Ἒλ Μίνα: Τὸ ἑλληνόφωνο χωριὸ τοῦ Λιβάνου

Ὁ oρθόδοξος ἑλληνισμὸς τοῦ Λιβάνου χρονολογεῖται ἀπὸ τὸν 19ο αἰώνα καὶ ἐνισχύθηκε κατὰ τὴν περίοδο τῆς Μικρασιατικῆς Καταστροφῆς (ἀπὸ τὴ Σμύρνη καὶ τὴν Κωνσταντινούπολη) καὶ κατὰ τὸν Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Εἶναι ἀξιοσημείωτο ὅτι ἡ πρώτη ἑλληνικὴ κοινότητα μὲ τὴν ἐπωνυμία "Φιλόπτωχος Ἑλληνικὴ Κοινότης Βηρυττοὺ" (σύμφωνα μὲ στοιχεῖα τοῦ ἐνημερωτικοῦ δελτίου Greek community of Beirut) ἱδρύθηκε πολὺ πρὶν ἀπὸ τὴν ἀνεξαρτησία τοῦ Λιβάνου, μὲ ἄδειά της τότε Λιβανέζικης κυβέρνησης καὶ τῆς Γαλλικῆς ἁρμοστείας, τὸ 1926. Ἀμέσως ἀκολούθησε ἡ "Ἀστικὴ Ἑλληνικὴ Σχολὴ" καὶ ἡ ἵδρυση τῆς "Ἑνώσης Ἑλληνίδων Κυριῶν" καὶ τοῦ ἀθλητικοῦ συλλόγου "Ἀετός", ὁ ὁποῖος ἐξελίχθηκε ἀργότερα στὴν "Ἑλληνικὴ Λέσχη Βηρυττού".

Σύμφωνα μὲ τὶς πηγὲς τῆς ἑλληνικῆς πρεσβείας, ἡ ἐγγεγραμμένη ἑλληνικὴ κοινότητα σήμερα ἀνέρχεται στοὺς 3.000 κατοίκους. Κυριότερη ἴσως ἑστία ἑλληνοφωνίας στὸ Λίβανο ἀποτελοῦν οἱ κρητικῆς καταγωγῆς κάτοικοι τῆς χώρας, οἱ ὁποῖοι κατοικοῦν στὸ βόρειο Λίβανο καὶ εἶναι, κατὰ πλειοψηφία, μουσουλμανικοῦ δόγματος. Σύμφωνα μὲ τὰ δεδομένα πραγματοποιηθείσης ἐπιτόπιας ἐρευνᾶς μᾶς (Τσοκαλίδου, 2000), οἱ ἑλληνόφωνες ἑστίες τῆς χώρας συγκεντρώνονται κυρίως στὴν πρωτεύουσα Βηρυττὸ καὶ τὴν Τρίπολη τοῦ Β. Λιβάνου. Τέλος, ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς ἑλληνικῆς καταγωγῆς κατοίκους τῆς χώρας, στὸ Λίβανο ὑπάρχει καὶ ἀκαδημαϊκὴ ἑστία ἑλληνομάθειας, ἡ θεολογικὴ σχολὴ τοῦ Balamand στὸ Β. Λίβανο, ἡ ὁποία προετοιμάζει ὀρθοδόξους ἱερεῖς μὲ ὑψηλὸ βαθμὸ ἑλληνομάθειας. Ἡ σχολὴ ἀριθμεῖ 60 φοιτητὲς (ἀνάμεσά τους καὶ λίγες φοιτήτριες), οἱ ὁποῖοι παρακολουθοῦν κάθε μέρα μαθήματα στὰ Ἑλληνικά.

Οι λέξεις σχολείο - σχόλη -σκουλαρίκι και η ετυμολογική σχέση τους!!

γράφει ο πολυπράγμων Γιώργος Δαμιανός

Οι μαθητές στην Ελλάδα (κυρίως στο Λύκειο) είναι, ίσως, οι πιο ταλαιπωρημένοι άνθρωποι. Όσοι, ιδιαίτερα, φοιτούν σε ιδιωτικό εκπαιδευτήριο ξεκινούν τη μέρα τους από τις 6π.μ. και τελειώνουν περίπου τα μεσάνυχτα. Αυτοί οι ταλαίπωροι μαθητές σε καμία περίπτωση δε θα μπορούσαν να φανταστούν ότι η λ. σχολείο είχε ως αρχική σημασία την ανάπαυση, την ησυχία, τον ελεύθερο χρόνο (< αρχαία ελληνική λέξη: σχόλη). Η αρχική σημασία της λ. σχόλης είχε την έννοια του: “βραδύνω, αργοπορώ” («σχολήν τίθημι» : αργοπορώ) ή («σχολή γίγνεται»: υπάρχει καιρός). Με το ίδιο νόημα απαντάται και σήμερα στη φράση: «Κυριακή γιορτή και σχόλη».

Ήδη, όμως, από τους κλασικούς χρόνους τη συναντάμε με την ιδιότητα του ελεύθερου χρόνου με αποτέλεσμα να καλλιεργήσει κανείς το πνεύμα του ( Γ. Μπαμπινιώτης). Γιατί, όμως, μία λέξη που δήλωνε την τεμπελιά (σχόλη) πήρε τη σημασία της συστηματικής καλλιέργειας του πνεύματος; Την απάντηση θα την βρείτε αν αναλογιστείτε πως φάνταζαν στα μάτια του απλού κόσμου όλοι οι φιλοσοφούντες και οι έχοντες «ελεύθερον χρόνον». Μάλλον περιφρονητικά χρησιμοποίησαν, αρχικά, τη λ. σχόλη («τεμπελχανιό» θα λέγαμε σήμερα). Ο όρος, αρχικά, χρησιμοποιήθηκε για να δηλώσει την ανώτατη βαθμίδα εκπαίδευσης, όπως, γα παράδειγμα, η Κυρηναϊκή σχολή (ιδρύθηκε από τον Αρίστιππο, 435 – 436, μαθητή του Σωκράτη και υποστήριζε τον άκρατο ηδονισμό). Άλλη σημαντική, αλλά ξεχασμένη, σήμερα, σχολή ήταν η Ανώτατη Τεχνική Ελληνική Σχολή. Πρόκειται για το πρώτο Πολυτεχνείο στον κόσμο, που ιδρύθηκε στη Αλεξάνδρεια από τον Ήρωνα

H σημερινή πρώτη ημέρα στα σχολεία είναι αντίστοιχη του μεταπολεμικού 1946...

