Ο Ελληνικός Εμφύλιος πόλεμος και οι ιδεολογικές και πολιτικές του ευθύνες για το κρατικιστικό μοντέλο της Μεταπολίτευσης

«Τον τελευταίο καιρό προκύπτουν νέες οπτικές γωνίες μέσα από τις οποίες επανεξετάζεται το θέμα του Εμφυλίου», επισημαίνει ο συγγραφέας-ιστορικός. «Υπάρχει μια νεότερη γενιά ερευνητών που αντιμετωπίζει το θέμα με ψύχραιμη ματιά. Εχει αυτήν την πολυτέλεια, διότι έχει ωριμάσει η δημοκρατία μας και μετά την κατάρρευση του κομμουνισμού, η ιδεολογία αυτή δεν αποτελεί πλέον διακύβευμα.  Η νεότερη αυτή γενιά επιχείρησε αρχικά  πολλές επιτόπιες έρευνες, από χωριό σε χωριό της Ελλάδας, ενώ άφησε στην άκρη τη μεγάλη, ενιαία αφήγηση. Το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα της Μεταπολίτευσης, είχε  ενοχικό σύνδρομο απέναντι στην Αριστερά, την ηγεσία  της και τον κόσμο που την υποστήριζε. Από τη μια πλευρά ήταν δικαιολογημένο, αν σκεφτεί κανείς τι είχαν τραβήξει οι κομμουνιστές από την περίοδο του Μεσοπολέμου ώς τη δικτατορία των συνταγματαρχών. Από την άλλη, η ενοχή αυτή έφτασε σε τέτοια υπερβολή από το 1974 και μετά που εμπόδισε την κριτική και την απομυθοποίηση του ΚΚΕ. Ελάχιστοι τόλμησαν να μιλήσουν για το τι είδους κοινωνία θα είχε δημιουργηθεί στην Ελλάδα, αν το ΚΚΕ είχε επιτύχει τον σκοπό του. Στην Ελλάδα υπάρχει τεράστιο έλλειμμα ενός, κατά τα δυτικά πρότυπα, φιλελεύθερου αντικομμουνισμού. Ενας τέτοιος αντικομμουνισμός θα μας είχε προφυλάξει σαν κοινωνία από πολλές ανοησίες που κυριάρχησαν στην Ελλάδα της Μεταπολίτευσης, και συνέβαλαν να φτάσει η χώρα εδώ που έφτασε», λέει ο Ν. Μαραντζίδης.

Επιστρέφει το ΚΚΕ στην εποχή Ζαχαριάδη αναστηλώνοντας την Ιστορική μνήμη του

ΡΕΠΟΡΤΑΖ Λ. ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ 

Στην πλήρη πολιτική και κομματική αποκατάσταση του Νίκου Ζαχαριάδη, καθώς και στην πολιτική - όχι όμως και κομματική! - αποκατάσταση του Αρη Βελουχιώτη, όπως και στην αποκατάσταση του Νίκου Βαβούδη, του στελέχους που διαχειριζόταν το παράνομο δίκτυο των ασυρμάτων του ΚΚΕ στην Αθήνα και ο οποίος αυτοκτόνησε τον Νοέμβριο του 1951 στην κρύπτη της Καλλιθέας περικυκλωμένος από αστυνομικές δυνάμεις, κατέληξε η ηγεσία του ΚΚΕ, όπως προκύπτει από το ογκώδες ιστορικό δοκίμιο που συνέγραψε ομάδα κομματικών στελεχών σε ανώτατο επίπεδο, συνεπικουρούμενη από ιστορικούς και μελετητές των αρμοδίων τμημάτων της Κεντρικής Επιτροπής, η οποία και επεξεργάστηκε ενδελεχώς το εν λόγω κείμενο λαμβάνοντας υπόψη και τις γνώμες πρώην στελεχών.

Πρόκειται για ένα ιστορικής σημασίας ντοκουμέντο καθώς αφορά την πιο κρίσιμη περίοδο της πορείας και δράσης του ΚΚΕ, ξεκινώντας από την ήττα του εμφυλίου πολέμου (1949), περνώντας στην εκτέλεση Μπελογιάννη και την υπόθεση Πλουμπίδη και καταλήγοντας στη διάσπαση του κόμματος στη 12η Ολομέλεια (1968).

