Οι καταστροφές και οι κλοπές αρχαιοτήτων από τους Γερμανούς ναζί κατά την διάρκεια της Κατοχής στην Ελλάδα (1941-1944)

«Για τους Γερμανούς, όλα τα μνημεία ήταν ουρητήρια και κατά προτίμηση το εσωτερικό του Παρθενώνα». Έτσι καταλήγει ο ειδικός τόμος που εξεδόθη το 1946 από το υπουργείο Παιδείας με τίτλο «Ζημίαι των αρχαιοτήτων εκ του πολέμου και των στρατευμάτων κατοχής». Εκεί καταγράφονται αναλυτικότατα οι κλοπές ελληνικών αρχαιοτήτων από τα μουσεία, οι λαθρανασκαφές, οι καταστροφές και οι ζημιές μνημείων από τους ναζί.

Τα γερμανικά, ιταλικά και βουλγαρικά στρατεύματα απεδείχθησαν ορδές «νέων Ελγιν», που κατέκλεψαν ανεκτίμητης αξίας αρχαιότητες. Οι περισσότερες εξ αυτών εστάλησαν στη Γερμανία, στην Αυστρία και σε άλλες χώρες. Κάποιες εξετέθησαν ακόμα και σε μουσεία, ενώ οι πιο πολλές παραμένουν άγνωστο πού βρίσκονται. Ελάχιστες έχουν επιστραφεί στην Ελλάδα. Ο «Τύπος της Κυριακής » αποκαλύπτει στοιχεία από τρεις εκθέσεις που συντάχθηκαν μεταπολεμικά γι’ αυτή τη λεηλασία. Πρόκειται για την καταγραφή του υπουργείου Παιδείας, την έκδοση του υπουργείου Ανοικοδομήσεως, το 1947, του Κωνσταντίνου Δοξιάδη, με τίτλο «Θυσίες της Ελλάδος, αιτήματα και επανορθώσεις στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο», και την έκθεση του βρετανικού υπουργείου Πολέμου («Works of Art in Greece. Losses and Survivals», War Office).

Το χρονικό της κήρυξης πολέμου της ναζιστικής Γερμανίας κατά της Ελλάδας (6 Απριλίου 1941)

Κατά την πρωίαν της 6ης Απριλίου επανελήφθη η σκηνή του όρθρου της 28ης Οκτωβρίου του 1940, με μικράς διαφοράς. Κατά την 5.15' π.μ. ήχησε το εντός του κοιτώνος του προέδρου της κυβερνήσεως τηλέφωνον.

Ο καλών ανήγγειλε γαλλιστί εις την λαβούσαν το ακουστικόν κυρίαν Κορυζή ότι ο πρέσβυς της Γερμανίας επιθυμεί να επισκεφθή επειγόντως τον πρωθυπουργόν και εζήτησε να ορισθή προς τούτο ώρα. Του απήντησαν ότι ο πρόεδρος θα εδέχετο τον πρέσβυν μετά ημίσειαν ώραν.
Ο Κορυζής μαντεύων τον λόγον της επισκέψεως έσπευσε να ειδοποιήση αμέσως τον βασιλέα και τα μέλη του υπουργικού συμβουλίου. Ο πρίγκηψ Έρμπαχ έφθασεν εις την οικίαν Κορυζή κατά την ορισθείσαν ώραν ακριβώς και αφού εχαιρέτησε με τυπικήν ευγένειαν τον πρωθυπουργόν προέβη εις την λακωνικήν δήλωσιν: «Επιτρέψατέ μου να σας αναγγείλω ότι η κυβέρνησίς μου επέδωσε την στιγμήν αυτήν εις τον εν Βερολίνω Έλληνα πρεσβευτήν διακοίνωσιν αντίγραφον της οποίας θα σας αναγνώσω αμέσως».

H Γερμανία και η συμμετοχή αξιωματούχων της στην Γενοκτονία των Aρμενίων

Του Vicken Cheterian

(Δημοσιεύτηκε στην Le monde diplomatique στο τεύχος του Ιουνίου του 1997.

Μετάφραση Χρίστος Ανδριανόπουλος)

Με την άρνησή της να αναγωρίσει τη γενοκτονία των αρμενίων η Τουρκία έριξε ένα πέπλο σκιάς στον ρόλο του πρώην συμμάχου, της Γερμανικής αυτοκρατορίας. Ογδόντα ένα χρόνια μετά, το βιβλιο  του Vahakn Dadrian[1] αποτελεί την πρώτη σημαντική μελέτη που αγγίζει « τα ιστορικά τεκμήρια της γερμανικής συνενοχής ». Ο συγγραφέας του μνημιόδους έργου « Η ιστορία της γενοκτονίας των αρμενίων »[2] χρησιμοποιεί εκτενώς γερμανικά και αυστριακά αρχεία, καθώς και οθωμανικά έγγραφα,  για τα οποία σε καμία περίπτωση δεν  θα μπορούσαν να υπάρξουν υπονοιες συμπάθειας προς την αρμενική πλευρά.

