Η διαφθορά στις λειτουργίες του Ελληνικού Μεταπολιτευτικού κράτους σύμφωνα με τα απόρρητα Αρχεία του Foreign Office το 1981

"...Οι ελληνικές δημόσιες υπηρεσίες χαρακτηρίζονται από γραφειοκρατία, βραδύτητα και έντονη κομματικοποίηση. […] Η διοίκηση δυσκολεύεται να ανταποκριθεί στην ανάγκη για μεταρρυθμίσεις. […] Παρόλο που οι Έλληνες είναι καλοί στο να εκπονούν σχέδια, υστερούν στην υλοποίησή τους και τα αλλάζουν με καινούργια με μοναδική μαεστρία. […]  Κάθε φορά, επίσης, που η διοίκηση έρχεται σε επαφή με τους πολίτες, παρατηρείται μια αντιπαραγωγική και συχνά απάνθρωπη γραφειοκρατία. […] Το πρόβλημα έγκειται εν μέρει στην οθωμανική γραφειοκρατική παράδοση που αρέσκεται σε έγγραφα και πιστοποιητικά και στην οποία ο ασήμαντος λειτουργός, ανίκανος να αναλάβει πρωτοβουλία κι ευθύνη για θετική δράση, κάνει επίδειξη ισχύος του κωλυσιεργώντας τους συμπολίτες του και εν μέρει οφείλεται στο χαμηλό μορφωτικό επίπεδο της πλειονότητας των δημοσίων υπαλλήλων σε συνδυασμό με την τάση όλων των κυβερνήσεων να τοποθετούν «δικούς τους» στη διοίκηση (γεγονός που καταλήγει με τη σειρά του σε υπεράριθμους υπαλλήλους). […]
Μεγάλο μέρος της «διαφθοράς» στη δημόσια ζωή της Ελλάδος οφείλεται, κατά τη γνώμη μου, στο ότι το πολιτικό σύστημα καλείται να λειτουργήσει στα όριά του, επιτρέποντας (και μάλιστα βασιζόμενο) την αρχή του ρουσφετιού, ήτοι τα χατίρια και τις πελατειακές σχέσεις. Το στοιχείο αυτό, όπως μπορούν να αποδείξουν οι ανθρωπολόγοι, είναι βαθιά ριζωμένο στην ελληνική κοινωνία και εξυπηρετεί έναν κοινωνικό σκοπό, εφόσον η διοίκηση δεν αντιμετωπίζει τους πολίτες της με ταχύτητα και αμεροληψία. (Γνωρίζω ότι εδώ υπάρχει ένας φαύλος κύκλος περί του ότι το ίδιο το ρουσφέτι είναι που παρακωλύει την ανάπτυξη ενός δίκαιου κράτους).

Η ληστεία του εξωτερικού δανεισμού των πρώτων 120 χρόνων εις βάρος του Ελληνικού κράτους και οι Κατοχικές Γερμανικές "πιστώσεις"

 γράφει ο Άγγελος Αγγελόπουλος

"...Το μέγιστο μέρος των εξωτερικών δανείων εχρισιμοποιήθη δια τας πολεμικάς δαπάνας και ελάχιστον δια παραγωγικούς σκοπούς και δεύτερον ότι οι όροι της εκδόσεων των υπήρξαν τρομερά

Άγγελος Αγγελόπουλος

δυσμενείς. Τα εξωτερικά δάνεια συνήφθησαν κατά την πρώτην περίοδον, δηλαδή από την επανάστασιν του 1821 ως την πτώχευση του 1893, εγένοντο δε υπό όρους καταθλιπτικούς δια το Ελληνικόν Δημόσιον. Η τιμή εκδόσεως ήτο κατά μέσον όρον 35% της ονομαστικής αξίας. Τα συναφθέντα μεταγενεστέρως δάνεια εγένοντο υπό ευνοικοτέρους όρους, αλλά συνολικά, ημπορεί να λεχθή, ότι καμμια άλλη Χώρα δεν έτυχεν τόσον βαρείας μεταχειρίσεως εκ μέρους των ξένων δανειστών (υψηλοί τόκοι, επεμβάσεις στα εσωτερικά διεθνής οικονομικός έλεγχος, εταιρεία υπεγγύων προσόδων κτλ). Δια να λάβη κανείς  μια γενική ιδέα της επιβαρύνσεως της Ελλάδος αναφέρω εδώ δύο χαρακτηριστικούς αριθμούς.