Τότε μόλις είχε βγει η χώρα από τον πόλεμο και τα σχολεία άρχισαν μέσα στο χειμώνα. Υπουργός Παιδείας ήταν ο Γ. Αθανασιάδης-Νόβας. Σ' αυτόν απευθύνεται η εφημερίδα της εποχής «Εμπρός», η οποία με δημοσίευμά της στις 17 Φεβρουαρίου 1946 περιγράφει την κατάσταση στα σχολεία με τα βιβλία που τότε δεν δίδονταν δωρεάν, αλλά τα προμηθεύονταν τα....παιδιά από τα βιβλιοπωλεία:

«Τις τελευταίες ημέρες» αναφέρεται στο δημοσίευμα «παρατηρείται μια ασυνήθης κίνησις εις τα βιβλιοπωλεία που πουλούν σχολικά βιβλία... Γονείς και μαθηταί πάνε και έρχονται με μια σημείωση στο χέρι -είναι ο κατάλογος των εγκεκριμένων βιβλίων- ρωτούν με αγωνιώδη ανυπομονησία αν υπάρχουν τα βιβλία που θέλουν, πληροφορούνται με απογοήτευση ότι η Ιστορία ή τα Νεοελληνικά Αναγνώσματα του τάδε συγγραφέως δεν... εξετυπώθησαν ακόμη και πληρώνουν εμβρόντητοι 10-15.000 δραχμές, για 2-3 βιβλιαράκια άδετα, τυπωμένα, τα περισσότερα σε χαρτί κακίστης ποιότητος».

Και το δημοσίευμα καταλήγει με την «ευγενική» όπως την χαρακτηρίζει «χειρονομία ομογενούς από την Αμερική που έστειλε στο χωριό του ενδυμασίας, υποδήματα, σάκκες, τετράδια, μολύβια και διάφορα άλλα σχολικά είδη διά να μοιραστούν εις τα των σχολείων της γενέτειράς του»...

Πηγή

http://ellas-andyindy.blogspot.com/

Ανοίξτε τα μάτια σας, τεντώστε τα αυτιά σας και ακούστε με προσοχή γιατί οι Ιστορικές Σπουδές στην Ελλάδα είναι ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΕΣ!!!

Θέμα κοινοβουλευτικού ελέγχου: Έχει κρίθεί από το Συμβούλιο της επικρατείας από το 1996 παράνομος ο διορισμός του Αντώνη Λιάκου στην θέση του καθηγητή πανεπιστημίου στο τμήμα Ιστορίας του Πανεπιστημίου Αθηνών. Ο βουλευτής Σερρών του ΛΑ.Ο.Σ. Ηλίας Πολατίδης, ρωτάει γιατί το πανεπιστήμιο παρανομεί και δεν εφαρμόζει την απόφαση αυτή ενώ ζητάει τα στοιχεία των πρυτανικών Αρχών που επί 14 χρόνια μισθοδοτούν τον εν λόγω "καθηγητή".
Η υπουργός Παιδείας Άννα Διαμαντοπούλου απαντά στον βουλευτή και εξηγεί τους λόγους γιατί σε τέσσερις επερωτήσεις του ίδιου βουλευτή για το ίδιο θέμα δεν έχει λάβει καμία ουσιαστική απάντηση, γιατί το πανεπιστήμιο αρνείται να δώσει τα στοιχεία που του ζητάει το υπουργείο Παιδείας και άλλα πολύ ενδιαφέροντα. Πιστεύω πως αξίζει να το δείτε για να καταλάβετε το θράσος και τις προθέσεις τους..... 

Πηγή

http://deltio11.blogspot.com/2011/08/blog-post_08.html

Η υποβάθμιση της ελληνικής Ιστορίας και το βρώμικο παρασκήνιο στο τμήμα Ιστορίας του Πανεπιστημίου Αθηνών

Η Απόλυτη Κατάντια των Ελληνικών ΑΕΙ. Σημείωση: Φροντίστε να μάθετε ιστορία μόνοι σας. Το Καθεστωτικό “εκπαιδευτικό” σύστημα φροντίζει επιμελώς να ξεχάσετε και αυτά που ήδη γνωρίζετε για την Ιστορία της Ελλάδος! Συγκλονιστική συνέντευξη του Κου Εμμανουήλ Μικρογιαννάκη στο περιοδικό Hellenic NEXUS.