Η Συμφωνία της Βάρκιζας (12-02-1945)

(σημ φιλίστωρος: βρίσκομαι στην Ερατεινή Φωκίδος για τις μέρες του Πάσχα. Για τον λόγο αυτό οι αναρτήσεις θα είναι αραιότερες και δεν θα απαντώ στα σχόλια σας, επιφυλασσόμενος για μετά τις γιορτές. Να περνάτε καλά όλοι όπου και να είστε...)

Του Στάθη Ν. Καλύβα

Τα Δεκεμβριανά, όπως πέρασε στην ιστορία η στρατιωτική σύρραξη του ΚΚΕ με τους συνασπισμένους αντιπάλους του, ξεκίνησαν στις 3 Δεκεμβρίου 1944 και έληξαν με συντριπτική ήττα των κομμουνιστών στη μάχη της Αθήνας. 
Η λήξη των εχθροπραξιών επισφραγίστηκε με την ανακωχή της 10ης Ιανουαρίου 1945, ενώ, ένα μήνα αργότερα, στις 12 Φεβρουαρίου υπεγράφη η Συμφωνία της Βάρκιζας, η οποία καθόριζε τους όρους μετάβασης στο μεταπολεμικό πολιτικό καθεστώς.

Τη Συμφωνία της Βάρκιζας αποτελούσαν εννέα άρθρα. Το πρώτο προέβλεπε τη δημιουργία μιας δημοκρατικής πολιτείας με πλήρεις ατομικές ελευθερίες, το δεύτερο την άρση του στρατιωτικού νόμου, το τρίτο την αμνήστευση των πολιτικών αδικημάτων που πραγματοποιήθηκαν μετά τις 3 Δεκεμβρίου 1944 (αλλά με την εξαίρεση των κοινών αδικημάτων), το τέταρτο την πλήρη απελευθέρωση των συλληφθέντων από τον ΕΛΑΣ, τον πέμπτο τη δημιουργία ενός νέου Εθνικού Στρατού, το έκτο την αποστράτευση του ΕΛΑΣ και τον πλήρη αφοπλισμό του, το έβδομο την εκκαθάριση των δημοσίων υπηρεσιών, το όγδοο την αντίστοιχη εκκαθάριση σωμάτων ασφαλείας και, τέλος, το ένατο, τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος για το πολιτειακό, και εκλογών με συμμετοχή διεθνών παρατηρητών. Η ορθή εφαρμογή της Συμφωνίας της Βάρκιζας θα οδηγούσε σε μια δημοκρατική και ειρηνική Ελλάδα. Οπως γνωρίζουμε όμως, τα πράγματα εξελίχθηκαν διαφορετικά: ένας νέος εμφύλιος και μια καχεκτική δημοκρατία.

Η πολιτική του Κ.Κ.Ε. για το "Μακεδονικό" από τον Μεσοπόλεμο ως τον Εμφύλιο σύμφωνα με τον Μάρκο Βαφειάδη

Μάρκος Βαφειάδης

Ο Μάρκος Βαφειάδης υπήρξε ένας από τους μεγάλους πρωταγωνιστές του ΚΚΕ σε όλη την διάρκεια της Κατοχής και του Εμφυλίου. Ήταν αρχικαπετάνιος των δυνάμεων του ΕΛΑΣ στην Δυτική Μακεδονία, αρχιστράτηγος του ΔΣΕ και "πρωθυπουργός" της "προσωρινής Δημοκρατικής κυβέρνησης" που σχηματίστηκε στην ζώνη που ήλεγχε ο ΔΣΕ στα χρόνια του εμφυλίου, που όμως δεν αναγνωρίστηκε από καμία κυβέρνηση γιατί δεν είχε εγκατασταθεί σε κάποια μεγάλη πόλη. Στα τέλη του 1948 παύθηκε με συνοπτικές διαδικασίες από τα αξιώματα του από τον Ζαχαριάδη και έμεινε εξόριστος στην ΕΣΣΔ για 23 χρόνια. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα αποφάσισε να καταγράψει τις αναμνήσεις του από την περίοδο στην οποία πρωταγωνίστησε.  Τα απομνημονεύματα του Βαφειάδη παρουσιάζουν ένα ενδιαφέρον και αποτελούν μια ολομέτωπη αχαλίνωτη επίθεση κατά του Ζαχαριάδη και του κύκλου των στελεχών που τον στήριξε (Ιωαννίδη, Μπαρτζιώτα, Βοντίτσιο, Ρούσσο, Κίσσαβο κτλ), τους οποίους ο Βαφειάδης τους κατηγορεί ανοιχτά ως προδότες του αγώνα του ΔΣΕ. 