Η μελέτη αποκαλύπτει τη συμμετοχή εν ενεργεία γερμανών στρατιωτικών και πολιτικών υπαλλήλων στην Τουρκία κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Έτσι ο στρατηγός von Bronsart Schellendorf, Αρχηγός του τούρκικου στρατιωτικού επιτελείου, υπέγραψε προσωπικά την εντολή απέλασης των Αρμενίων καθώς και την έκδοση «μέτρων ασφάλειας » κατά άοπλων νεοσύλλεκτων Αρμενίων που υπηρετούσαν σε τάγματα καταναγκαστικής εργασίας στην Τουρκία. Ομοίως, ο Αντισυνταγματάρχη Boettrich, επικεφαλής των τούρκικων σιδηροδρόμων, έδωσε εντολή για  την απέλαση των Αρμενίων σιδηροδρόμικών υπαλλήλων – απο τους οποίους ελάχιστοι επιβίωσαν.

Γεώργιος Στρέϊτ: μια βιογραφία (1868-1948)

Γεννήθηκε στην Πάτρα στις 13 Σεπτεμβρίου του 1868 και ήταν γιος του νομομαθούς και διακεκριμένου οικονομολόγου Στέφανου Στρέϊτ και της Βικτωρίας Λόντου. Ο πατέρας του Στέφανος Σπούδασε νομικά στα πανεπιστήμια Αθηνών και Λειψίας και σύντομα έγινε διδάκτορας της Νομικής στη Λειψία με την διδακτορική διατριβή του "Περί αντιστάσεως κατά της Αρχής". Το 1893 διορίστηκε υφηγητής του Διεθνούς Δικαίου στη Νομική Σχολή του πανεπιστημίου Αθηνών και το 1898 έγινε καθηγητής. ΄Ήταν μέλος της επιτροπής Ολυμπιακών Αγώνων από το 1896 ως το 1906. Με προτάσεις και υπομνήματα, επισήμανε την εθνική ανάγκη ιδρύσεως Πανεπιστημίου στην πρωτεύουσα της Μακεδονίας, που θα συντελούσε στην εξέλιξή της σε εθνικό και πολιτισμικό κέντρο, συμβάλλοντας έτσι στην ίδρυση του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Εργάστηκε στο Υπουργείο Εξωτερικών ως σύμβουλος & διευθυντής του και το 1910 διορίστηκε πρεσβευτής της Ελλάδας στη Βιέννη.


Το 1914, λίγο πριν την έναρξη του Α΄παγκοσμίου πολέμου, αν και εξωκοινοβουλευτικός ανέλαβε το υπουργείο Εξωτερικών ως πρόσωπο κοινής εμπιστοσύνης των Βασιλιά Κωνσταντίνου και του πρωθυπουργού Βενιζέλου Κατά την κρίσιμη περίοδο που ακολούθησε ο Στρέϊτ καθόρισε την εξωτερική πολιτική της Ελλάδας στα πλαίσια μιας αυστηρής ουδετερότητας έναντι των δύο συνασπισμών. Η λογική των θέσεων του Στρέϊτ ήταν ότι επειδή η έκβαση της παγκόσμιας πολεμικής σύρραξης ήταν αβέβαιη, η Ελλάδα δεν είχε λόγω να ρισκάρει τα εδαφικά της κέρδη από τους Βαλκανικούς πολέμους. Η πολιτική αυτή θεωρήθηκε Γερμανόφιλη, ενώ ερχόταν σε αντίθεση με την πολιτική που προωθούσε ο Βενιζέλος, που επεδίωκε την πάση θυσία και υπό οποιοδήποτε κόστος ένταξη της Ελλάδας στον Αγγλογαλλικό συνασπισμό της Αντάντ. Στην διάσταση απόψεων που προέκυψε μεταξύ του Βενιζέλου και της ουδετερόφιλης παράταξης υπό τον Βασιλιά, ο Κωνσταντίνος αναγκάστηκε να υποχωρήσει προσωρινά και να θυσιάσει τον Στρέϊτ, ο οποίος και παραιτήθηκε από την θέση του για να μην διαταραχθούν οι ισορροπίες ανάμεσα σε κυβέρνηση και στέμμα σε μια πολύ κρίσιμη στιγμή.