Hellenic NEXUS: Γα τελευταία χρόνια η Ελλάδα βάλλεται από παντού. Ωστόσο, ιδιαίτερα σημαντικές είναι οι βολές εκ των έσω. Αρχίζοντας με τη μείωση βασικών μαθημάτων (όπως τα Αρχαία Ελληνικά), την απάλειψη του προσδιορισμού «εθνική», περνώντας στην αλλοίωση κειμένων, κυρίως στα βιβλία της Ιστορίας, και καταλήγοντας στην ουσιαστική κατάργηση της, κάνοντας τη μάθημα επιλογής! Πώς τα ερμηνεύετε όλα αυτά εσείς, που έχετε διά βίου υπηρετήσει την Ελληνική Παιδεία και, μάλιστα, από την έδρα της Ιστορίας;
Εμμανουήλ Μικρογιαννάκης: Σήμερα, πράγματι, μας απασχολεί μία κατάστασις, η οποία είναι ανυπόφορη! Πολλαπλά πλήγματα και κίνδυνοι που υπάρχουν για το Έθνος μας. Ποιο είναι αυτό το Έθνος; Μήπως αυτή η έννοια έχει παραμεληθεί και παραγκωνισθεί, ώσπου να την εγκαταλείψουμε; Πολλά με το όνομα «εθνικόν» έλειψαν. Μένει ακόμη «εθνικός κήπος», «εθνικό θέατρο», «εθνική άμυνα». Επί του παρόντος μένουν. Μήπως είναι ένας διωγμός του Έθνους;
–Για να επιτευχθεί η σημερινή άλωση της Παιδείας, έπρεπε να υπάρξει το «έμψυχο υλικό» που θα την πραγματοποιούσε: που θα τολμούσε να σβήσει τη λέξη «Εθνική» που καθόριζε την Ελληνική Παιδεία, να εξωραϊσει τα 400 χρόνια υποδούλωσης στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, να συρρικνώσει σε 4 σελίδες την Επανάσταση και σε 8 σειρές την Άλωση, να αλλοιώσει νεώτερα ιστορικά γεγονότα, όπως εκείνο των Ιμίων, και να φτάσει στο τελευταίο βήμα του σχεδίου: να κάνει την ιστορία «μάθημα επιλογής»…

Το µόνο µέρος στην Ελλάδα όπου η ελευθερία της σκέψης είναι σοβαρά περιορισµένη είναι στα πανεπιστήμια, λόγω της ασυλίας που απολαμβάνουν χούλιγκανς και ταραξίες σύμφωνα με τα Wikileaks

Εγκλωβισμένο στις πεποιθήσεις των φοιτητικών παρατάξεων το άσυλο. Σε αδιέξοδο οι κυβερνήσεις. Φόβος από τους 2.000 γνωστούς – αγνώστους που απειλούν τη λειτουργία των ΑΕΙ, είναι σημεία που συμπεριλαμβάνονται σε έκθεση του Ντάνιελ Σπέκχαρντ. “Το µόνο µέρος στην Ελλάδα όπου η ελευθερία της σκέψης είναι σοβαρά περιορισµένη είναι οι ίδιες οι πανεπιστηµιουπόλεις”, σχολίαζε ο Αμερικανός πρεσβευτής, Ντάνιελ Σπέκχαρντ, συνοψίζοντας τη θεώρησή του για το άσυλο στη χώρα µας σε εµπιστευτικό τηλεγράφηµα που απέστειλε στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ στα τέλη του 2009, σύμφωνα με το Wikileaks. Ο τίτλος του διπλωµατικού εγγράφου είναι “Πανεπιστηµιακό άσυλο στην Ελλάδα: Όταν η ∆ηµοκρατία πάει στραβά”. Λίγο καιρό πριν από την αποστολή τού εν λόγω εµπιστευτικού τηλεγραφήµατος, σειρά βίαιων επιθέσεων σε πανεπιστηµιακούς στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη είχε πυροδοτήσει τις συζητήσεις για την κατάργηση του ασύλου.

Γιατί οφείλουμε να διδάσκουμε τα Αρχαία Ελληνικά στα παιδιά μας

Ι.Θ. Κακριδής

Γιατί αλήθεια διδάσκουμε τα αρχαία ελληνικά στα παιδιά που θέλουμε να μορφώσουμε, σε τόσο πολλές ώρες μάλιστα; Τρεις είναι οι κύριοι λόγοι που μας υποχρεώνουν να βοηθήσουμε τα παιδιά μας να επικοινωνήσουν όσο γίνεται περισσότερο με τον αρχαίο κόσμο.


Πρώτα απ’ όλα, γιατί είμαστε κι εμείς Έλληνες. Από τον καιρό του Ομήρου ως σήμερα έχουν περάσει κάπου δυο χιλιάδες εφτακόσια χρόνια. Στους αιώνες που κύλησαν οι Έλληνες βρεθήκαμε συχνά στο απόγειο τηςδόξας, άλλοτε πάλι στα χείλια μιας καταστροφής ανεπανόρθωτης∙ νικήσαμε και νικηθήκαμε αμέτρητες φορές∙ δοκιμάσαμε επιδρομές και σκλαβιές∙ αλλάξαμε θρησκεία∙ στους τελευταίους αιώνες η τεχνική επιστήμη μετασχημάτισε βασικά τη μορφή της ζωής μας∙ και όμως κρατηθήκαμε Έλληνες, με την ίδια γλώσσα‐φυσικά εξελιγμένη‐, με τα ίδια ιδανικά, τον ίδιο σε πολλά χαραχτήρα και με ένα πλήθος στοιχεία του πολιτισμού κληρονομημένα από τα προχριστιανικά χρόνια.

Τέλος η Ιστορία και τα Θρησκευτικά από το σχολείο!

Μάθημα επιλογής θα είναι πλέον η Ιστορία στις δύο τελευταίες τάξεις του Λυκείου. Σύμφωνα με ρεπορτάζ της εφημερίδας “Ελευθεροτυπία” το υπουργείο Παιδείας πρόκειται να την εντάξει στην ομάδα μαθημάτων “Αρχαιογνωσία” και η διδασκαλία της θα περιορίζεται στην “Αρχαία Ιστορία” και την “Ιστορία Ιδεών”. Το μάθημα “Ευρωπαϊκή Ιστορία” θα ενταχθεί στην ομάδα Κοινωνικών επιστημών ενώ η Νεότερη Ιστορία καταργείται από το ωρολόγιο πρόγραμμα! Στην πρώτη τάξη του Λυκείου το υπουργείο αποφάσισε να μείνει το μάθημα υποχρεωτικό με 3 ώρες διδασκαλίας την εβδομάδα.