Επειδή ακριβώς διετέλεσε αρχηγός του ΕΛΑΣ στην Δυτική Μακεδονία και καταγόταν από την ευρύτερη περιοχή της, γνώριζε αρκετά καλά την πολιτική που ακολούθησε το ΚΚΕ για την Μακεδονία. Την πολιτική αυτή περιγράφει στο ακόλουθο απόσπασμα, υπογραμμίζοντας πάντως πως ο ίδιος αποδοκίμαζε την τακτική αυτή και με την εισήγηση του στην 4η ολομέλεια της κεντρικής επιτροπής το 1948, αλλά και με την πολιτική αφοπλισμού που ακολούθησε για τις μονάδες των σλαβόφονων αυτονομιστών του Goce.

Συγκρότηση του 5/42 Συντάγματος Ευζώνων, η διάλυση του από τον ΕΛΑΣ και η δολοφονία του Δημητρίου Ψαρού

Του Αργυρη Mαμαρελη*

Το 5/42 Σύνταγμα Ευζώνων και το πολιτικό του σκέλος ΕΚΚΑ (Εθνική και Κοινωνική Απελευθέρωση) ήταν ουσιαστικά μια απόπειρα συγκρότησης ενός τρίτου πόλου μέσα στο αντιστασιακό κίνημα, ανάμεσα στο ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και τον ΕΔΕΣ.

Τόσο ο στρατιωτικός αρχηγός του 5/42, συνταγματάρχης Δημήτριος Ψαρρός, όσο και ο πολιτικός ηγέτης της ΕΚΚΑ, Γεώργιος Καρτάλης, είχαν τη φιλοδοξία να δώσουν στο 5/42 τον χαρακτήρα μιας απολιτικής αντιστασιακής δύναμης, αφοσιωμένης αποκλειστικά στον αντιστασιακό αγώνα. Οσον αφορά την ΕΚΚΑ, ο σκοπός ήταν να χαρτογραφήσουν πολιτικά την οργάνωση ανάμεσα στους κραταιούς αντιστασιακούς ανταγωνιστές της, κερδίζοντας έτσι το μετριοπαθές κέντρο που από την μία αντιμετώπιζε με τρόμο το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, από την άλλη όμως δυσπιστούσε απέναντι στον Ναπολέοντα Ζέρβα.

Το στοίχημα ήταν λογικό. Η συγκρότηση ενός ισχυρού τρίτου πόλου στο αντιστασιακό κίνημα θα μπορούσε να αναδιανείμει τις ισορροπίες δυνάμεων και να συμβάλει στην εκτόνωση της πόλωσης. Παρ’ όλα αυτά, τα γεγονότα εξελίχθηκαν διαφορετικά και διέψευσαν με τον τραγικότερο τρόπο τον συνταγματάρχη Ψαρρό.

Το 5/42 και η ΕΚΚΑ δεν κατάφεραν να επιβιώσουν μέσα στην αρένα του αντιστασιακού κινήματος. Το φιλόδοξο εγχείρημα που αποσκοπούσε στην ειρήνευση και την ενότητα μετατράπηκε τελικά σε ένα ακόμα θέατρο εμφύλιας βίας. Η υποψία και μόνο της συγκρότησης ενός τρίτου πόλου στο αντιστασιακό κίνημα εντατικοποίησε τον ανταγωνισμό ανάμεσα στο ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και τον αντικομμουνισμό και μετέτρεψε το Σύνταγμα από ελπιδοφόρο κυματοθραύστη σε επίζηλο μήλον της Εριδος. Οι δύο αντίθετοι πόλοι επιχείρησαν με κάθε μέσο να παραβιάσουν την ανεξαρτησία του 5/42-ΕΚΚΑ και να το τραβήξουν προς το μέρος τους.

Η μαρτυρία του Γεωργίου Παπανδρέου για την Απελευθέρωση και τα "Δεκεμβριανά"

''Το Σάββατον 2 Δεκεμβρίου παραμονήν της Στάσεως, ετηλεγράφησα εις τον Βασιλέα: «Υπουργοί Ακρας Αριστεράς αρνηθέντες υπογράψουν αποστράτευσιν παρητήθησαν. Παραίτησις σημαίνει δυστυχώς απαρχήν εμφυλίου πολέμου. Με όσην αποφασιστικότητα εξηντλήσαμεν τας προσπάθειας μας δια την αποτροπήν του εμφυλίου πολέμου, με την ίδιαν αποφασιστικότητα θα υπερασπίσωμεν την Ελλάδα εναντίον των εσωτερικών της εχθρών. Εύχομαι εις τον Θεόν η τραγική περίοδος να είναι σύντομος και πλήρης η επιβολή του Νόμου προς πραγματικήν Απελευθέρωσιν του στενάζοντος Ελληνικού Λαού».