Η ληστεία του εξωτερικού δανεισμού των πρώτων 120 χρόνων εις βάρος του Ελληνικού κράτους και οι Κατοχικές Γερμανικές "πιστώσεις"

 γράφει ο Άγγελος Αγγελόπουλος

"...Το μέγιστο μέρος των εξωτερικών δανείων εχρισιμοποιήθη δια τας πολεμικάς δαπάνας και ελάχιστον δια παραγωγικούς σκοπούς και δεύτερον ότι οι όροι της εκδόσεων των υπήρξαν τρομερά

Άγγελος Αγγελόπουλος

δυσμενείς. Τα εξωτερικά δάνεια συνήφθησαν κατά την πρώτην περίοδον, δηλαδή από την επανάστασιν του 1821 ως την πτώχευση του 1893, εγένοντο δε υπό όρους καταθλιπτικούς δια το Ελληνικόν Δημόσιον. Η τιμή εκδόσεως ήτο κατά μέσον όρον 35% της ονομαστικής αξίας. Τα συναφθέντα μεταγενεστέρως δάνεια εγένοντο υπό ευνοικοτέρους όρους, αλλά συνολικά, ημπορεί να λεχθή, ότι καμμια άλλη Χώρα δεν έτυχεν τόσον βαρείας μεταχειρίσεως εκ μέρους των ξένων δανειστών (υψηλοί τόκοι, επεμβάσεις στα εσωτερικά διεθνής οικονομικός έλεγχος, εταιρεία υπεγγύων προσόδων κτλ). Δια να λάβη κανείς  μια γενική ιδέα της επιβαρύνσεως της Ελλάδος αναφέρω εδώ δύο χαρακτηριστικούς αριθμούς.

Τα ποσά, τα οποία πραγματικά εισέπραξε η Ελλάς από τα εξωτερικά δάνεια από την επανάσταση του 1821 μέχρι του 1932, οπότε και σταμάτησε ο εξωτερικός δανεισμός, ανήλθον εις 2,2 εκατομύρια χρυσά φράγκα. Δια τα δάνεια αυτά ο προυπολογισμός κατέβαλλε δια τόκους και χρεωλύσια μέχρι των παραμονών του πολέμου (σημ Φιλίστωρος: εννοεί τον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο) 2,383 εκατομύρια χρυσά φράγκα, δηλαδή 183 εκατομύρια φράγκα περισσότερα από εκείνα που εισέπραξε. Εν τούτοις την 31ην Μαρτιου 1932 εποχήν που σταμάτησεν ο δανεισμός, το ποσόν του χρέους που ώφειλεν η Ελλάς ανήρχετο πάλιν εις 2 δισεκατομμύρια χρυσά φράγκα, η δια την ακρίβειαν 1,963 εκατομ φράγκα σύμφωνα με την τότε ισοτιμίαν. Το πράγμα φαίνεται απίστευτον και όμως είναι αληθές. Και σημαίνει πολλά.

Οι ιταμές αξιώσεις των Γερμανών κατακτητών, η απάντηση του Αρχιεπισκόπου Χρύσανθου και η καθαίρεση του (Απρίλιος-Ιούνιος 1941)

Η υπογραφη της ανακωχής από τον Γ.  Τσολάκογλου

Στις 20 Απριλίου 1941 ο Διοικητής του Γ΄ Σώματος Στρατού αντιστράτηγος Γεώργιος Τσολάκογλου και οι διοικητές του Α΄ Σώματος στρατού Παναγιώτης Δεμέστιχας και Β΄Σώματος στρατού Γεώργιος Μπάκος σε συνεργασία με τον Μητροπολίτη Ιωαννίνων Σπυρίδωνα αποφάσισαν να προχωρήσουν σε συνθηκολόγηση με τους επελαύνοντες Γερμανούς. Ήδη η αναχώρηση της Ελληνικής Κυβέρνησης και του Βασιλιά Γεώργιου Β΄ λόγω της επερχόμενης κατάρρευσης, είχε ξεκινήσει στις 18 και ολοκληρώθηκε στις 22 Απριλίου. Η Αθήνα ουσιαστικά είχε καταστεί ανοχύρωτος πόλη. Μια επιτροπή αποτελούμενη από τον Φρούραρχο αθηνών υποστράτηγο Χρήστο Καβράκο, τον νομάρχη Πετζόπουλο και τον Δήμαρχο Αμβρόσιο Πλυτά ανέλαβε να παραδώσει την πόλη στους Γερμανούς.