Εκστρατεία για την διδασκαλία αρχαίων ελληνικών και λατινικών στα βρετανικά σχολεία

Εκστρατεία για την επιστροφή των αρχαίων ελληνικών και των λατινικών στα βρετανικά σχολεία, ξεκίνησαν συγγραφείς, ηθοποιοί και ιστορικοί στη Βρετανία.

Επικεφαλής της εκστρατείας είναι η ιστορικός, συγγραφέας και παρουσιάστρια ιστορικών εκπομπών, Μπέτανι Χιουγκς.

Απολογισμός «εκδημοκρατισμού» (άρθρο για τον πλήρη εξευτελισμό της Παιδείας από τον κ. Γιανναρα)

(Σημ Φιλίστωρος: με ειλικρινή μας λύπη πληροφορηθήκαμε τον ύπατο εξευτελισμό των εξετάσεων για την εισαγωγή στα πανεπιστήμια με επιδόσεις εισαχθέντων κάτω της μονάδας!! Κάποιοι έγραψαν  ανορθόγραφα το όνομα τους και και...πέτυχαν την εισαγωγή τους σε τεχνολογικό ίδρυμα....Εδώ μια εύστοχη ανάλυση του κ. Γιανναρά για τα γενικότερα προβλήματα της Ελληνικής Παιδείας)

Μετά τη δικτατορία των ετών 1967-1974, ο τομέας του κρατικού και κοινωνικού βίου που γνώρισε τον πληρέστερο «εκδημοκρατισμό» ήταν σίγουρα η παιδεία:

Καταργήθηκε η ομοιόμορφη ενδυμασία των μαθητών και κάθε περιορισμός στο είδος της κόμμωσης, στη χρήση καλλυντικών, στο αξιοπερίεργο της εμφάνισης.

Νεό σοβαρό ατόπημα σε εγχειρίδιο σχολικής Ιστορίας

«ΞΕΣΠΑΣΕ ΚΡΙΣΗ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΗΣ ΒΡΑΧΟΝΗΣΙΔΑΣ YΜΙΑ...»

Γράφουν στο βιβλίο «Νεώτερη και Σύγχρονη Ιστορία» της Γ΄ Γυμνασίου!

Ο συνωστισμός στη Σμύρνη, της κυρίας Ρεπούση, στο περιβόητο βιβλίο της Ιστορίας της ΣΤ΄ τάξης Δημοτικού, που αναγκάστηκε η κυβέρνηση Καραμανλή, μετά τον γενικό ξεσηκωμό, να το αποσύρει (και ο αθηναϊκός λαός την κυρία Γιαννάκου), φαντάζει πταίσμα μπροστά στο εθνικό έγκλημα που διαπράττουν οι συγγραφείς αλλά και οι αξιολογητές του βιβλίου της Γ΄ Γυμνασίου «Νεώτερη και Σύγχρονη Ιστορία», όπου εκεί μαθαίνουν τα παιδιά μας κι εμείς ότι τα Ίμια δεν ανήκουν στην Ελλάδα, αλλά τα διεκδικούμε μαζί με την Τουρκία!

Άννα Διαμαντοπούλου: Η πρώτη Υπ. Παιδείας στην Ελ. Ιστορία που υποστήριξε ότι τα Αγγλικά οφείλουν να γίνουν επίσημη γλώσσα του Ελληνικού κράτους!

Εδώ και κάποιες μέρες η Υπουργός Παιδείας κα Άννα Διαμαντοπούλου βρίσκεται στο μάτι του κυκλώνα με συνεχή διαρροή αρνητικών ειδήσεων σχετικά με την ίδια και τις πολιτικές δραστηριότητες της. Την κατηγορούν ότι έσπευσε να καταργήσει (η να τροποποιήσει) την διδασκαλία των Ελληνικών στο εξωτερικό, ότι κατάφερε να διοριστεί ο σύζυγος της μέλος του Δ. Σ. της Κτηματολόγιο ΑΕ και ο ίδιος φέρεται εμπλεκόμενος σε χαριστική ανάθεση έργου, ότι επί υπουργίας της να τέθηκε θέμα στις Πανελλήνιες για το σπίτι του Κεμάλ την ημέρα της μαύρης επετείου της γενοκτονίας των Ποντίων, να ορίσει με ΦΕΚ! την χρηματική αποζημίωση των υπαλλήλων του γραφείου της για όλο το 2010, ότι χρέωσε το Υπουργείο Παιδείας εκατοντάδες ηλεκτρονικά μηνύματα που αναγγέλλουν τις τηλεοπτικές της παρουσίες, ότι το νέο καθεστώς επιλογής δασκάλων και καθηγητών καταδικάζει τους υπάρχοντες ωρομίσθιους, διάλεξε για γενική γραμματέα του υπουργείου επιστήμονα που δεν έχει βασικό πτυχίο αλλά διαθέτει έγγραφο πιστοποίησης σπουδών του Αμερικάνικου κολεγίου DEREE κτλ

Tι λέει πραγματικά ο Ισοκράτης για τους μετέχοντες της Ελλ. Παιδείας

Πουθενὰ δὲν ἀναφέρει ὁ Ἰσοκράτης (οὒτε ἂλλος Ἓλλην συγγραφεὺς) ὃτι “Ἓλληνὲς εἰσι οἱ μετέχοντες τῆς Ἑλληνικῆς παιδείας”. Ἡ ρῆσις αὐτὴ, τὴν ὁποίαν κατά κόρον ἐξεμεταλεύθησαν τὰ Μ.Μ.Ε., εἶναι χαλκευμένη, παράφρασις, παρερμηνεία, διαστρεύλωσις τοῦ 50οῦ ἐδαφίου απὸ τὸν “Πανηγυρικὸν” τοῦ Ἰσοκράτους, τὸ ὁποῖον εἰς τὴν πραγματικότητα διατυπώνει, σαφῶς, τελείως αντίθετη ἒννοια. (Γι’ αὐτὸ δὲν ἐπιθυμοῦν κάποιοι νὰ διδάσκωνται τὰ ἀρχαῖα Ἑλληνικὰ εις τὰ σχολεῖα: γιὰ νὰ μποροῦν διάφοροι ἐπιτήδειοι, νὰ ἐρμηνεύουν τὰ ἀρχαῖα κείμενα ὃπως τοὺς βολεύει).

