μεταφορά τους σε διάφορα

στρατόπεδα συγκεντρώσεως, άρχισαν έντονες ενέργειες της Ελληνικής Κυβερνήσεως προς το Γενικό Στρατηγείο Δυνάμεων Μέσης Ανατολής (ΓΣΔΜΑ), για την αναδιοργάνωση του Ελληνικού Στρατού Μέσης Ανατολής και τη συγκρότηση νέων μονάδων, ικανών να συμμετάσχουν στις επιχειρήσεις των Συμμάχων στα διάφορα μέτωπα.

Οι συνεννοήσεις της Ελληνικής Κυβερνήσεως με το ΓΣΔΜΑ κατέληξαν στην απόφαση να συγκροτηθεί από επιλεγμένους αξιωματικούς και οπλίτες των μονάδων που διαλύθηκαν ή από μονάδες που δεν είχαν λάβει μέρος στο στασιαστικό κίνημα της 6ης Απριλίου, με βάση αυτές της II Ταξιαρχίας, μια νέα ταξιαρχία ορεινής συνθέσεως. Το σχετικό έγγραφο του ΓΣΔΜΑ εκδόθηκε στις 31 Μαΐου 1944 και αμέσως προχώρησε, με την εποπτεία της 9ης Βρετανικής Στρατιάς, η συγκρότηση της νέας ταξιαρχίας, με την επωνυμία "III Ελληνική Ορεινή Ταξιαρχία" (III EOT). Ως χώρος συγκροτήσεως της Ταξιαρχίας ορίσθηκε το Στρατόπεδο Ινσαρίγιε του Λιβάνου και πρώτος διοικητής αυτής ο Συνταγματάρχης Πεζικού Τσακαλώτος Θρασύβουλος.

Πολεμικές μνήμες από την εισβολή στην Κύπρο το 1974. (μέρος 2ο)

Του Ομηρου Φωτιάδη από το Geopolitics-gr

Η Τιτανομαχία στο προγεφύρωμα.

Ελληνες εθνοφρουροί. Το ηθικό τους είναι εμφανώς υψηλο.

Πλησίον του χώρου της αποβίβασης των Τούρκων πεζοναυτών στο Πεντεμίλι της Κερύνειας, έδρευε το 251 Τάγμα Πεζικού, με Διοικητή τον Ήρωα Αντισυνταγματάρχη Παύλο Κουρούπη. Το 251 Τ.Π. παρακολουθούσε στενά την Τουρκικά αποβίβαση και ενημέρωνε σχετικά το Γενικό Επιτελείο Εθνικής Φρουράς (Γ.Ε.Ε.Φ.) αναμένοντας διαταγές. Στις 07.30΄ο Διοικητής του 251 Τ.Π. δίνει αυτόβουλα την εντολή ο 1ος Λόχος και ο Λόχος Υποστήριξης να εγκαταλείψουν το στρατόπεδο και να πορευθούν προς τους χώρους εξόρμησης. Οι δύο Λόχοι κατάφεραν χωρίς να γίνουν αντιληπτοί από τους Τούρκους και παρά το πλήθος των Τουρκικών αεροσκαφών και ελικοπτέρων, να ταχθούν σε

Πολεμικές μνήμες από την εισβολή στην Κύπρο το 1974. (μέρος 1ο)

Του Ομηρου Φωτιάδη από το Geopolitics-gr

Σάββατο πρωί, της 20ης Ιουλίου 1974… την αποφράδα ημέρα της μαρτυρικής μας Κύπρου…το ξημέρωμα βρήκε τους Έλληνες Στρατιώτες της ΕΛ.ΔΥ.Κ., της 107 ΕΣΟ που μόλις την προηγούμενη ημέρα είχαν αφιχθεί από την Ελλάδα, να προετοιμάζονται για το πρωινό εγερτήριό τους…
\Τουρκικά μαχητικά πάνω από τα Αγια χώματα της Κύπρου μας.