Στη Γερμανία για τις διακοπές του ο κ. Κάρολος Παπούλιας

Στη Γερμανία βρίσκεται από την Κυριακή ο Παπούλιας για να περάσει με την οικογένεια του τις ημέρες των εορτών. Τα πράγματα μπορεί στην Ελλάδα να μην πηγαίνουν καθόλου καλά, αλλά οι συνήθειες δύσκολα αλλάζουν για τον ανώτατο πολιτειακό άρχοντα. Μάλιστα δεν τον πτοεί το γεγονός ότι σύμφωνα με πολλούς αναλυτές αλλά και τον πρώην διευθυντή του ΔΝΤ Στρός Καν, οι Γερμανοί καταδίκασαν την Ελλάδα στην τραγωδία που ζει, δανείζοντας την με πολύ υψηλά επιτόκια. Εκτός αυτού, σε μια εποχή που δοκιμάζεται ο Ελληνικός λαός και μεγάλο του τμήμα αντιμετωπίζει μεγάλα οικονομικά προβλήματα, ο Ανώτατος Άρχων διαλέγει χώρα του Εξωτερικού για τις διακοπές του! Αλλά θα μου πείτε αν ο κ. Παπούλιας δεν είχε αυτή την νοοτροπία θα τον είχαν διορίσει σε αυτή την θέση; 


 Πηγές
http://hellenicrevenge.blogspot.com/ 
kentrinews

Η κλοπή των γλυπτών του Ναού της Αφαίας από Γερμανούς Αρχαιοκάπηλους

Η ιστορία ξεκινάει το 1811, όταν ο αρχιτέκτονας Ch. R. Cockerell και ο φίλος του βαρώνος von Hallerstein, επισκέφθηκαν την Αίγινα και λεηλάτησαν το Ναό Αφαίας. Με αδιαφανείς διαδικασίες και δωροδοκία των ντόπιων προεστών, κρυφά μετέφεραν 17 αγάλματα και πολλά άλλα κομμάτια από τα αετώματα του Ναού στον Πειραιά. Από εκεί, με τη βοήθεια του Αυστριακού Gropius, μέλους της ίδιας παρέας αρχαιοκαπήλων και "αρχιτέκτονα" της λεηλασίας των γλυπτών του Ναού του Απόλλωνα στις Βάσσες Αρκαδίας αλλά και την κάλυψη του Γάλλου προξένου Louis Fauvel, που όταν έμαθε τι γίνεται έσπευσε στην Αίγινα και έκλεψε και αυτός ότι μπόρεσε και του συνεργάτη του λόρδου Έλγιν (!!!) Giovani Lusieri, έγινε μεταφορά στα Αγγλοκρατούμενα, τότε, Επτάνησα, χωρίς να αντιμετωπίσουν προβλήματα από την Οθωμανική Διοίκηση.

Αντίλογος στην κακογουστιά της διαφημιστικής καμπάνιας της Γερμανικής εταιρείας Media Markt που παρουσιάζει τον Έλληνα ως έναν χυδαίο τζαμπατζη

Μία από τις χειρότερες διαφημιστικές καμπάνιες όλων των εποχών..

Αφορμή για την παρέμβασή μου αυτή μου δίνει μια από τις πιο ελεεινές διαφημίσεις που είδα ποτέ στην ελληνική τηλεόραση. Γνωστή και μεγάλη γερμανικών συμφερόντων αλυσίδα καταστημάτων ηλεκτρικών ειδών προσπαθεί με έναν βομβαρδισμό μηνυμάτων να μας περάσει το μήνυμα πως εμείς οι Έλληνες είμαστε οι γνήσιοι εκφραστές της κακογουστιάς και της κλεψιάς.

Αναρωτιέμαι και φυσικά θα αναρωτιέστε και εσείς για το σκεπτικό του πιο ελεεινού θεάματος αυτής της καμπάνιας όπου ένας αντιπαθέστατος και φυσιογνωμικά τσαμπατζής ξεπερνά το ένα μετά το άλλο τα όρια της γυφτιάς. Αλήθεια τι περιμένουν οι γερμανοί ιδιοκτήτες της εταιρείας από τους έλληνες καταναλωτές; Nα ταυτιστούν με ένα αηδιαστικό τύπο, που ρουφά ξεδιάντροπα από 15 καλαμάκια τα ξένα ποτά ενός ζευγαριού, δηλαδή ..κλέβει ή να ταυτιστούν με ένα ανθρωποειδές που τρίβεται πάνω σε έναν μποντιμπιλντερά για να του κλέψει αντηλιακό .

Η καμπάνια περιλαμβάνει και μια ραδιοφωνική διαφήμιση, που πρέπει να είναι η χειρότερη όλων των εποχών. Ο έλληνας τσάμπας βρίσκεται στην τουαλέτα και σκίζει τις σελίδες του τηλεφωνικού καταλόγου για να τις χρησιμοποιήσει για χαρτί υγείας. Η όλη διαφήμιση λόγω ραδιοφώνου (έλλειψη εικόνας συνοδεύεται με πολλά πλούσια ..ηχητικά εφέ). Πολλοί, είναι φυσικό να μου πουν πως η έλλειψη αγωγής, οικογενειακής, κοινωνικής, πολιτικής δημιούργησε αυτή την εικόνα του νεοέλληνα. Όταν είναι άθλια ἡ οικογενειακή μας ζωή, όταν ἡ κοινωνική και ἡ πολιτική μας συμπεριφορά κινούνται στο τιμητικό επίπεδο του αίσχους, είναι φυσικό κάποιοι, επικυρίαρχοι σωτήρες να μας πάρουν είδηση και να μας συμπεριφέρονται ανάλογα, από τη στιγμή που κάναμε εμείς οι ίδιοι βούκινο το χάλι μας.