Ὁ Ἰσοκράτης, λοιπὸν, πλέκων τὸ ἐγκώμιον τῆς πνευματικῆς αἲγλης τῶν Ἀθηνῶν, γράφει ἐπὶ λέξει:
“.... ΤΟΣΟΥΤΟΝ Δ’ ΑΠΟΛΕΛΟΙΠΕΝ Η ΠΟΛΙΣ ΗΜΩΝ ΠΕΡΙ ΤΟ ΦΡΟΝΕΙΝ ΚΑΙ ΛΕΓΕΙΝ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ, ΩΣΘ΄ ΟΙ ΤΑΥΤΗΣ ΜΑΘΗΤΑΙ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΙ ΓΕΓΟΝΑΣΙΝ, ΚΑΙ ΤΟ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΟΝΟΜΑ ΠΕΠΟΙΗΚΕ ΜΗΚΕΤΙ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ, ΑΛΛΑ ΤΗΣ ΔΙΑΝΟΙΑΣ ΔΟΚΕΙΝ ΕΙΝΑΙ, ΚΑΙ ΜΑΛΛΟΝ ΕΛΛΗΝΑΣ ΚΑΛΕΙΣΘΑΙ ΤΟΥΣ ΤΗΣ ΠΑΙΔΕΥΣΕΩΣ ΤΗΣ ΗΜΕΤΕΡΑΣ Η ΤΟΥΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΗΣ ΦΥΣΕΩΣ ΜΕΤΕΧΟΝΤΑΣ.”

Τὸ ρῆμα “πεποίηκε” καὶ τὸ τὸ ἀπαρὲμφατον “δοκεῖν”, τὰ ὁποῖα χρησιμοποιεῖ ὁ Ἰσοκράτης, δὲν ἒχουν τεθῆ τυχαίως. Ὃπως παρατηρεῖ καὶ ὁ σχολιογράφος τῶν Κωδίκων, ὁ Ἰσοκράτης πάντοτε “σαφεῖ τῇ λέξει κέχρηται” (vita 1.10). Σημειωτέον δὲ, ὃτι συνεπλήρωνε καὶ ἐτελειοποιοῦσε τὸν “Πανηγυρικὸ” περισσότερο ἀπὸ δέκα ἒτη, προκειμένου νὰ τὸν ἀπαγγείλη κατὰ τὴν ἑκατοστὴν Ὀλυμπιάδα – τὸ 380 π.ν.χ.-, ὃπου, ὡς γνωστὸν, συμμετεῖχον ΜΟΝΟΝ Ἓλληνες.

Τὸ ρῆμα “ποιῶ” σημαίνει κατασκευάζω, φτιάχνω, δημιουργῶ. Τό μέσον (μέση φωνὴ) “ποιούμαι” σημαίνει ὑπολαμβάνω, νομίζω: “συμφορὰν ποιοῦμαι” = θεωρῶ ὡς συμφορὰν (ἀνάλογες σημερινὲς ἐκφράσεις: “περιποιημένη συμπεριφορὰ”, “κατασκευασμεύνη ὑπόθεσις”, “φτιαχτὸ ζήτημα”.
Τὸ δὲ ρῆμα “δοκῶ” σημαίνει ὑποθέτω, νομίζω, φαντάζομαι: δοκεῖ = φαίνεται, ἐν ἀντιθέσει πρὸς τὴν πραγματικότητα. “Τά δοκούντα –μόνον - τῷ δοκοῦντι εἶναι ἀληθῆ” τονίζει ὁ Πλάτων εἰς τὸν διάλογον “Θεαίτητος” (158 Ε).

Ὁ Ἰσοκράτης λοιπὸν ἁπλῶς διαπιστώνει:
“Ἡ πόλις μας (δηλαδή αἱ Ἀθῆναι, ἡ Ἑλλὰς Ἑλλάδος κατὰ τὸν Θυκυδίδη), τόσον ἒχει ἀφήσει πίσω της (“ἀπολέλοιπε”, “ἐξεπέρασε”) ὡς πρὸς τὴν φρόνησιν τοὺς ἂλλους ἂνθρώπους, ὣστε οἱ μαθηταὶ αύτῆς ἒγιναν διδάσκαλοι ἂλλων καὶ τὸ ὂνομα τῶν Ἑλλήνων πεποίηκε ( = ἐδημιούργησε τὴν πεποιημένην, πλαστὴν ὲντύπωσιν) δοκεῖν εἶναι ( =νὰ φαίνεται ὃτι εἶναι –δίχως ὃμως νὰ εἶναι) χαρακτηριστικὸν ὂχι πιὰ τοῦ γένους ἀλλὰ τῆς διανοίας καὶ νὰ ἀποκαλοῦνται Ἓλληνες (δὲν τοὺς ἀποκαλοῦμε ἐμεῖς) μᾶλλον οἱ μετέχοντες τής ἡμετέρας ἐκπαιδεύσεως παρὰ (οἱ μετέχοντες) τῆς κοινῆς φύσεως ( =γεννήσεως, καταγωγῆς).