Τα ποσά, τα οποία πραγματικά εισέπραξε η Ελλάς από τα εξωτερικά δάνεια από την επανάσταση του 1821 μέχρι του 1932, οπότε και σταμάτησε ο εξωτερικός δανεισμός, ανήλθον εις 2,2 εκατομύρια χρυσά φράγκα. Δια τα δάνεια αυτά ο προυπολογισμός κατέβαλλε δια τόκους και χρεωλύσια μέχρι των παραμονών του πολέμου (σημ Φιλίστωρος: εννοεί τον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο) 2,383 εκατομύρια χρυσά φράγκα, δηλαδή 183 εκατομύρια φράγκα περισσότερα από εκείνα που εισέπραξε. Εν τούτοις την 31ην Μαρτιου 1932 εποχήν που σταμάτησεν ο δανεισμός, το ποσόν του χρέους που ώφειλεν η Ελλάς ανήρχετο πάλιν εις 2 δισεκατομμύρια χρυσά φράγκα, η δια την ακρίβειαν 1,963 εκατομ φράγκα σύμφωνα με την τότε ισοτιμίαν. Το πράγμα φαίνεται απίστευτον και όμως είναι αληθές. Και σημαίνει πολλά.

Η Ελλάδα και η οικονομική της κρίση μέσα από τα μάτια ενός Ρώσου σκιτσογράφου

γελοιογραφίες για την Ελληνική κρίση του γνωστού Ρώσου σκιτσογράφου SERGEI TUNIN

1. To master plan του Λουκά Παπαδήμου για τη σωτηρία της Ελλάδας…

10 Δεκεμβρίου 1893: "Δυστυχώς επτωχεύσαμεν!!"

Η ιστορική παραδοχή του Χαρίλαου Τρικούπη «Δυστυχώς επτωχεύσαμεν» στις 10 Δεκεμβρίου 1893 σηματοδοτεί ανάγλυφα τη θλιβερή κατάληξη μιας οικονομικής πολιτικής μεγάλων φιλοδοξιών και αγαθών προαιρέσεων, τα διδάγματα της οποίας δεν έχουν ακόμα, έναν αιώνα αργότερα, συζητηθεί ευρέως. Η πολιτική αυτή ανάγκασε το 1898 την Ελλάδα στην αποδοχή του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου (ΔΟΕ) ο οποίος υποχρέωσε τη χώρα σε πολιτική αυστηρότατης λιτότητας, ως το 1910 τουλάχιστον, για να καταργηθεί τυπικά μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο...

Οι πολιτικές των δύο ανδρών διέφεραν ώς την πτώχευση του 1893 στη ρητορεία, αλλά συνέκλιναν στην πράξη. Ο Τρικούπης τασσόταν υπέρ της οικονομικής ανάπτυξης. Εκπροσωπούσε γαιοκτημονικά συμφέροντα καθώς και το ελληνικό κεφάλαιο της Διασποράς και ήταν οπαδός της στρατιωτικής ετοιμότητας της χώρας να αντιμετωπίσει προκλήσεις της εξωτερικής πολιτικής που θα οδηγούσαν στη γεωγραφική της επέκταση. Ο Δηλιγιάννης ήταν κι αυτός πρόμαχος της Μεγάλης Ιδέας. Τασσόταν υπέρ του «νοικοκυρέματος» των δημόσιων οικονομικών της χώρας και εκπροσωπούσε πολιτικά τους «νοικοκυραίους» της πόλης και του χωριού. Παρά τα δημοφιλή «ο προϋπολογισμός αφήνει μικρό πλεόνασμα», «κάτω οι φόροι» και άλλες δημαγωγικές κορώνες, αμφότεροι οι πολιτικοί συσσώρευσαν μεγάλα ελλείμματα όσο κυβέρνησαν, δικαιολογώντας την απόκλιση μεταξύ προεκλογικών τους δεσμεύσεων και κυβερνητικών πεπραγμένων με επείγουσες τρέχουσες ανάγκες που πάντα θεωρούσαν ότι αντιμετώπιζαν.

DER SPIEGEL: Το κόστος διάλυσης της Ευρωζώνης (The High Price of Abandoning the Euro)

Του David Böcking / DER SPIEGEL

Υπάρχουν όλο και περισσότερες εικασίες ότι η ζώνη του ευρώ θα χωριστεί, ή ακόμα ότι το ενιαίο νόμισμα θα πρέπει να εγκαταλειφθεί εντελώς. Συχνά τέτοια σενάρια δεν ακούγονται τόσο κακά για τη Γερμανία. Στην πραγματικότητα, οι συνέπειες θα ήταν καταστροφικές για την Ευρώπη και για τη μεγαλύτερη οικονομία της.

