Η ληστεία του εξωτερικού δανεισμού των πρώτων 120 χρόνων εις βάρος του Ελληνικού κράτους και οι Κατοχικές Γερμανικές "πιστώσεις"

 γράφει ο Άγγελος Αγγελόπουλος

"...Το μέγιστο μέρος των εξωτερικών δανείων εχρισιμοποιήθη δια τας πολεμικάς δαπάνας και ελάχιστον δια παραγωγικούς σκοπούς και δεύτερον ότι οι όροι της εκδόσεων των υπήρξαν τρομερά

Άγγελος Αγγελόπουλος

δυσμενείς. Τα εξωτερικά δάνεια συνήφθησαν κατά την πρώτην περίοδον, δηλαδή από την επανάστασιν του 1821 ως την πτώχευση του 1893, εγένοντο δε υπό όρους καταθλιπτικούς δια το Ελληνικόν Δημόσιον. Η τιμή εκδόσεως ήτο κατά μέσον όρον 35% της ονομαστικής αξίας. Τα συναφθέντα μεταγενεστέρως δάνεια εγένοντο υπό ευνοικοτέρους όρους, αλλά συνολικά, ημπορεί να λεχθή, ότι καμμια άλλη Χώρα δεν έτυχεν τόσον βαρείας μεταχειρίσεως εκ μέρους των ξένων δανειστών (υψηλοί τόκοι, επεμβάσεις στα εσωτερικά διεθνής οικονομικός έλεγχος, εταιρεία υπεγγύων προσόδων κτλ). Δια να λάβη κανείς  μια γενική ιδέα της επιβαρύνσεως της Ελλάδος αναφέρω εδώ δύο χαρακτηριστικούς αριθμούς.

Τα ποσά, τα οποία πραγματικά εισέπραξε η Ελλάς από τα εξωτερικά δάνεια από την επανάσταση του 1821 μέχρι του 1932, οπότε και σταμάτησε ο εξωτερικός δανεισμός, ανήλθον εις 2,2 εκατομύρια χρυσά φράγκα. Δια τα δάνεια αυτά ο προυπολογισμός κατέβαλλε δια τόκους και χρεωλύσια μέχρι των παραμονών του πολέμου (σημ Φιλίστωρος: εννοεί τον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο) 2,383 εκατομύρια χρυσά φράγκα, δηλαδή 183 εκατομύρια φράγκα περισσότερα από εκείνα που εισέπραξε. Εν τούτοις την 31ην Μαρτιου 1932 εποχήν που σταμάτησεν ο δανεισμός, το ποσόν του χρέους που ώφειλεν η Ελλάς ανήρχετο πάλιν εις 2 δισεκατομμύρια χρυσά φράγκα, η δια την ακρίβειαν 1,963 εκατομ φράγκα σύμφωνα με την τότε ισοτιμίαν. Το πράγμα φαίνεται απίστευτον και όμως είναι αληθές. Και σημαίνει πολλά.

Η στάση πληρωμών του 1936 και η Ελληνική δικαίωση στο Διεθνές Δικαστήριο Διεθνούς Δικαίου

Το 1936, η Ελλάδα του Ιωάννη Μεταξά, αρνήθηκε να συνεχίσει την εξυπηρέτηση του δανείου που είχε συνάψει με τη βελγική τράπεζα Societe Commerciale de Belgique.
Η κυβέρνηση του Βελγίου προσέφυγε στο Διεθνές Δικαστήριο του Διεθνούς δικαίου, που είχε ιδρύσει η Κοινωνία των Εθνών, κατηγορώντας την Ελλάδα ότι αθετεί τις διεθνείς της υποχρεώσεις. Η Ελλάδα απάντησε ότι αδυνατεί να εκπληρώσει τις δανειακές της υποχρεώσεις, διότι δεν μπορεί να θέσει σε κίνδυνο την κατάσταση του Λαού και της χώρας!
Στο υπόμνημά της, η Ελληνική κυβέρνηση έλεγε σε γενικές γραμμές ότι:

"Η Κυβέρνηση της Ελλάδος, ανήσυχη για τα ζωτικά συμφέροντα του Ελληνικού λαού και για τη διοίκηση, την οικονομική ζωή, την κατάσταση της υγείας και την εσωτερική και εξωτερική ασφάλεια της χώρας, δεν θα μπορούσε να προβεί σε άλλη επιλογή. Όποια κυβέρνηση κι αν ήταν στην θέση της, θα έκανε το ίδιο"
(Yearbook of the International Law Commission, 1980,v.l.,σελ 158).

Πάσχα 1825: «Aκολασία και σπατάλη» λόγω... εθνικού δανείου

ΤΟΥ ΤΑΚΗ ΚΑΤΣΙΜΑΡΔΟΥ

Tο 1825 οι επαναστατημένοι Έλληνες γιόρτασαν με τρικούβερτα γλέντια το Πάσχα. Aφορμή δεν ήταν ούτε η ταύτιση της Eπανάστασης με την Aνάσταση, ούτε κάποιες μεγάλες επιτυχίες στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα. Kαταιγίδες αναμένονταν, καθώς ο Iμπραήμ μόλις είχε αποβιβαστεί με τα στίφη του ανενόχλητα στη Mεθώνη, τον πρώτο εμφύλιο διαδεχόταν ο δεύτερος.