Δηλαδὴ, κάτι παρόμοιο μὲ αὐτὸ ποὺ γίνεται σήμερα μὲ τοὺς καθηγητὲς ξένων γλωσσῶν. Οἱ μαθηταὶ λένε: “ἡ γαλλίδα”, “ἡ γερμανίδα”, “ὁ ἂγγλος”, κ.ο.κ., ἐννοώντας τοὺς -Ἓλληνες- καθηγητὰς, οἱ ὁποῖοι διδάσκουν αὐτὲς τὶς γλῶσσες.

Γι’αὐτὸ ἀκριβῶς ἡ Ἑλληνικὴ γλῶσσα ἐτακτοποίησε τὸ ἀνεφυὲν πρόβλημα, καθορίζοντας ὡς “ἑλληνίζοντας” (καὶ ὂχι “Ἓλληνας”) τοὺς ξένους τοὺς διδάσκοντας ἑλληνικὰ. Ἒτσι ἒχομε τοὺς “ἑλληνίζοντας” Ἰουδαίους, δηλαδὴ τοὺς ὁμιλοῦντας τὴν Ἑλληνικὴν, καὶ γενικῶς τοὺς συγγραφεῖς, οἱ ὁποῖοι εἰς τὰ κράτη τῆς Ἀνατολῆς, ἀλλὰ καὶ τῆς Δύσεως, ὡμιλοῦσαν, ἒγγραφον καὶ ἐδίδασκον τὰ Ἑλληνικὰ.

“Ἑλληνιστὴς” μέχρι σήμερα, εἶναι ὁ ἑλληνόγλωσσος ἀλλοδαπὸς, ὁ καθηγητὴς τῶν Ἑλληνικῶν. Λόγου χάριν, ἡ Γαλλίδα ἑλληνίστρια Ζακλὶν ντὲ Ρομιγὺ, ὁ Ἱσπανὸς ἑλληνιστὴς Φεδερίκο Σαγρέδο, ὁ Ἱσπανὸς ἑλληνιστὴς Χουὰν Κοντὲρχ, καθηγητὴς εἰς τὸ πανεπισήμιο st. Andrews τῆς Σκωτίας, ὁ ὁποῖος ἀναγράφει εἰδήσεις στὴν ἀρχαία Ἑλληνικὴ γλῶσσα, στὸν ἱστοχῶρο του http://www.akwn.net/ κ.ἂ.

Καὶ γιὰ νὰ μὴν ὑπάρξη τυχὸν παρεξήγησις γύρω ἀπὸ τὴν λέξι “μαθηταὶ” (οἱ ταύτης μαθηταὶ γεγόνασι διδάσκαλοι τῶν ἂλλων) διευκρινίζομε ὃτι οἱ μαθηταὶ οἱ ὁποίοι συνέρρεον εἰς τὶς Σχολὲς τῶν Ἀθηνῶν δὲν ἦσαν μόνον Ἓλληνες, ἀλλὰ καὶ ξένοι ἀπὸ Ἀνατολὴ καὶ Δύσι. Αὐτοὶ, γυρίζοντας στὶς πατρίδες των, ἐδίδασκον ἑλληνικὰ ὡς “Ἓλληνες διδάσκαλοι” καὶ μετέπειτα “ἑλληνοδιδάσκαλοι”.

(Απόσπασμα επιστολής τής εξαιρέτου φιλολόγου Άννας Τζιροπούλου – Ευσταθίου, πρός τόν πρόεδρον τής Δημοκρατίας κ. Κων. Στεφανόπουλο, τήν 6η Νοεμβρίου τού 2000, η οποία εδημοσιεύθη σέ τεύχος τού περιοδικού “ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΓΩΓΗ”)

Σημείωση Φιλίστωρος: παραθέτω την φιλολογική αυτή προσέγγιση της κας Τζιροπούλου-Ευσταθίου για να υποστηρίξω αυτό που γνωρίζουν όλοι όσοι έστω λίγο έχουν ασχοληθεί με τα θέματα της Αρχαίας Ελλάδας. Οτι δηλαδή οι πόλεις-κράτη της Αρχαίας Ελλάδας ήταν βαθύτατα "ρατσιστικές" κοινωνίες για τα σημερινά δεδομένα. Στην Αθήνα οι "μέτοικοι" δεν αποκτούσαν ΠΟΤΕ δικαιώματα Αθηναίου πολίτη όσα χρόνια και αν έμεναν στην Αθήνα ενώ πλήρωναν βαρύτατους φόρους. Στην Σπάρτη απλώς απαγορευόταν να μετοικίσει κανείς. Ο Θεμιστοκλής, κατά τον Ηρόδοτο, είχε καθοδηγήσει τον δήμο να αποφασίσει την ποινή του θανάτου για τους απεσταλμένους του Ξέρξη, μόνο και μόνο γιατί βάρβαροι όντες χρησιμοποίησαν την Ελληνική γλώσσα. Από μόνος του δε ο όρος "βάρβαρος" που χρησιμοποιούσαν συχνά οι Έλληνες ήταν "ρατσιστικός" καθώς συνόψιζε έναν πολιτικό διαχωρισμό μεταξύ Ελλήνων και αλλόφυλων σε μια εποχή που δεν υπήρχε Ελληνικό Έθνος με τα σημερινά του χαρακτηριστικά, και ο υπόλοιπος Αρχαίος μη ελληνόφονος κόσμος ήταν ομοίως κατακερματισμένος. Να σημειωθεί ότι στους Αρχαίους Ολυμπιακούς Αγώνες δεν συμμετείχαν βάρβαροι. Η επιλογή του Ισοκράτη ως προοδευτικού υπερασπιστή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των Αρχαίων απολίτιστων μόνο απορία μπορεί να μας προκαλέσει. Στόχος της πολιτικής του Ισοκράτη για τουλάχιστον 20 χρόνια υπήρξε η συνένωση όλων των Ελλήνων υπό έναν Αρχηγό και η εκστρατεία στην Ανατολή για να τιμωρήσουν τους Πέρσες. Ο γνωστός φιλόλογος Παναγής Λεκατσάς σε μια έρευνα του την εποχή του μεσοπολέμου αναφέρει τον Ισοκράτη ως "ιμπεριαλιστή"...."