DER SPIEGEL: Το κόστος διάλυσης της Ευρωζώνης (The High Price of Abandoning the Euro)

Του David Böcking / DER SPIEGEL

Υπάρχουν όλο και περισσότερες εικασίες ότι η ζώνη του ευρώ θα χωριστεί, ή ακόμα ότι το ενιαίο νόμισμα θα πρέπει να εγκαταλειφθεί εντελώς. Συχνά τέτοια σενάρια δεν ακούγονται τόσο κακά για τη Γερμανία. Στην πραγματικότητα, οι συνέπειες θα ήταν καταστροφικές για την Ευρώπη και για τη μεγαλύτερη οικονομία της.

Τα προειδοποιητικά σημάδια μαζεύονται και τα φρέσκα νέα προσθέτουν στην κατήφεια κάθε μέρα. Η Βρετανική Χρηματοοικονομική Αρχή έδωσε εντολή στις τράπεζες να προετοιμαστούν για μια πιθανή διάλυση της ζώνης του ευρώ. Η Βρετανική τράπεζα CLS που δραστηριοποιήται στην αγορά συναλλάγματος διεξάγει σύμφωνα με πληροφορίες τεστ αντοχής για να προετοιμαστεί για το χειρότερο σενάριο. Ο Πολωνός Υπουργός Εξωτερικών Radoslaw Sikorski έκανε μια δραματική έκκληση στη Γερμανία τη Δευτέρα για να αποτραπεί η κατάρρευση της νομισματικής ένωσης, λέγοντας: «Στεκόμαστε στην άκρη του γκρεμού»

Το αναγκαστικό κατοχικό "δάνειο" στους Γερμανούς και το ιστορικό της διεκδίκησης του

Του Τάσου Μηνά Ηλιαδάκη*

Α. ΤΟ ΔΑΝΕΙΟ

Το Βερολίνο προκειμένου να αντιμετωπίσει τους στρατιωτικούς και στρατηγικούς του στόχους στην ευρύτερη ελληνική περιοχή, Λιβύη-Μ.Ανατολή-Βαλκάνια, είχε υποχρεώσει την Ελλάδα να κεφαλαιοδοτεί και να συντηρεί τα στρατεύματα που στάθμευαν σ'αυτήν και είχαν πεδίο δράσης την ευρύτερη περιοχή της.
Αυτά ήταν υπερπολλαπλάσια από εκείνα των στρατευμάτων κατοχής. Επιπλέον η Ελλάδα ανεφοδίαζε με τρόφιμα το μέτωπο της Λιβύης. Στόχος των στρατευμάτων αυτών ήταν τα πετρέλαια της Λιβύης-Μ. Ανατολής και η ενίσχυση της άμυνας των Βαλκανίων. Από τα τελευταία εξασφάλιζε στην πολεμική του βιομηχανία το 20% του αντιμονίου, το 50% των ορυκτελαίων, το 60% του βωξίτη και το 100% του νικελίου. Την ίδια στιγμή για τους συμμάχους η μοναδική πύλη των Βαλκανίων ήταν και παρέμενε η Ελλάδα. Λόγω αυτών, η γερμανική απαίτηση για υψηλή κεφαλαιοδότηση από την Ελλάδα ήταν ανελαστική και είχε προκαλέσει τις έντονες αντιδράσεις ακόμα και της κατοχικής κυβέρνησης Τσολάκογλου που απειλούσε με παραίτηση.Παράλληλα ο Μουσολίνι όπως και ο Γερμανός πληρεξούσιος για την Ελλάδα, Γκύντερ Αλτενμπουργκ πίεζαν το Βερολίνο να μειώσει τα έξοδα κατοχής για την Ελλάδα.