Τα προειδοποιητικά σημάδια μαζεύονται και τα φρέσκα νέα προσθέτουν στην κατήφεια κάθε μέρα. Η Βρετανική Χρηματοοικονομική Αρχή έδωσε εντολή στις τράπεζες να προετοιμαστούν για μια πιθανή διάλυση της ζώνης του ευρώ. Η Βρετανική τράπεζα CLS που δραστηριοποιήται στην αγορά συναλλάγματος διεξάγει σύμφωνα με πληροφορίες τεστ αντοχής για να προετοιμαστεί για το χειρότερο σενάριο. Ο Πολωνός Υπουργός Εξωτερικών Radoslaw Sikorski έκανε μια δραματική έκκληση στη Γερμανία τη Δευτέρα για να αποτραπεί η κατάρρευση της νομισματικής ένωσης, λέγοντας: «Στεκόμαστε στην άκρη του γκρεμού»

Η Ελληνική αυτοκινητοβιομηχανία ζεσταίνει τις "μηχανές" της. Το θρυλικό ΡΟΝΥ έτοιμο να ξαναβγεί στους δρόμους

Μέσα στο 2014 αναμένεται να ξεκινήσει η παραγωγή της νέας γενιάς αυτοκινήτων «PONY», με στόχο να κατακτήσει μερίδιο όχι μόνο της ελληνικής αγοράς, αλλά και χωρών της Αφρικής, που ήδη έχουν επιδείξει ενδιαφέρον, όπως η Αίγυπτος και η Αγκόλα, λόγω των ανθεκτικών χαρακτηριστικών του και βέβαια της χαμηλής τιμής του.
Αιτία και αφορμή η κρίση που οδηγεί στα αζήτητα  τα πολυτελή αυτοκίνητα και κάνει  τους Έλληνες να αναζητήσουν φθηνές και δοκιμασμένες λύσεις. Έτσι, σχεδόν 30 χρόνια μετά, το θρυλικό ελληνικής κατασκευής αυτοκίνητο ετοιμάζεται να ετοιμάζεται  να βγει και πάλι στους δρόμους, επιβεβαιώνοντας  τον «λαϊκό» του χαρακτήρα, όπως το είχε πετύχει από το  1974 έως το 1982, τότε που το «ελληνικό αυτοκίνητο» δεν ήταν ανέκδοτο.

Η πρώτη μεγάλη οικονομική κρίση στην Ιστορία της Ευρώπης και ο αντίκτυπος της στην Ελλάδα (1848)

Το έτος 1848 υπήρξε ένα από τα σημαντικότερα στην Ιστορία της Ευρώπης. Η χρονιά ξεκίνησε με την εξέγερση των Ιταλών στην Σικελία και κορυφώθηκε με την επανάσταση των Γάλλων κατά του Λουδοβίκου-Φίλιππου και της δυναστείας των Βουρβρώνων. Τα εθνικιστικά και δημοκρατικά συνθήματα της Γαλλικής εξέγερσης κατά του θεσμού της μοναρχίας, πυροδότησαν μια σειρά από επαναστάσεις με τα ίδια χαρακτηριστικά σε όλη την Ευρώπη με σημαντικότερες αυτές στα Γερμανικά κρατίδια, στην Ουγγαρία και στην Δανία. Οι εθνικές αυτές επαναστάσεις οδήγησαν στην εθνική ενοποίηση της Ιταλίας και της Γερμανίας ενώ υπονόμευσαν την αυτοκρατορία των Αψβούργων που έμελλε 70 χρόνια μετά να χωριστεί σε Αυστρία και Ουγγαρία.  Ήταν τέτοιο το μέγεθος του αναβρασμού και της αναταραχής που η χρονιά αυτή έμεινε στην Ιστορία ως η "Άνοιξη των Εθνών".

Το μυστηριώδες πείραμα του Μόντρεαλ και η εφαρμογή του στην παγκόσμια οικονομική κρίση

Γράφει ο 29-26
Οι περισσότεροι γνωρίζουν ότι ο Καναδάς είναι μια από τις πιο ανεπτυγμένες οικονομίες του κόσμου, που κόντρα στην κρίση δεν έχει ανεργία και συνεχίζει, ακόμη και σήμερα, με υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης. Οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν όμως ότι εκεί έχουν γίνει τα μεγαλύτερα πειράματα που αφορούν την ανθρώπινη ψυχολογία και την μεταφυσική. Πάντα, βέβαια, με βιτρίνα διάφορες έρευνες μη Κυβερνητικών Οργανώσεων και επιστημονικών ομάδων  αλλά και πάντα με συμμετοχή των μυστικών υπηρεσιών των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ.

"Στην υγειά μας" με 1,5 εκατομύρια ευρώ συνολικά, κόστος!

(σημ Φιλίστωρος: αφιερωμένο στην Γιάννα μου)

Πράσινο φως πήρε η εκπομπή με τον Σπύρο Παπαδόπουλο, «Στην υγειά μας».. Έτσι και του χρόνου θα τον παρακολουθούμε απο την ΕΡΤ! Με μείωση του κόστους παραγωγής η πλέον πολυσυζητημένη εκπομπή της κρατικής τηλεόρασης ανανεώνει για τριάντα οκτώ επεισόδια και σύμβαση 1.411.358 ευρώ, χωρίς ΦΠΑ, για το σύνολο του έργου. Η απόφαση ανανέωσης της εκπομπής πάρθηκε μόλις χθες κατά τη διάρκεια της πρώτης συνεδρίασης του νέου διοικητικού συμβουλίου της ΕΡΤ Α.Ε με την Cut Productions, εταιρία παραγωγής της εκπομπής να υποκύπτει σε μείωση 22% σε σχέση με το περσινό κοστολόγιο.