Φοβερό ντοκουμέντο για τα Δεκεμβριανά τού 1944 : Με εντολή Σιάντου επιτέθηκε πρώτο το ΕΑΜ !..(αναδημοσίευση από έσχατη ανάσχεση)

(σε συνέχεια της προηγούμενης ανάρτησης μας, αναδημοσιευουμε ένα στοιχείο που πιστεύουμε ότι κινείται στην ίδια κατεύθυνση με την βασική θέση που εκφράσαμε: το ΚΚΕ είχε αποφασίσει την αναμέτρηση πριν το αιματοκύλισμα της 3ης Δεκέμβρη)


Ένα φοβερό ντοκουμέντο που αλλάζει την Ιστορία των Δεκεμβριανών τού 1944, παρουσιάζει από την ιστοσελίδα του ο γνωστός ιστορικός και συγγραφέας Άγγελος Σακκέτος.

Ως γνωστόν, σήμερα 3 Δεκεμβρίου, συμπληρώνονται 65 χρόνια από τον Κόκκινο Δεκέμβρη τού 1944, όταν οι ανθέλληνες Κομμουνιστές επεχείρησαν να καταλάβουν την Εξουσία και βύθισαν επί 40 ημέρες την Αθήνα στο αίμα. Σύμφωνα, λοιπόν, με το ντοκουμέντο τού κ. Σακκέτου που παρουσιάζουμε ευθύς αμέσως, την επίθεση ξεκίνησαν πρώτοι οι κομμουνιστές και οι χωροφύλακες τού αστυνομικού διευθυντού Αθηνών, Άγγελου Έβερτ αναγκάστηκαν να αμυνθούν πυροβολώντας!..


ΕΝΑ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ ΠΟΥ ΑΛΛΑΖΕΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ



Ένα συγκλονιστικό ντοκουμέντο που ανατρέπει την τρέχουσα ιστορική άποψη γύρω από το ξεκίνημα των συγκρούσεων τον Δεκέμβρη του 1944. Η κλασσική αριστερή άποψη που είχε περάσει στις ευρύτερες μάζες έλεγε ότι η παράταξη της τότε κυβέρνησης ξεκίνησε τις συγκρούσεις με το αιματοκύλισμα του συλλαλητηρίου του ΕΑΜ στις 3/12/44.

Να, όμως, μια διαταγή του...

Γενικού Στρατηγείου του Ε.Λ.Α.Σ της ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗΣ ημέρας η οποία διατάσσει «... επίθεση κατά του Ζέρβα και... διάλυση της εθνοφυλακής καθ' άπασαν Ελλάδα...». Τη διαταγή υπογράφει ο Γιώργης Σιάντος (ΓΕΡΟΣ). Η υπογραφή του με κόκκινο μολύβι φαίνεται αχνά (λόγω του κόκκινου χρώματος) κοντά στη σφραγίδα.

Το ανατρεπτικό αυτό ντοκουμέντο από τα αρχεία του Ε.Λ.Α.Σ βρισκόταν στα χέρια του Π. Αναγνωστόπουλου και το έβγαλαν στο φως ο εκδότης Μπάμπης Γραμμένος (εκδόσεις Γλάρος) και ο Περικλής Ροδάκης. Υπάρχουν - όπως γίνεται φανερό από αυτό - άνθρωποι που βάζουν την ιστορική αλήθεια πάνω από το παραταξιακό συμφέρον...".

(Περισσότερα μπορεί να διαβάσει κανείς στην κατηγορία της ιστοσελίδας μας: «Ελληνική Ιστορία» / «Νεώτερη Ελλάδα», όπου δημοσιεύουμε χαρακτηριστικά αποσπάσματα από την αποκαλυπτική συνέντευξη για τα περίφημα "Δεκεμβριανά" του αείμνηστου σήμερα Άρη Μωραΐτη στον Άγγε­λο Σακκέτο στις 5-12-95 στην εκπομπή «Το ντοκουμέντο της εβδομάδος» της τηλεόρασης "Τηλετώρα". Η συνέντευξη αυτή είναι δημοσιευμένη στο περιοδικό "ΤΟΤΕ.." τεύχος 58, Ιανουαρίου-Φεβρουαρίου 1996).

(Πηγή:esxatianasxesi.blogspot.com)