Η Ιστορία του Λευκού Πύργου της Θεσσαλονίκης

Ο Λευκός Πύργος της Θεσσαλονίκης είναι ένας οχυρωματικός πύργος του 15ου αιώνα, που χρησιμοποιήθηκε στη συνέχεια σαν κατάλυμα φρουράς Γενιτσάρων και σαν φυλακή θανατοποινιτών. Είναι ένα από πιο γνωστά κτίσματα-σύμβολα πόλεων στην Ελλάδα. Είναι μια κυλινδρική κατασκευή με ύψος 33,9 μ., περίμετρο 70 μ. και διάμετρο 22,7 μ. Έχει 6 ορόφους, που επικοινωνούν με εσωτερική σκάλα, που ελίσσεται κοχλιωτά και σε επαφή με τον εξωτερικό τοίχο. Έτσι, σε κάθε όροφο υπάρχει μια κεντρική κυκλική αίθουσα με διάμετρο 8,5 μ, με την οποία επικοινωνούν μικρότερα τετράπλευρα δωμάτια, ανοιγμένα στο πάχος του εξωτερικού τοίχου. Ο 6ος όροφος έχει μόνον κεντρική αίθουσα κι έξω από αυτήν ένα δώμα με θέα το τοπίο γύρω από τον πύργο. Η ύπαρξη αφοδευτηρίων, τζακιών και καπναγωγών δείχνει ότι ο πύργος προοριζόταν όχι μόνο σαν αμυντικό έργο, αλλά και για στρατιωτικό κατάλυμα.

Το χρονικό της κήρυξης πολέμου της ναζιστικής Γερμανίας κατά της Ελλάδας (6 Απριλίου 1941)

Κατά την πρωίαν της 6ης Απριλίου επανελήφθη η σκηνή του όρθρου της 28ης Οκτωβρίου του 1940, με μικράς διαφοράς. Κατά την 5.15' π.μ. ήχησε το εντός του κοιτώνος του προέδρου της κυβερνήσεως τηλέφωνον.

Ο καλών ανήγγειλε γαλλιστί εις την λαβούσαν το ακουστικόν κυρίαν Κορυζή ότι ο πρέσβυς της Γερμανίας επιθυμεί να επισκεφθή επειγόντως τον πρωθυπουργόν και εζήτησε να ορισθή προς τούτο ώρα. Του απήντησαν ότι ο πρόεδρος θα εδέχετο τον πρέσβυν μετά ημίσειαν ώραν.
Ο Κορυζής μαντεύων τον λόγον της επισκέψεως έσπευσε να ειδοποιήση αμέσως τον βασιλέα και τα μέλη του υπουργικού συμβουλίου. Ο πρίγκηψ Έρμπαχ έφθασεν εις την οικίαν Κορυζή κατά την ορισθείσαν ώραν ακριβώς και αφού εχαιρέτησε με τυπικήν ευγένειαν τον πρωθυπουργόν προέβη εις την λακωνικήν δήλωσιν: «Επιτρέψατέ μου να σας αναγγείλω ότι η κυβέρνησίς μου επέδωσε την στιγμήν αυτήν εις τον εν Βερολίνω Έλληνα πρεσβευτήν διακοίνωσιν αντίγραφον της οποίας θα σας αναγνώσω αμέσως».

Η Ιστορία του μπισκότου από τα Αρχαία χρόνια ως τις μέρες μας

H παράδοση θέλει την πρώτη μορφή μπισκότου να εμφανίζεται περίπου πριν 10.000 χρόνια στην Kίνα, όπου παρασκευάζονταν ξηρές πίτες από ρύζι, σουσάμι και φρούτα.  Άλλες παλιές ιστορίες αναφέρουν πως οι Aσσύριοι παρασκεύαζαν ένα λεπτό παξιμάδι από ζύμη κριθαριού και σιταριού, που το τοποθετούσαν σε πήλινα βάζα και το ζέσταιναν στη θράκα.
Xιλιετίες αργότερα, σε αιγυπτιακό τάφο του 2.500 π.X., υπάρχουν απεικονίσεις εργατών που συνδαυλίζουν τη φωτιά ενός φούρνου στον οποίο ψήνονται παξιμάδια. Tο μπισκότο υπήρξε αρχικά μια πρακτική συμπυκνωμένη τροφή παραπλήσια του ψωμιού, ικανή να διατηρείται καλά για μεγάλο χρονικό διάστημα. Ήταν η γαλέτα των προϊστορικών χρόνων.