Έτσι προκύπτει ένα μέσο κόστος 37.000 € και κάτι ψιλά ανά επεισόδιο, για τα τυροπιτάκια, το κόκκινο κρασί, τα κόκκινα τραπεζομάντιλα, τις χορωδίες και τους επαγγελματίες χορευτές που πλαισιώνουν τους καλεσμένους - συναδέλφους και προσωπικούς φίλους του κ. Παπαδόπουλου, ο οποίος κατά δήλωση του ανήκει ιδεολογικά στην Αριστερά. 

Πηγή 

http://news-piper.blogspot.com

Είναι ο Γ. Α. Παπανδρέου ο "άνθρωπος από την Μαντζουρία";

 γράφει ο Φιλοποίμην (αποκλειστικά για το http://www.istorikathemata.com/)

Εδώ και μήνες ζούμε σε μια χώρα που ακροβατεί ανάμεσα στην Αρχαία Ελληνική τραγωδία και στον σουρεαλισμό. Βλέπουμε την πατρίδα μας να καταρρέει μπροστά στα μάτια μας, περιθωριακές ομάδες να καταλαμβάνουν το πεζοδρόμιο θυμίζοντας μας καταστάσεις από την Δημοκρατία της Βαϊμάρης του μεσοπολέμου, ενώ το πολιτικό προσωπικό της χώρας αντιδρά σαν να "ξυπνάει" από εγκεφαλικό και να μην γνωρίζει τι συμβαίνει γύρω του. Ενώ η Ελλάδα διαλύεται βρίσκουν χρόνο οι Λοβέρδος-Διαμαντοπούλου-Ραγκούσης να κάνουν τρόικα για την κούρσα διαδοχής, η κ. Έλσα Παπαδημητρίου που βολόδερνε μεταξύ ΝΔ και Δημοκρατικής συμμαχίας προλαβαίνει να στηρίξει το ΠΑΣΟΚ στην πιο κρίσιμη ψηφοφορία εδώ και χρόνια ενώ πάει να χαθεί η δεδηλωμένη.

Η οικονομική εξάρτηση της Ελλάδας από τους ξένους πιστωτές της από τον Όθωνα ως σήμερα (ανασκόπηση του Stratfor)

Η Ελλάδα δεν είναι “ξένη” ως προς τις οικονομικές κρίσεις ,όπως η σημερινή. Η χώρα είναι χρεωμένη από την ανεξαρτησία της κι έχει περάσει από ένα κύκλο δανεισμού πολλές φορές. Οι ξένες δυνάμεις είχαν πάντα ενδιαφέρον για τη διατήρηση της σταθερότητας στην Ελλάδα και πάντα συμφωνούσαν στην αναχρηματοδότηση του χρέους της. Το μόνο νέο στοιχείο σ΄ αυτή τη κρίση είναι ότι η Ελλάδα δεν έχει πια τόσο μεγάλη στρατηγική σημασία ,όπως είχε πριν από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου.

Υπερχρεωμένο γεννήθηκε το σύγχρονο ελληνικό κράτος μετά από τον αγώνα ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία (1821-1832).Χρειάστηκε η αποφασιστική δυτική επέμβαση το 1827 για να γείρει η πλάστιγγα υπέρ της Ελλάδας σ΄ αυτή τη σύγκρουση. Ο πόλεμος είχε διαταράξει το εμπόριο στην Ανατολική Μεσόγειο και η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο εξέφραζαν την ανησυχία τους ότι ένα κενό εξουσίας στην περιοχή θα έδινε τη δυνατότητα στη Ρωσική Αυτοκρατορία να βρει τη πρόσβαση που πάντα επιθυμούσε στη Μεσόγειο.