πηγή

http://ellinon-pnevma.blogspot.com

Αμφισβητείται η νομιμότητα του διορισμού του Αντώνη Λιάκου, καθηγητή Ιστορίας στο πανεπιστήμιο Αθηνών

Ο Αντώνης Λιάκος, καθηγητής Ιστορίας του Πανεπιστημίου Αθηνών είναι γνωστός ιερεύς του νεοταξικού τάγματος στην Ελλάδα. Τον συναντήσαμε το 2005 να υπογράφει ένα κείμενο μαζί με τον Δημητρά, τον αρχι-gay υπαρχηγό του, Βαλλιανάτο, τον Βοσκόπουλο του Ουρανίου Τόξου, τον Νίκο Δήμου, τον Ριχάρδο Σωμερίτη, τον αλβανό χαϊδεμένο του Λαμπρακιστάν Γκασμέντ Καπλάνι, τον Τρεμόπουλο, τον Τάκη Μίχα και άλλους αντίστοιχους «πολίτες του κόσμου». Στο κείμενο αυτό οι συνολικά 163 υπογράφοντες ζητούσαν από την Ελληνική Κυβέρνηση να ζητήσει συγνώμη και να λογοδοτήσουν οι Έλληνες εθελοντές που πολέμησαν στη Σρεμπρένιτσα.

Η παιδαγωγική αξία της Ιστορίας σύμφωνα με τον Ευάγγελο Παπανούτσο

Η ελληνική λέξη Ιστορία που έγινε διεθνής, αρχικά εσήμαινε την καθολική γνώση. (Ιστορία ονόμαζε ο Ηράκλειτος την επιστήμη του Πυθαγόρα πού ήταν κοσμοαντίληψη και βιο-θεωρία μαζί, ένα είδος συνολικής ερμηνείας του σύμπαντος). Και στους χρόνους μας όμως πού το περιεχόμενο της ειδικεύτηκε και ή λέξη σημαίνει μιαν ορισμένη μάθηση, εκείνην πού αντικείμενο της έχει το παρελθόν του ανθρώπου ως όντος κοινω¬νικού και τη μακρά πορεία του από την πρωτόγονη κατάσταση έως σήμερα — η Ιστορία είναι μια επιστήμη με πολύ μεγάλη έκταση και βαθιά σημασία για τη μόρφωση του νέου.

Στο πρόγραμμα των μαθημάτων, ιδίως στα Γυμνάσια με ανθρωπιστικό χαρακτήρα, έχει (οφείλει να έχει) πρωτεύουσα θέση. Γιατί είναι μάθημα συνθετικό. Ουσιαστικά προς αυτό τείνουν και μέσα στο δικό του πλαίσιο ενυφαίνονται όλες ή τουλάχιστον οι πλείστες μαθήσεις που φιλοδοξεί να προσφέρει στους νέους το σχολείο στήν ανώτερη βαθμίδα του. Αφού ένας από τους κύριους σκοπούς της παιδείας είναι να μυήσει τον νέο άνθρωπο στα αγαθά του ανθρώπινου πολιτισμού και να τον κάνει να συνειδητοποιήσει την αξία που έχει ο ίδιος σαν άνθρωπος, εξέχουσα θέση μέσα στο πρόγραμμα πρέπει να έχει το μάθημα που δείχνει παραστατικά τους αγώνες και τις κατακτήσεις του ανθρώπινου γένους και των μεγάλων φυλετικών ομάδων του κατά τη διαδρομή των αιώνων στη σφαίρα και του υλικού, αλλά κυρίως του πνευματικού πολιτισμού.

Ιδεολογικός Γενιτσαρισμός στο Ελληνικό Πανεπιστήμιο

(αν και δύο χρόνια παλαιότερο το κείμενο αυτό του κ. Σκαπινάκη αποδίδει επακριβώς τηντρέχουσα κατάσταση στα τμήματα Ιστορίας των πανεπιστήμιων Αθηνών και Παντείου. Κατάσταση που ο γράφων την έζησε στο πετσί του....)

Θεόδωρος Ορέστης Γ. Σκαπινάκης,
Δικηγόρος και Μεταπτυχιακός φοιτητής της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών
Αντίβαρο, Μάρτιος 2007