O εγκυκλοπαιδικός ορισμός της γαλέτας είναι «… σπογγώδες και ξερό μείγμα αλευριού, αντιστεκόμενο καλά στη μούχλα…». Στη διαδρομή προστέθηκε μέλι και έγινε ιδιότυπο γλύκισμα με πλήθος παραλλαγών και εντυπωσιακή ποικιλία συστατικών.
Στους αρχαίους χρόνους συναντάμε στην ελληνική κουζίνα παρασκευάσματα με συστατικά το αλεύρι, το λάδι, το γάλα και το μέλι. Tην ίδια διατροφική συνήθεια συναντάμε και στη Pωμαϊκή Aυτοκρατορία.
Kατά τους ρωμαϊκούς χρόνους, τα αρτοποιεία παρασκεύαζαν ανάμεσα στα διάφορα είδη ψωμιού κι έναν χαρακτηριστικό τύπο, τον «στρατιωτικό άρτο» ή «άρτο του ναυτικού». Ήταν φτιαγμένος από αλεύρι το οποίο άφηναν να μουσκέψει στο νερό επί τριάντα μέρες χωρίς να χρησιμοποιούν ούτε αλάτι ούτε μαγιά και στη συνέχεια το έψηναν δυο φορές, για να μπορέσει να διατηρηθεί επί μακρόν. Για μεγάλης διάρκειας ταξίδια, η ζύμη ψηνόταν μέχρι και τέσσερις φορές. H μεγάλη θρεπτική αξία του παρασκευάσματος αυτού, συμπυκνωμένη σε σχετικά μικρό όγκο, διευκόλυνε την τροφοδοσία του στρατού στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Tρεις γαλέτες ψωμιού-μπισκότου ήταν η ημερήσια μερίδα των στρατιωτών. H διάρκεια συντήρησής τους ήταν περίπου ένας χρόνος, με την προϋπόθεση πως ήταν καλά προστατευμένες από την υγρασία σε μεταλλικά κουτιά.

Το αναγκαστικό κατοχικό "δάνειο" στους Γερμανούς και το ιστορικό της διεκδίκησης του

Του Τάσου Μηνά Ηλιαδάκη*

Α. ΤΟ ΔΑΝΕΙΟ

Το Βερολίνο προκειμένου να αντιμετωπίσει τους στρατιωτικούς και στρατηγικούς του στόχους στην ευρύτερη ελληνική περιοχή, Λιβύη-Μ.Ανατολή-Βαλκάνια, είχε υποχρεώσει την Ελλάδα να κεφαλαιοδοτεί και να συντηρεί τα στρατεύματα που στάθμευαν σ'αυτήν και είχαν πεδίο δράσης την ευρύτερη περιοχή της.
Αυτά ήταν υπερπολλαπλάσια από εκείνα των στρατευμάτων κατοχής. Επιπλέον η Ελλάδα ανεφοδίαζε με τρόφιμα το μέτωπο της Λιβύης. Στόχος των στρατευμάτων αυτών ήταν τα πετρέλαια της Λιβύης-Μ. Ανατολής και η ενίσχυση της άμυνας των Βαλκανίων. Από τα τελευταία εξασφάλιζε στην πολεμική του βιομηχανία το 20% του αντιμονίου, το 50% των ορυκτελαίων, το 60% του βωξίτη και το 100% του νικελίου. Την ίδια στιγμή για τους συμμάχους η μοναδική πύλη των Βαλκανίων ήταν και παρέμενε η Ελλάδα. Λόγω αυτών, η γερμανική απαίτηση για υψηλή κεφαλαιοδότηση από την Ελλάδα ήταν ανελαστική και είχε προκαλέσει τις έντονες αντιδράσεις ακόμα και της κατοχικής κυβέρνησης Τσολάκογλου που απειλούσε με παραίτηση.Παράλληλα ο Μουσολίνι όπως και ο Γερμανός πληρεξούσιος για την Ελλάδα, Γκύντερ Αλτενμπουργκ πίεζαν το Βερολίνο να μειώσει τα έξοδα κατοχής για την Ελλάδα.