Τα ξένα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης για την μεγαλειώδη συγκένρωση των Ελλήνων στο Σύνταγμα

 (σημ. φιλίστωρος: δεν θα μπορούσαμε να μείνουμε αδιάφοροι σε αυτό που συμβαίνει στην πατρίδα μας αυτή την στιγμή)

Στην πρώτη τους σελίδα φιλοξενούν τα μεγαλύτερα Μέσα Ενημέρωσης της Ευρώπης τις απεργιακές κινητοποιήσεις στην Ελλάδα και τα επεισόδια που έλαβαν χώρα στη διαδήλωση της πλατείας Συντάγματος. Με συνεχείς ανταποκρίσεις από την Αθήνα και άλλες ελληνικές πόλεις, τα ευρωπαϊκά δίκτυα κάνουν λόγο για μια από τις μεγαλύτερες απεργιακές κινητοποιήσεις των τελευταίων δεκαετιών, περιγράφοντας την εικόνα μιας χώρας που έχει παραλύσει. Με τίτλο «Η μητέρα των απεργιών που παραλύει την Ελλάδα» η γαλλική εφημερίδα “Le Figaro” κάνει λόγο για περισσότερους από 125.000 διαδηλωτές σε ολόκληρη τη χώρα, ενώ περιγράφοντας γλαφυρά την κατάσταση που επικρατεί στην Ελλάδα συμπληρώνει «Μια χώρα σε παράλυση, μια πρωτεύουσα υπό πολιορκία».

Ένα ενδιαφέρον και λίγο διαφορετικό Χρονικό της Ελληνικής Οικονομικής κρίσης της τελευταίας δεκαετίας

(Λάβαμε το ακόλουθο μήνυμα από τον φίλο μας Γ. Β. από την Θεσσαλονίκη. Το παραθέτουμε αυτούσιο, χωρίς να το υιοθετούμε πλήρως, καθώς θεωρούμε πως οι βασικότεροι υπεύθυνοι για την σημερινή κατάσταση στην Ελλάδα είναι ο Ελληνικός λαός και η πολιτική του ηγεσία. Πρέπει όμως να προβληματιστούμε και για τον ρόλο άλλων δυνάμεων και κέντρων οικονομικής επιρροής που μάλλον δεν στάθηκαν αμέτοχα στην Ελληνική καταβαράθρωση)

1. ΤΑ ΕΡΓΑΛΕΙΑ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗΣ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

Τράπεζες – Επενδ. Εταιρίες: GOLDMAN SACHS NEUBERGER BERMAN (συμφερόντων Rotschild) BLACKROCK, U.K. (συμφερόντων Rotschild)

Η δολοφονική επίθεση μπράβων εν ώρα παράστασης στο θέατρο "Περοκέ" κατά την κορύφωση της οικονομικής κρίσης του Μεσοπολέμου

Το 1931 ήταν μια αρκετά δύσκολη χρονιά για την Ελλάδα και την κυβέρνηση του Ελευθέριου Βενιζέλου. Η παγκόσμια οικονομική κρίση μετά την κατακόρυφη πτώση του Αμερικανικού Χρηματιστηρίου Αξιών της Αμερικής, είχε πλέον κάνει την εμφάνιση της και στην Ευρώπη, με την Αγγλία να εγκαταλείπει τον "κανόνα του χρυσού". Σε μια τέτοια κακή συγκυρία η Ελλάδα είχε βρεθεί με μεγάλο εξωτερικό δανεισμό που δεν μπορούσε να εξυπηρετήσει. Ταυτόχρονα η παγκόσμια οικονομική κρίση είχε γονατίσει τις ελληνικές εξαγωγές σε αγροτικά προιόντα (κυρίως καπνά), ενώ εξανεμίζονταν τα συναλλαγματικά αποθέματα της Τράπεζας της Ελλάδος. Εκτός όμως από τις οικονομικές δυσκολίες, ο Βενιζέλος είχε πλέον να αντιμετωπίσει και το Κυπριακό του οποίου η αναζωπύρωση (που οδήγησε στα αιματηρά γεγονότα των "Οκτωβριανών") απειλούσε τις ομαλές διμερείς σχέσεις με την Αγγλία. Στο εσωτερικό μέτωπο ο Βενιζέλος αντιμετώπιζε μια αυξανόμενη κοινωνική δυσαρέσκεια για τα μεγάλα οικονομικά σκάνδαλα με τα οποία συνδέονταν πολλά στελέχη των "Φιλελευθέρων", ενώ ακόμη και οι Μικρασιάτες πρόσφυγες που ήταν οι παραδοσιακοί και φανατικοί οπαδοί του Κρητικού πολιτικού διαμαρτύρονταν για την Ελληνοτουρκική φιλία και την υπογραφή των συμφώνων που "χάριζαν" στην Τουρκία του Κεμάλ τις περιουσίες τους.