Στο ελληνικό πανεπιστήμιο χρόνια τώρα μαίνεται ένα παιδομάζωμα αφανές και αθόρυβο, χωρίς τηλεοπτική κάλυψη, ένας γενιτσαρισμός αδυσώπητος κατά της ανήμπορης πλειοψηφίας του ελληνικού λαού. Πρωτεργάτες του είναι φανατικές ομάδες προερχόμενες από την αξιοσέβαστη κοινωνικά φυλή των βολεμένων καθηγητών, στους οποίους εν Ελλάδι επιτρέπεται ‘τιμητικά’ να απεργούν και συγχρόνως να πληρώνονται. Το παιδομάζωμα αρχίζει από την στιγμή που οι νέοι πατούν το πόδι τους στο αμφιθέατρο, για μερικούς άτυχους ακόμη πιο νωρίς, εξ απαλών ονύχων από τις σχολικές τάξεις, όταν ολίγοι κομπλεξικοί δάσκαλοι νόμιζαν ότι είχαν το δικαίωμα να αλλοιώνουν αναχρονιστικά το παρελθόν για να κατασκευάσουν ένα πιο ‘άνετο’ ιδεολογικά παρόν. Γιατί μόνον έτσι θα είχε ελπίδες να ευδοκιμήσει η μίζερα μειοψηφική ιδεολογία τους. Γιατί η ιστορική αλήθεια στεκόταν το μόνο εμπόδιο της αλλοτρίωσης που υπηρετούν. Σήμερα αυτοί οι καθηγητές αντιμετωπίζουν ακόμη λιγότερα εμπόδια στην προσπάθειά τους, διότι τα νέα σχολικά βιβλία λειτουργούν αποτελεσματικά ως πραγματικοί ισοπεδωτές της ‘παλαιάς’ Ιστορίας, ως οδοστρωτήρες της οδού προς μια ‘νέα αλήθεια’, ως κήρυκες μιας νεοεποχίτικης στρατευμένης αφήγησης, ώστε να διακινούν ευκολότερα την ιδεολογική τους ‘πρέζα’ μέσα στις σχολικές αίθουσες. Οι γονείς ούτε καν διανοούνται το ex cathedra διαπραττόμενο έγκλημα, παρά μόνον όταν συνειδητοποιούν ότι τα ίδια τα παιδιά τους έχουν γίνει οι χειρότεροι εχθροί τους. Οι γονείς κάποια στιγμή ‘ξυπνούν’ απότομα από τους ‘κεραυνούς’ των ίδιων τους των παιδιών για εθνικισμό και φασισμό.

Οι απόψεις του Γεώργιου Παπανδρέου για το εθνικό περιεχόμενο που οφείλει να έχει η Εκπαίδευση

Ο Γεώργιος Παπανδρέου αποτέλεσε μια πρωταγωνιστική προσωπικότητα στην Ελληνική πολιτική σκηνή. Έλαβε σημαντικά πολιτικά αξιώματα σε μια μακροχρόνια περίοδο από το 1915 έως το 1967. Διετέλεσε Πρωθυπουργός της κυβέρνησης εθνικής ενότητας του Καΐρου το 1942, πραγματοποίησε την αναίμακτη Απελευθέρωση της Ελλάδας, ήταν ο αρχηγός ενός μικρού κόμματος στον κεντρώο χώρο του μεταπολεμικού φάσματος, ενώ η κορυφαία στιγμή του στην "δύση" της ζωής του, ήταν η αρχηγεία της Ένωσης Κέντρου από το 1958, που οδήγησε στον "Ανένδοτο Αγώνα" του 1961 και στην διετή πρωθυπουργία των ετών 1963-1965.

Ασχέτως των απόψεων μας για την προσφορά του στον δημόσιο βίο και για πολλές αμφισβητούμενες πολιτικές του πρωτοβουλίες, αναμφίβολα πρόκειται για έναν πολιτικό που εξέφρασε ένα μεγάλο κομμάτι της Ελληνικής κοινωνίας διαχρονικά.

Κατά την διάρκεια της Βενιζελικής διακυβέρνησης της τετραετίας 1928-1932, ο Γεώργιος Παπανδρέου διετέλεσε Υπουργός Παιδείας για ένα σύντομο χρονικό διάστημα, με ομολογουμένως μεγάλη επιτυχία για το σύντομο της θητείας του. Σε αντίθεση με τα φτωχά επιτεύγματα της Βενιζελικής διακυβέρνησης, ο Παπανδρέου είχε να επιδείξει ένα πολυεπίπεδο έργο με την κατασκευή εκατοντάδων σχολικών αιθουσών, και με σημαντικά έργα για την αναστήλωση της Ακρόπολης. Κατά την διάρκεια της θητείας του κατέγραψε κάποιες ενδιαφέρουσες απόψεις για το οφειλόμενο εθνικό περιεχόμενο που οφείλει να έχει η παρεχόμενη Παιδεία στην Ελλάδα. Θα παραθέσω κάποια μικρά ενδεικτικά αποσπάσματα.

Τα προβλήματα διδασκαλίας του μαθήματος της Ιστορίας στα σχολεία

Αγνοια. Αδιαφορία. Αντιπάθεια. Οι μαθητές γυρνούν την πλάτη τους στην Ιστορία, μάθημα που όχι μόνο δεν τους κεντρίζει το ενδιαφέρον αλλά τους κάνει να βαριούνται αφάνταστα. Είναι υποψιασμένοι για την έλλειψη αντικειμενικότητας της σχολικής Ιστορίας, για την οποία λένε ότι τους βομβαρδίζει με ανακρίβειες και τους αποπροσανατολίζει, δημιουργώντας στρεβλή εικόνα για το παρελθόν.

Ο τρόπος διδασκαλίας, η αποστήθιση, η εξαντλητική ανάλυση γεγονότων περιττών και ανούσιων πολλές φορές, κάνει τους μαθητές (της θεωρητικής κατεύθυνσης μόνο) να διαβάζουν Ιστορία από υποχρέωση, επειδή είναι εξεταζόμενο μάθημα στις πανελλαδικές εξετάσεις.

*Μόλις το 6,6% των μαθητών εκφράζει μεγάλο ενδιαφέρον για το μάθημα της Ιστορίας. Το 17,7% ενδιαφέρεται αρκετά. Πλήρη αδιαφορία δηλώνει το 29,8%, μικρό ενδιαφέρον το 13,8% και στάση ουδετερότητας το 31,9%.

*Λίγο καλύτερη, όχι όμως για αισιόδοξα μηνύματα, είναι η σχέση που έχουν οι μαθητές για την Ιστορία, εκτός σχολικού πλαισίου. Πολύ μεγάλο ενδιαφέρον εκδηλώνει το 11%. Ενδιαφέρον το 25,8%.

*Στάση ουδετερότητας τηρεί το 27,5%. Μικρό βαθμό ενδιαφέροντος το 21,4% και πλήρη αδιαφορία το 15,3%.