Ήταν 05.30 το πρωί, όταν από την οροσειρά του Πενταδάκτυλού φάνηκαν δύο Τούρκικα μαχητικά αεροσκάφη F 104, σε ιδιαίτερα χαμηλή πτήση, να κατευθύνονται με ταχύτητα προς το στρατόπεδο της Ελληνικής Δύναμης Κύπρου. Σπάζοντας το φράγμα του ήχου και αγγίζοντας κυριολεκτικά τις κορυφές των δένδρων του στρατοπέδου, εξαπέλυσαν το φονικό τους φορτίο. Δύο ρουκέτες. Η πρώτη καρφώθηκε στο κέντρο του στρατοπέδου με εκκωφαντικό θόρυβο και η δεύτερη περνώντας ξυστά πάνω από το Διοικητήριο καρφώθηκε στο διπλανό τόλ σε απόσταση 20 μέτρων, όπου στεγάζονταν το Ταχυδρομείο της Μονάδος. Εκατοντάδες γράμματα γέμισαν, λαμαρίνες, ξύλα, πέτρες και κομμάτια από μπετόν εκτινάχθηκαν σε μια ευρεία περίμετρο, αφήνοντας αποσβολωμένο, τον νέο Ταχυδρόμο της ΕΛ.ΔΥ.Κ. Στρατιώτη Μαντζουριά Παναγιώτη από την Καρδίτσα, λίγα μέτρα μακρύτερα….

Η μοιραία προέλαση του Ελληνικού στρατού προς την Άγκυρα

Γράφει ο Πάνος Γιαννάκαινας

Την άνοιξη του 1921, οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις που ενεργούσαν στην Μ. Ασία έπαυσαν κάθε δραστηριότητα μεγάλης κλίμακας, εξαιτίας των καιρικών συνθηκών που επικρατούσαν στην περιοχή. Η ηγεσία του στρατού αξιολογούσε ως σωτήρια αυτή την περίοδο ύφεσης των εχθροπραξιών, αφού έτσι θα εξασφαλιζόταν μια πιο ολοκληρωμένη και αποτελεσματική προετοιμασία ενόψει των μελλοντικών επιθετικών τους σχεδίων. Άλλωστε, ο Έλληνας στρατιώτης είχε πρόσφατα δοκιμάσει την πρώτη του αποτυχία από την στιγμή της απόβασής του στην Σμύρνη, τον Μάιο του 1919. Αυτό συνέβη κατά τις επιχειρήσεις του Μαρτίου, όταν τα Α΄ΣΣ και Γ΄ΣΣ δεν κατάφεραν να προωθηθούν επιτυχώς προς το Αφιόν Καραχισάρ και το Εσκί Σεχίρ αντίστοιχα. Επομένως, η προσωρινή αυτή παύση του πυρός θα τόνωνε την λαβωμένη ψυχολογία των μαχητών.

Ο Δ. Γούναρης, συνοδευόμενος από τον αρχιστράτηγο Παπούλα και τον υπουργό στρατιωτικών Ν. Θεοτόκη, κατά την επίσκεψή του στην Μ. Ασία (Ιούνιος 1921)

Στην ανύψωση, βέβαια, του ηθικού των Ελλήνων συνετέλεσε και η θετική μεταστροφή της στάσης των δυνάμεων της Αντάντ, η οποία εξασφάλιζε διπλωματική στήριξη των ελληνικών θέσεων και προμήθεια πολεμικού υλικού στις μονάδες της πρώτης γραμμής. Όταν μάλιστα παρατηρήθηκε επιδείνωση στις γαλλοτουρκικές, που σαν αποτέλεσμα είχε να απομακρυνθούν οι κεμαλικές δυνάμεις από έναν πολύτιμο για τις κρίσιμες εκείνες ώρες σύμμαχο, οι προετοιμασίες για την νέα επιθετική δράση εντατικοποιήθηκαν. Η επιστράτευση της κλάσης του 1912 και του 1913α, ώστε να αποδεσμευτούν η 4η και 9η Μεραρχία και να συνδράμουν το μικρασιατικό μέτωπο, σε συνδυασμό με την εγκατάσταση στην Μ. Ασία της ανεξάρτητης 12ης Μεραρχίας, που μέχρι τότε στάθμευε στην ανατολική Θράκη, είχαν σαν αποτέλεσμα την μεγιστοποίηση τη ισχύος του ελληνικού στρατού από αρχής της εκστρατείας: 200.000 περίπου άνδρες, 12.500 ντόπιοι εθελοντές, 300 κανόνια και 700 πολυβόλα (αλλά με σοβαρές ελλείψεις σε ιππικό, αναγνωριστικά αεροσκάφη και ασύρματες επικοινωνίες).