Ἀνακοίνωσις τοῦ Πρωθυπουργοῦ Ἰ. Μεταξᾶ πρὸς τοὺς ἰδιοκτήτας καὶ ἀρχισυντάκτας τοῦ Ἀθηναϊκοῦ Τύπου εἰς τὸ Γενικὸν Στρατηγεῖον (ξενοδοχεῖον «Μεγάλη Βρεταννία») εἰς τὰς 30 Ὀκτωβρίου 1940

Κύριοι,

Έχω λογοκρισίαν [1] και ημπορώ να σας υποχρεώσω να γράφετε μόνον ό,τι θέλω. Aυτήν την ώραν όμως δεν θέλω μόνον την πέννα σας. Θέλω και την ψυχήν σας. Γι' αυτό σας εκάλεσα σήμερα για να σας μιλήσω με χαρτιά ανοιχτά. Θα σας ειπώ τα πάντα. Θα σας ειπώ ακόμη και τα μεγάλα μου πολιτικά μυστικά. Θέλω vα ξέρετε και σεις όλα τα σχετικά με την εθνικήν μας περιπέτεια ώστε να γράφετε, όχι συμμορφούμενοι προς τας οδηγίας μου, αλλά εμπνεόμενοι εις την προσωπική σας πίστιν από την γνώσιν των πραγμάτων.
    Σας απαγορεύω να ανακοινώσητε σχετικά το παραμικρόν σ' οποιονδήποτε. Απολύτως και γιά οιονδήποτε λόγον. Κάθε παράβασις αυτής της εντολής μου θα έχη διά τον υπεύθυνον -και να είσθε βέβαιοι ότι θα ευρεθή ο υπεύθυνος- τας συνεπείας τας οποίας πρέπει να έχη σε πόλεμο ζωής ή θανάτου του Έθνους η προδοσία ενός μεγάλου μυστικού, έστω και αυτό αν έγινε από αφέλεια, χωρίς την παραμικρή κακή πρόθεσι. Φυσικά έχω τον λόγον σας...
    Mη νομίσητε ότι η απόφασις του ΟΧΙ πάρθηκε έτσι, σε μια στιγμή. Μην φαντασθήτε ότι εμπήκαμε στον πόλεμο αιφνιδιαστικά. Ή ότι δεν έγινε παν ό,τι επετρέπετο και μπορούσε να γίνει διά να τον αποφύγωμε.
    Από την εποχήν της καταλήψεως της Αλβανίας το Πάσχα πέρυσι το πράγμα άρχισε να φαίνεται. Από τον περασμένο Μάιο είπα καθαρά στον κ. Γκράτσι [2] ότι αν προσεβαλλόμεθα εις τα εθνικά κυριαρχικά μας δικαιώματα, θα ανθιστάμεθα αντί πάσης θυσίας και δι' όλων των μέσων. Συγχρόνως όμως μου ήρχοντο από την Ρώμην, από την Βουδαπέστην, από τα Τίρανα, από παντού πληροφορίαι αντίθετοι [3].

BMW και Hugo Boss: Δυο μεγάλα ονόματα της αυτοκινητοβιομηχανίας και της μόδας, συνδεδεμένα με τον ναζισμό

Επρεπε να περάσουν περισσότερα από εξήντα χρόνια από το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου για να σηκωθεί το πέπλο που σκέπαζε τη δραστηριότητα δύο μεγάλων ονομάτων made in Germany την περίοδο του ναζισμού, αναφέρει σε δημοσίευμα της η εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ. Το ένα όνομα είναι του Ούγκο Μπος, ιδιοκτήτη της ομώνυμης μάρκας ρούχων. 

Το άλλο είναι των Κουάντ, της οικογένειας που σήμερα κατέχει περίπου τις μισές μετοχές τηςαυτοκινητοβιομηχανίας BMW. Και στις δύο περιπτώσεις, το πέπλο σηκώθηκε περισσότερο από ανάγκη και λιγότερο από επιλογή. Για δύο μάρκες τόσο γνωστές στο ευρύ κοινό, η διαφάνεια είναι κανόνας.

Ενα ενδιαφέρον φωτογραφικό οδοιπορικό από την πτώση της Γερμανίας και την ολοσχερή καταστροφή του Βερολίνου στον β΄ παγκόσμιο πόλεμο

A formation of B-24s of Maj. General Nathan F. Twining's U.S. Army 15th Air Force thunders over the railway yards of Salzburg, Austria, on December 27, 1944. The smoke created by their bombs mingles with that from the enemy's many smudge pots. (AP Photo)