Η εκτίναξη του δημοσίου χρέους την τριετία 1981-1983 όπως την περιγράφει ο τότε υπουργός Οικονομικών Δ. Κουλουριάνος

γράφει ο Αργύρης Παπαστάθης

Αλλιώς φανταζόταν τη δεκαετία του 1980 ο Δηµήτρης Κουλουριάνος. «Μετά την πτώση της χούντας, το 1974, υπήρχε διάχυτη ευφορία, νοµίζαµε ότι όλα τα προβλήµατα θα λυθούν αυτοµάτως. Η προσέγγισή µου ήταν ότι το ξεχαρβάλωµα της ελληνικής οικονοµίας απαιτούσε µια περίοδο νοικοκυρέµατος. Χρειαζόµασταν δύο τετραετίες για να αλλάξουµε τις δοµές µε µεταρρυθµίσεις και διαρθρωτικές αλλαγές». Γρήγορα αντιλήφθηκε ότι το πράγµα πήγαινε αλλού. «Βρε παιδιά, δεν γίνεται “στις 18 Σοσιαλισµό”, δεν περνάς τόσο εύκολα από ένα σύστηµα δυτικό, καπιταλιστικό, σε κάτι άλλο» έλεγε στον στενό κύκλο των συνεργατών του Ανδρέα Παπανδρέου όταν επέµεναν στο σύνθηµα «στις 18 Σοσιαλισµό» τις παραµονές του εκλογικού θριάµβου του ΠαΣΟΚ (18 Οκτωβρίου του 1981).

Η χρεοκοπία του μεταπολιτευτικού πολιτικού μας συστήματος και η ώρα της κρίσης που πλησιάζει....

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Toυ ΦΩΤΗ ΓΕΩΡΓΕΛΕ

Στα τέλη της δεκαετίας του ’90, η τότε κυβέρνηση δηµιούργησε µια επιτροπή «σοφών» για να προετοιµάσει ένα σχέδιο µεταρρυθµίσεων. Η επιτροπή αυτή έγινε γνωστή κυρίως για τις προτάσεις της στο ασφαλιστικό, οι οποίες κατέληξαν στο νοµοσχέδιο Γιαννίτση. Η συνέχεια είναι γνωστή. Η ασφαλιστική µεταρρύθµιση µετατράπηκε στην τελική µάχη κατά την οποία οι δυνάµεις της ακινησίας πέτυχαν τη µαταίωση ολόκληρης της προσπάθειας εκσυγχρονισµού της χώρας. Ο καθηγητής Σπράος, ο οποίος κατά τραγική ειρωνεία ήταν µια φυσιογνωµία του αντιστασιακού και προοδευτικού κινήµατος, κατηγορήθηκε ως ένας ακόµα εκπρόσωπος του ανάλγητου νεοφιλελευθερισµού, των ξένων επικυρίαρχων, και δε συµµαζεύεται. Υπολογίζεται ότι 70 δις έχει στοιχίσει από τότε στο σύνολο του χρέους η µαταίωση εκείνης της µεταρρύθµισης. Στα επόµενα «χαµένα χρόνια», χάθηκαν άλλα 130 δις στο ∆ηµόσιο. Σε µια δεκαετία διπλασιάστηκαν οι δαπάνες για µισθούς και συντάξεις, προστέθηκαν 130.000 επιπλέον δηµόσιοι υπάλληλοι, την ίδια εποχή που ο κρατικός τοµέας σε όλες τις χώρες µειωνόταν καθώς η πληροφορική αντικαθιστούσε τη γραφειοκρατία. Στην Ελλάδα, οι πρωτογενείς δαπάνες του δηµοσίου διπλασιάστηκαν. Η συνέχεια ήταν προδιαγεγραµµένη.

Οι προτάσεις του Ξενοφώντα για τους όρους ενός αυστηρού "μνημονίου" στην αρχαία Αθήνα μετά την ήττα στον Πελοποννησιακό πόλεμο

Γράφει ο Μιχάλης Α. Τιβέριος

Καθηγητής Κλασικής Αρχαιολογίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

Καταχρεωμένοι, βιώνουμε σήμερα μια μεγάλη οικονομική κρίση χωρίς να γνωρίζουμε πότε θα την ξεπεράσουμε. Οι αρμόδιοι μας βομβαρδίζουν καθημερινά με νέα μέτρα που στοχεύουν στην αύξηση των κρατικών εσόδων, στην περικοπή των δημόσιων δαπανών, στην ευρύτερη εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών και στην αναζήτηση νέων. Πρόκειται για συνήθη μέτρα που λαμβάνονται από χώρες που αντιμετωπίζουν οικονομικά αδιέξοδα, στην προσπάθειά τους να αποτινάξουν το βάρος των χρεών και να ορθοποδήσουν. Πρόκειται για... φάρμακα μιας τυποποιημένης συνταγής, διαχρονικής και παγκόσμιας ισχύος, που αποβλέπει στη θεραπεία άρρωστων οικονομιών. Επομένως δεν μας εκπλήσσει το ότι παρόμοια μέτρα λαμβάνονταν σε ανάλογες οικονομικές συγκυρίες, και στην αρχαία Ελλάδα.

