Ο Μίμης Ανδρουλάκης, η πολυκομματική βουλή του 1936!! και η αποτυχία του δικομματισμού στα χρόνια του Μεσοπολέμου

Πολλές φορές όταν παρακολουθώ ειδήσεις απελπίζομαι με αυτά που βλέπω και ακούω. Αυτό που με ενοχλεί περισσότερο από όλα είναι ότι οι κυβερνήσεις τα τελευταία δύο χρόνια λειτουργούν εκτός των πλαισίων των Νόμων και του Συντάγματος. Εκεί όμως που εξοργίζομαι είναι όταν ακούω πολιτικούς και "ανθρώπους του πνεύματος" να κακοποιούν την Ιστορική αλήθεια για να εκβιάσουν την συνείδηση του μέσου Έλληνα και μάλιστα πάνω σε ζητήματα που δεν επιδέχονται αμφισβήτησης και ποτέ δεν έχουν αποτελέσει αντικείμενο αντιπαράθεσης. Το νέο ατόπημα ανήκει στον κ. Μίμη Ανδρουλάκη, γνωστό πολιτικό, βουλευτή, πολυγραφότατο στοχαστή, στου οποίου τις παρουσιάσεις βιβλίων συνωστίζονται κάθε τόσο υπουργοί, καθηγητές πανεπιστημίου, τέως πρωθυπουργοί, βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας κτλ. Είπε λοιπόν ο Μίμης ότι επειδή η βουλή που προέκυψε μετά τις εκλογές του 1936 ήταν πολυκομματική, υπήρξε ασυνεννοησία, ακυβερνησία που οδήγησε στην δικτατορία και τελείωσε με την "δημοκρατικότατη" προειδοποίηση:«Χρειάζεται φρόνηση για να μην επαναληφθούν τα αποτελέσματα των εκλογών του 1936 που οδήγησαν στη Δικτατορία του Μεταξά». (εδώ όλες οι επίμαχες δηλώσεις).

Το επεισόδιο στην Δ΄ Εθνοσυνέλευση μεταξύ του Αλ. Παπαναστασίου και του Ελ. Βενιζέλου για την προληπτική λογοκρισία των αντιπολιτευόμενων εφημερίδων

Τον Δεκέμβριο του 1923 έγιναν στην Ελλάδα εθνικές εκλογές για την ανάδειξη Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης με ξεκάθαρο σκοπό να καταργήσει την Βασιλεία. Οι εκλογές διεξήχθησαν από την επαναστατική κυβέρνηση των Πλαστήρα - Γονατά με έναν εκλογικό νόμο που είχε επινοήσει ο Γεώργιος Παπανδρέου (πολιτικός σύμβουλος της "επανάστασης") που ήταν κατάφορα ευνοϊκός για τους Βενιζελικούς καθώς προέβλεπε στενο-ευρεία περιφέρεια επιλεκτικά για την Πελοπόννησο που ήταν πολιτικό προπύργιο των Βασιλοφρόνων. Παράλληλα προέβλεπε χωριστούς εκλογικούς καταλόγους για την Εβραϊκή κοινότητα της Θεσσαλονίκης καθώς αυτή είχε ενισχύσει πολιτικά τους βασιλόφρονες στις εκλογές του1920. Παράλληλα ίσχυε και προληπτική λογοκρισία για τις εφημερίδες της αντιπολίτευσης αναφορικά με τυχόν αναφορές τους στον Βασιλικό θεσμό. Όλα τα κόμματα των Βασιλοφρόνων αποφάσισαν να απόσχουν των εκλογών, καθώς δεν είχαν ουσιαστικές ελπίδες για επιτυχία καθώς το αποτέλεσμα τους φαινόταν προαποφασισμένο.

Οι απεργιακές κινητοποιήσεις της Άνοιξης του 1924 και η αντιμετώπιση τους από τον Ανδρέα Μιχαλακόπουλο

Ο Ανδρέας Μιχαλακόπουλος υπήρξε μια πολυδιάστατη προσωπικότητα που πρόσφερε σημαντικές υπηρεσίες στην Ελλάδα χάρις τα αδιαμφισβήτητα προσόντα που είχε. Γεννήθηκε το 1875 στην Πάτρα, σταδιοδρόμησε ως έγκριτος νομικός και εκλεγόταν συνεχώς βουλευτής Πατρών από το 1910 ως το 1935 (με ενδιάμεσο κενό την εκλογή του 1920). Συνδέθηκε στενά με τον Ελευθέριο Βενιζέλο του οποίου υπήρξε στενότατος συνεργάτης ήδη από το 1910. Διετέλεσε υπουργός Οικονομίας αρχικά, Υπουργός Γεωργίας αργότερα, παράγοντας σημαντικό νομοθετικό έργο, με επεμβάσεις - τομές για την εποχή του.

Η μεγαλύτερη προσπάθεια του αφορούσε την απαλλοτρίωση των μεγάλων τσιφλικιών στην Θεσσαλία και την κατάτμηση τους σε μικρά τμήματα γης για τους φτωχούς ακτήμονες. Σε αυτόν αναμφίβολα οφείλονται και μια σειρά πρωτοπόρα φιλεργατικά νομοσχέδια, στα οποία περιλαμβανόταν και μια ρύθμιση για την οριστική θέσπιση της Κυριακής ως μόνιμης Αργίας. Χρησιμοποιήθηκε από τον Βενιζέλο για τις διαπραγματεύσεις στο Εξωτερικό για την υπογραφή των συνθηκών Νειγύ και Σεβρών. Μετά την καταστροφή του 1922, ο Μιχαλακόπουλος επέστρεψε στην Ελλάδα (παρέμεινε όπως ο Βενιζέλος αυτοεξόριστος την διετία 1920-1922) και δημιούργησε δική του ομάδα βουλευτών (τους "συντηρητικούς φιλελεύθερους") μέσα στο ατελείωτο ψηφιδωτό των βενιζελογενών που κυβερνούσαν χωρίς αντιπολίτευση.