Οι διαπραγματεύσεις και η υπογραφή της συνθήκης της Βεστφαλίας

γράφει η  ΙΩΑΝΝΑ ΖΟΥΛΑ

Ο Τριακονταετής Πόλεμος άρχισε στη Βοημία όπου η πλειονότητα των κατοίκων της ήταν λουθηρανοί και καλβινιστές. H ανάρρηση στον θρόνο του βασιλείου της Βοημίας του φανατικού οπαδού της Αντιμεταρρύθμισης Φερδινάνδου των Αψβούργων το 1618, ένα χρόνο δηλαδή προτού στεφθεί αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ως Φερδινάνδος B', τρόμαξε τους προτεστάντες. Ετσι στις 23 Μαΐου 1618 μια ομάδα από δυσαρεστημένους προτεστάντες ευγενείς με επικεφαλής τον Χάινριχ Ματίας, κόμητα Φον Τουρν, εισέβαλε στα βασιλικά ανάκτορα της Πράγας και πέταξε από το παράθυρο δύο ρωμαιοκαθολικούς αξιωματούχους, οι οποίοι ωστόσο όχι μόνο δεν σκοτώθηκαν αλλά ούτε καν τραυματίστηκαν, επειδή, κατά την εκδοχή των προτεσταντών, «προσγειώθηκαν πάνω σε έναν σωρό κοπριά» ή, κατά την εκδοχή των ρωμαιοκαθολικών, «η Παναγία εισάκουσε τις προσευχές τους και έστειλε αγγέλους που τους απίθωσαν απαλά στη γη».

Μια Ιστορική ανασκόπηση στις Γερμανικές χρεοκοπίες του 20ου Αιώνα από τον Γερμανό καθηγητή πανεπιστημίου Albrecht Ritsch στο Γερμανικό περιοδικό "Spiegel"

Το Der Spiegel μας έχει συνηθίσει σε πολύ αρνητικά για την Ελλάδα δημοσιεύματα. Δεν ξέρουμε τι …κρίση έπιασε τους Γερμανούς, αλλά η συνέντευξη του  Albrecht Ritsch, Wirtschaftshistoriker (καθηγητή Ιστορίας της Οικονομίας) που δημοσιεύει είναι εκπληκτική και πρέπει να τη διαβάσουν πολύ προσεκτικά η Μέρκελ,ο Σόϊμπλε κι όλοι όσοι έχουν κάνει πειραματόζωο την Ελλάδα!

Ο καθηγητής σε γενικές γραμμές:
•Χαρακτηρίζει αδικαιολόγητη τη συμπεριφορά των Γερμανών που συνοψίζεται στο “λεφτά θα πάρετε μόνο αν κάνετε αυτό που σας λέμε”.
•Θυμίζει τις μεγάλες χρεοκοπίες της Γερμανίας και υπενθυμίζει ότι το οικονομικό της θαύμα το οφείλει στις ΗΠΑ!
•Θα έπρεπε αντίθετα να είμαστε ευγνώμονες, να εξυγιάνουμε την Ελλάδα με τα λεφτά μας. Αν εμείς εδώ παίξουμε το παιγνίδι των ΜΜΕ, παριστάνοντας τον χοντρό Εμίλ, που καπνίζει το πούρο του και αρνείται να πληρώσει, κάποτε κάποιοι θα μας στείλουν τους παλιούς λογαριασμούς,λέει και αφήνει ξερούς τους Γερμανούς!

Η τύχη των δυσβάστακτων Γερμανικών αποζημειώσεων του Α΄ παγκοσμίου πολέμου, ο υπέρογκος Γερμανικός δανεισμός του Μεσοπολέμου και μια προειδοποίηση στην σημερινή Γερμανική πολιτική ηγεσία

Του Robert Skidelsky, μέλους της Βουλής των Λόρδων, και καθηγητού πολιτικής οικονομίας στο Warwick University.

Η Γερμανία ηγείται της εναντίωσης, εντός της ΕΕ, στη μείωση του χρέους των ταλαιπωρημένων κρατών. Αντί για σβήσιμο μέρους του χρέους, αυτό που θέλει είναι η δημιουργία μηχανισμών στήριξης, που μπορούν να δανείζουν έως και €500 δις, σε συνδυασμό με άλλα €250 δις από πλευράς του ΔΝΤ. Πρόκειται στην ουσία για μηχανισμούς αναχρηματοδότησης. Τα κράτη μέλη μπορούν να δανείζονται με σχετικά χαμηλά επιτόκια, εφόσον όμως συμφωνούν στην εφαρμογή αυστηρών μέτρων λιτότητας.

Η σοβιετική απάντηση στους "αγανακτισµένους" της ανατολικής Γερμανίας (17 Ιουνίου 1953)