Η πρώτη αναδιάρθρωση του νεοελληνικού χρέους (ο μεγάλος συμβιβασμός του 1878-1879)

Η Ελλάδα με επαχθείς όρους μπαίνει στην τροχιά
του υπερδανεισμού που μετά μια δεκαετία 
θα οδηγήσει σε νέα χρεοκοπία

γράφει ο Τ. ΚΑΤΣΙΜΑΡΔΟΣ
Η Ελλάδα αποκλεισμένη από τις δυτικές κεφαλαιαγορές, λόγω των στάσεων πληρωμών του 1827 και 1843, είχε προσφύγει σ' έναν ληστρικό εσωτερικό δανεισμό, για να καλύψει τα δημοσιονομικά της ελλείμματα. Εθνικός τoκογλύφος αναδεικνύεται η Εθνική Τράπεζα, που δανείζει με πολλαπλάσια επιτόκια από κείνα των αγορών, απομυζώντας κάθε εθνική παραγωγή.

Παρά τις προσπάθειες από την εποχή ακόμη του Καποδίστρια, ως και την πρώτη δεκαετία της βασιλείας του Γεωργίου Α', για συμβιβασμό με τους δανειστές της (ομολογιούχους των πρώτων δανείων και Τρεις Προστάτιδες Δυνάμεις) η είσοδος στις χρηματαγορές παρέμεινε ερμητικά κλειστή. Κυρίως, εξαιτίας της αγγλικής πολιτικής. Η διεθνής συγκυρία και η βρετανική πολιτική αλλάζουν προς τα τέλη της δεκαετίας του 1870. Από την άλλη, όπως το θέτει ο Α. Ανδρεάδης, ήταν απολύτως αναγκαίος ο εξωτερικός δανεισμός: "Αι πρόοδοι του ελληνικού κράτους ήταν καταφανείς και η εξόγκωσις των ελληνικών προϋπολογισμών έτι καταφανεστέρα. Η ανάγκη εισροής εν Ελλάδι ξένων κεφαλαίων κατεδεικνύετο οσημέραι επιτακτικωτέρα, τοσούτον μάλλον καθ' όσον η παρασκευή αξιομάχου στρατού και στόλου, εν μέσω πλήρους ανατολικής σ' κρίσεως, ζήτημα ζωής και θανάτου".

Η οικονομική κρίση της Ευρώπης και η αμφισβήτηση των οικονομικών και πολιτικών ελίτ

• Του George Friedman (*)

Η κρίση στην Ευρώπη
Το θέμα των κρατικών χρεών προκάλεσε επίσης χρηματοοικονομική κρίση και (στη συνέχεια) πολιτική κρίση στην Ευρώπη. Αν και η αμερικανική χρηματοοικονομική κρίση αναμφισβήτητα επηρέασε την Ευρώπη, ωστόσο η ευρωπαϊκή πολιτική κρίση έγινε ακόμα βαθύτερη λόγω της ύφεσης. Από καιρό υπήρχε μία μειοψηφία στην Ευρώπη που θεωρούσε ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση δημιουργήθηκε είτε για να στηρίξει τη χρηματοοικονομική ελίτ σε βάρος του ευρύτερου πληθυσμού, είτε για να ενισχύσει τη βόρεια Ευρώπη -ειδικότερα τη Γαλλία και τη Γερμανία- σε βάρος της περιφέρειας, είτε και τα δύο. Αυτό όμως που ήταν άποψη της μειοψηφίας ενισχύθηκε από την ύφεση.

2011 όπως 1929;

1929-πανικόβλητοι χρηματιστές έξω από το Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης

Τέσσερα χρόνια μετά την ημέρα που η γαλλική τράπεζα BNP Paribas ανέστειλε τρία από τα επενδυτικά της προγράμματα, σηματοδοτώντας την έναρξη της πιστωτικής κρίσης, η παγκόσμια οικονομία είναι πάλι στο χείλος του γκρεμού. Η υποβάθμιση της Αμερικής, από την αξιόπιστη Standard and Poor`s, ενός εκ των τριών μεγάλων διεθνών οίκων αξιολόγησης, προκαλεί τριγμούς σε ολόκληρο τον κόσμο. Πολλοί όμως θεωρούν τη συγκεκριμένη αξιολόγηση ως ένα απλό σύμπτωμα μιας βαθύτερης ασθένειας.
Η εφημερίδα Sunday Telegraph παρουσιάζει τη κατάσταση με άσχημους όρους. «Ξυπνήστε, η ευρωζώνη καταρρέει. Το κλείσιμο κάποιων ιταλικών και ισπανικών τραπεζών, δεν θα πρέπει να μας εκπλήξει…».
Το 2011 θα μείνει μάλλον στην ιστορία, όπως και το 1929, όταν έγινε το κραχ της Wall Street, ή την Μαύρη Τετάρτη του 1989. Σε αντίθεση, όμως, με το 2008, οι οικονομικοί ηγέτες της ΕΕ δεν διαθέτουν σήμερα τα μέσα και τα εργαλεία για να τερματίσουν τη κρίση. Τα κρατικά χρέη αυξήθηκαν κατά πολύ, κυρίως επειδή χρειάστηκε να διασωθούν οικονομικά οι τράπεζες πριν από τρία χρόνια, και επειδή τα επιτόκια δεν μπορούν  να πέσουν πιο χαμηλά απ` ότι είναι σήμερα.