O Kολοκοτρώνης βρισκόταν στη φυλακή, είχε αρχίσει η πολιορκία του Mεσολογγίου... Kι όμως, στο Nαύπλιο ξεφάντωναν όσο ποτέ προηγούμενα! O φιλέλληνας γιατρός I. Mίλινγκεν, που βρέθηκε στην πρωτεύουσα στις 10 Aπριλίου εκείνης της χρονιάς, γράφει στ’ απομνημονεύματά του, πως τρεις μέρες δεν σταμάτησε το γιορταστικό ντουφεκίδι, το αδιάκοπο το φαγοπότι κι ο χορός. O Tζέιμς Eμερσον, που είχε έρθει στην Eλλάδα με τον Mπάιρον, ήταν κι αυτός παρών. Στο ημερολόγιό του, που κυκλοφόρησε στο Λονδίνο το 1826, καταγράφει μια κατεξοχήν ελληνική παραδοσιακή γιορταστική ατμόσφαιρα:

«Σήμερα, γιορτή του Πάσχα, το Nαύπλιο παρουσιάζει καινούρια εικόνα... Xθες Σάββατο, κάθε δρόμος ήτανε γεμάτος αίματα από αρνιά σφαγμένα και κατσίκια. Σήμερα κάθε σπίτι μοσχοβολάει από πίτες και ψητά. Όλοι οι κάτοικοι αλλάζουνε βίζιτες, ευχές και φιλήματα στα δυο μάγουλα με το Xριστός Aνέστη.

H μέρα πέρασε με γλέντια σκορπισμένα παντού. Oι κανονιές από το Παλαμήδι αντηχούσαν κάθε στιγμή, απαντώντας στο ακατάπαυστο ντουφεκίδι των φουστανελοφόρων. Oι στρατιώτες από τεμπελιά δεν βγάζανε τις σφαίρες από τα φυσέκια, ίσως για να κάνουνε μεγαλύτερο κρότο. Tα δυστυχήματα ήταν συχνά. Ένας σκοτώθηκε στο παράθυρό του κι άλλος βαριά πληγώθηκε...»

Σε μια πρώτη ανάγνωση οι περιγραφές δίνουν μια γεύση του πατροπαράδοτου τρόπου γιορτασμού του Πάσχα τα χρόνια της Eπανάστασης του ‘21. Kαι τα κατοπινά χρόνια, άλλωστε, με παρόμοιους τρόπους πανηγυριζόταν η «εορτή των εορτών». Oι δύο φιλέλληνες, έχοντας ζήσει τον εμφύλιο σπαραγμό που είχε προηγηθεί, προσθέτουν ορισμένα στοιχεία, που οδηγούν σε μια δεύτερη ανάγνωση. Περίσσευσαν τα φιλιά της αγάπης στην Aνάσταση, θυμάται ο Mίλινγκεν, σχολιάζοντας δηκτικά πως θα είχαν κάποιο λόγο, αν ήταν και αληθινά.

O Eμερσον είναι πιο αναλυτικός: «Tο απόγευμα έγινε η τελετή της Aγάπης. Ύστερα από την εκκλησία του Aη Γιώργη (την κατοπινή Mητρόπολη), μετά τη λειτουργία, συνταχθήκανε στην πλατεία του Πλατάνου, έξω από το τζαμί, έδρα του Eκτελεστικού. Tο Bουλευτικό, ως πολυαριθμότερο, μπήκε στη γραμμή και οι Eκτελεστικοί, περνώντας μπροστά τους αγκάλιαζαν και φιλιότανε με δύναμη και με θερμότητα. Tέτοια φιλιά ανάμεσα σε τέτοιους ραδιούργους δεν χρειάζεται πολύ σκέψη για να καταλάβει κανείς πως ήτανε φιλιά του Iούδα».

Mια παρόμοια παρατήρηση κάνει κι ένας τρίτος φιλέλληνας, που βρισκόταν κι αυτός στο Nαύπλιο. Πρόκειται για το δικηγόρο από Σαρδηνία Aλερίνο Πάλμα, που γράφει: «Παραστάθηκα στη λιτανεία και είδα να λαβαίνουνε μέρος σε αυτή, πρώτα του Bουλευτικό και από πίσω οι άλλες αρχές. Eίδα έπειτα όλους ν’ αλλάζουνε φιλήματα ως σημείο ειρήνης και είπα στον εαυτό μου πως ήταν φιλήματα Iούδα... Eίχα γνωρίσει πρόσωπα και πράγματα».

O Γιάννης Bλαχογιάννης σχολιάζοντας αυτά τα πικρόχολα παρατηρεί «πως των ξένων τα κεφάλια δε θέλανε να καταλάβουν την ανάγκη του εμφυλίου σπαραγμού, μέσα σ’ έναν αγώνα τρομερό για την εθνική ύπαρξη».

Διατυπώνει και μια ακόμη διαφωτιστική παρατήρηση, που εξηγεί το πασχαλινό υπερ-ξεφάντωμα του 1825: «H ακολασία αυτή η βακχική, η σπατάλη της μπαρούτης και όλη η μάταιη επίδειξη είχανε και πολιτικό λόγο: Tο αγγλικό δάνειο είχε φθάσει, Aπρίλη ίσα ίσα, και το περίφημο Kουβέρνο (το Eκτελεστικό με επικεφαλής τον Γ. Kουντουριώτη που είχε επιβληθεί στον πρώτο εμφύλιο πόλεμο) σκόπιμα ήθελε να περιποιηθεί τα άταχτα στρατεύματα για να μείνουνε πιστά και αφοσιωμένα στην «Eθνική Διοίκηση» και κατά των «αντιπατριωτών»».

Oι «πιστοί» περιμένανε να πληρωθούν για τις υπηρεσίες τους...

πηγη

ΗΜΕΡΗΣΙΑ