Οχτώ μόλις χρόνια μετά τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου αλλά και στο αποκορύφωμα του ψυχροπολεμικού κλίματος μεταξύ του δυτικού και ανατολικού κόσμου, ήρθαν τα γεγονότα της 17ης Ιουνίου 1953 στη ΓΛΔ. Ήδη οι δυτικές καπιταλιστικές κοινω­νίες είχαν μια πρωτοφανή άνοδο του βιοτικού τους επιπέδου σε αντίθεση με τις χώρες του λεγόμενου ανατολικού μπλοκ, όπου ο λαός βυθιζόταν ολοένα και περισσότερο στην οικονομική εξαθλίωση αλλά και τη στέρηση των βασικών ατομικών του ελευθε­ριών. Οι περισσότερες χώρες της δυτικής Ευρώπης αξιοποίησαν παραγωγικά τα χρήματα του σχεδίου Μάρσαλ, δίχως να λείπουν και εκείνες οι περιπτώ­σεις χωρών όπου τα κονδύλια αυτά εξανεμίστηκαν από διεφθαρμένες κυβερνήσεις. Αντίθετα, πολλές σοσιαλιστικές χώρες, όπως η ΓΛΔ, η Τσεχοσλοβα­κία, η Ρουμανία, η Ουγγαρία κ.ά., εξαναγκάστηκαν να παραχωρήσουν την εκμετάλλευση φυσικών πό­ρων και ολόκληρων βιομηχανικών συγκροτημάτων στη Σοβιετική Ένωση σε πολύ χαμηλές τιμές. Αυτό γινόταν με το αιτιολογικό των πολεμικών επανορ­θώσεων για τα αντισοβιετικά καθεστώτα που είχαν επικρατήσει εκεί και συμμετείχαν στο πλευρό των Ναζί στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η οικονομική κρίση της Ευρώπης και η αμφισβήτηση των οικονομικών και πολιτικών ελίτ

• Του George Friedman (*)

Η κρίση στην Ευρώπη
Το θέμα των κρατικών χρεών προκάλεσε επίσης χρηματοοικονομική κρίση και (στη συνέχεια) πολιτική κρίση στην Ευρώπη. Αν και η αμερικανική χρηματοοικονομική κρίση αναμφισβήτητα επηρέασε την Ευρώπη, ωστόσο η ευρωπαϊκή πολιτική κρίση έγινε ακόμα βαθύτερη λόγω της ύφεσης. Από καιρό υπήρχε μία μειοψηφία στην Ευρώπη που θεωρούσε ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση δημιουργήθηκε είτε για να στηρίξει τη χρηματοοικονομική ελίτ σε βάρος του ευρύτερου πληθυσμού, είτε για να ενισχύσει τη βόρεια Ευρώπη -ειδικότερα τη Γαλλία και τη Γερμανία- σε βάρος της περιφέρειας, είτε και τα δύο. Αυτό όμως που ήταν άποψη της μειοψηφίας ενισχύθηκε από την ύφεση.

Η Μάχη της Μενίνας (17 και 18 Αυγούστου 1944)

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΓΚΟΡΕΖΗ*
Τους θερινούς μήνες του 1944 διεξήχθησαν επιχειρήσεις από τη Χ Μεραρχία των Εθνικών Ομάδων Ελλήνων Ανταρτών (Ε.Ο.Ε.Α.) στη περιοχή Παραμυθίας - Μαργαριτίου - Μαζαρακιάς, για την απελευθέρωση της περιοχής από τους Αλβανούς και τους Γερμανούς. Η μάχη της Μενίνας, την 17 και 18 Αυγ. 1944 εντάσσεται στο πλαίσιο των επιχειρήσεων αυτών.

Τη νύχτα της 16 προς 17 Ιουνίου 1944, το ΙΙ/16 Τάγμα ανταρτών, με διοικητή το Λοχαγό Κ. Ζιώγα, κινήθηκε με διαταγή της Χ Μεραρχίας για κατάληψη της πόλης Παραμυθιάς. Ο διοικητής της Μεραρχίας Συνταγματάρχης Β. Καμάρας, που επιθυμούσε την αποφυγή αντιποίνων κατά των Αλβανών που συνέπρατταν με τους Γερμανούς, διέταξε τους Λόχους ανταρτών Ποπόβου και Ελευθεροχωρίου (οπλαρχηγός ο δικηγόρος Στρουγγάρης Ελευθ. από την Παραμυθιά, που είχε αδελφό εκτελεσθέντα μετά των 49 προκρίτων της πόλης από τους Γερμανοτσάμηδες), του υπό τον καθηγητή γυμναστικής Αντ. Σούζη, επίσης από τη Παραμυθιά, Ι ανεξάρτητου Τάγματος, να μη λάβουν μέρος στις επιχειρήσεις για τη κατάληψη της πόλης. Αλλ' αυτοί από τις νυχτερινές ώρες της προτεραίας είχαν πλησιάσει τη Παραμυθιά, και αφού αντήλλαξαν μερικούς πυροβολισμούς με όσους από τους Αλβανούς προέβαλαν αντίσταση, κατέλαβαν τη πόλη. Τη πρωία εισέρχεται στη Παραμυθιά το ΙΙ/16 Τάγμα, την 28η Ιουνίου αφίχθηκε ο Διοικητής του Συντάγματος Ταγματάρχης Κρανιάς Αρ. και την 30η Ιουνίου ο Διοικητής της Χ Μεραρχίας Συνταγματάρχης Β. Καμάρας.