Για την αντιμετώπιση της ύφεσης του 2008 τα χρέη των τραπεζών μεταφέρθηκαν στο κράτος. Έτσι η κρίση των τραπεζών δεν έγινε κρίση του δημόσιου χρέους. Τώρα όμως αυτό γίνεται, και οι αγορές τρομοκρατούνται. Γι αυτό και η “Παγκόσμια Κρίση Μέρος Δεύτερον” θα είναι πολύ χειρότερη.
Οι τράπεζες στις περιφερειακές χώρες της Ευρώπης καταφεύγουν όλο και περισσότερο στην ΕΚΤ για την άντληση κεφαλαίων, επειδή οι συνήθεις αγορές χρηματοδότησης είναι κλειστές γι’ αυτές. Αυτό, όμως, με τη σειρά του, μειώνει την ικανότητά τους να χορηγούν δάνεια στα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις. Με άλλα λόγια, αυξάνονται συνεχώς οι πιθανότητες μετατροπής της υφιστάμενης πιστωτικής κρίσης  στη Νότια Ευρώπη, σε σοβαρή ύφεση. Αυτό που χρειάζεται, λέει ο συντάκτης του BBC  Robert  Peston,  είναι  ”ένας διακόπτης στο μηχανισμό μετάδοσης του φόβου“.
Το πρόβλημα είναι ότι ένας διακόπτης, με τη μορφή του  Ευρωπαϊκού Ταμείου Σταθερότητας (EFSF),γίνεται όλο και λιγότερο εφικτός. Όπως υποστηρίζει ο Perston τραπεζίτες του είπαν ότι μπορεί να χρειαστούν 4 τρισεκατομμύρια δολάρια ως “δύναμη πυρός”, τα περισσότερα από τα οποία πρέπει να εξασφαλισθούν από μια απρόθυμη Γερμανία.

Ευτυχώς που η Βρετανία δεν εντάχθηκε στην ΟΝΕ, λένε τώρα στο Λονδίνο και ελπίζουν πως με λίγη μόνο, αλλά σταθερή λιτότητα, θα βγούν από τη κρίση αλώβητοι. Και έτσι, εμφανίστηκε ξανά ο Gordon Brown, με άρθρο του στον Independent on Sunday, υπενθυμίζοντας σε όλους πως αυτός ήταν που είπε όχι στο ευρώ. «Η Ευρώπη στρουθοκαμηλίζει…», γράφει ο Brown, «από την αρχή, όλοι οι ηγέτες της ευρωζώνης θεώρησαν πως η κρίση αφορά μόνο στις αδύναμες χώρες. Όλα τα προβλήματα που καλούνται τώρα να αντιμετωπίσουν οι G7, είναι πολύ λίγα, και πολύ αργά. Το πρόβλημα είναι πολύ μεγαλύτερο από τα επιμέρους προβλήματα της Ελλάδας και της Ιταλίας». Ο Brown ολοκληρώνει τις σκέψεις του λέγοντας πως θα πρέπει να σταματήσει η εσωστρέφεια, και η Ευρώπη να στραφεί προς τις ξένες αγορές των οκτώ πιο ταχύτατα αναπτυσσόμενων οικονομιών (Ινδία , Κίνα, Βραζιλία, Ρωσία, Ινδονησία, Τουρκία, Κορέα, και Μεξικό). «Η ευρωζώνη θα πρέπει να προετοιμαστεί για να ανταγωνιστεί σε παγκόσμιο επίπεδο…», καταλήγει.

Τέλος, η Sunday Times βλέπουν τη τρέχουσα κρίση ως έναν ακόμη σπασμό μέσα σε μια γενικότερη παρακμή της ευμάρειας αλλά και της επιρροής της Δυτικής Ευρώπης. «Οι δημοκρατικές πιέσεις επί των κυβερνήσεων της Δύσης ώστε να κρατάνε τους ψηφοφόρους τους πλούσιους, και να διογκώνουν τις δημόσιες δαπάνες, έχουν οδηγήσει σε τρελά επίπεδα ιδιωτικού αλλά και κρατικού δανεισμού». Όπως γράφει η εφημερίδα, οι παγκόσμιες τραπεζικές κρίσεις μπορεί να αποτελούν τη συνέπεια της προσπάθειας διατήρησης της ευμάρειας, εν μέσω περιόδου γενικευμένης μείωσης των κερδών.

Πηγή
http://www.antinews.gr
( με πληροφορίες από το http://www.thefirstpost.co.uk/)