Εγκλήματα πολέμου των Ιταλών στην κατεχόμενη Ελλάδα (1941-43)

Του Ιωάννη Κωτούλα*

Η παραμονή του ιταλικού στρατού στην Ελλάδα ως δύναμης κατοχής συνήθως αντιμετωπίζεται από την ιστοριογραφία, αλλά και από τη συλλογική αντίληψη, ως μία φάση σχετικά ήπιας συμπεριφοράς των κατοχικών στρατευμάτων έναντι του ελληνικού πληθυσμού. Στην πραγματικότητα η εικόνα αυτή αποτελεί σε μεγάλο βαθμό περισσότερο μεταπολεμική κατασκευή, ιδίως με δεδομένη την άκριτη ενίοτε απόδοση όλων των εγκληματικών ενεργειών στον γερμανικό στρατό κατοχής, συνέπεια του έντεχνα προβεβλημένου μύθου της ευγενούς συμπεριφοράς του ιταλικού στρατού κατοχής προς τους Έλληνες. Η συνύπαρξη των Ιταλών στρατιωτών με τον υποτελή ελληνικό πληθυσμό δεν υπήρξε μία αρμονική εμπειρία συνετής κατοχής, αλλά αφενός μία οργανωμένη απόπειρα εθνολογικής αλλοίωσης συγκεκριμένων περιοχών αφετέρου μία βίαιη αντιμετώπιση του άμαχου πληθυσμού.

Ἀνακοίνωσις τοῦ Πρωθυπουργοῦ Ἰ. Μεταξᾶ πρὸς τοὺς ἰδιοκτήτας καὶ ἀρχισυντάκτας τοῦ Ἀθηναϊκοῦ Τύπου εἰς τὸ Γενικὸν Στρατηγεῖον (ξενοδοχεῖον «Μεγάλη Βρεταννία») εἰς τὰς 30 Ὀκτωβρίου 1940

Κύριοι,

Έχω λογοκρισίαν [1] και ημπορώ να σας υποχρεώσω να γράφετε μόνον ό,τι θέλω. Aυτήν την ώραν όμως δεν θέλω μόνον την πέννα σας. Θέλω και την ψυχήν σας. Γι' αυτό σας εκάλεσα σήμερα για να σας μιλήσω με χαρτιά ανοιχτά. Θα σας ειπώ τα πάντα. Θα σας ειπώ ακόμη και τα μεγάλα μου πολιτικά μυστικά. Θέλω vα ξέρετε και σεις όλα τα σχετικά με την εθνικήν μας περιπέτεια ώστε να γράφετε, όχι συμμορφούμενοι προς τας οδηγίας μου, αλλά εμπνεόμενοι εις την προσωπική σας πίστιν από την γνώσιν των πραγμάτων.
    Σας απαγορεύω να ανακοινώσητε σχετικά το παραμικρόν σ' οποιονδήποτε. Απολύτως και γιά οιονδήποτε λόγον. Κάθε παράβασις αυτής της εντολής μου θα έχη διά τον υπεύθυνον -και να είσθε βέβαιοι ότι θα ευρεθή ο υπεύθυνος- τας συνεπείας τας οποίας πρέπει να έχη σε πόλεμο ζωής ή θανάτου του Έθνους η προδοσία ενός μεγάλου μυστικού, έστω και αυτό αν έγινε από αφέλεια, χωρίς την παραμικρή κακή πρόθεσι. Φυσικά έχω τον λόγον σας...
    Mη νομίσητε ότι η απόφασις του ΟΧΙ πάρθηκε έτσι, σε μια στιγμή. Μην φαντασθήτε ότι εμπήκαμε στον πόλεμο αιφνιδιαστικά. Ή ότι δεν έγινε παν ό,τι επετρέπετο και μπορούσε να γίνει διά να τον αποφύγωμε.
    Από την εποχήν της καταλήψεως της Αλβανίας το Πάσχα πέρυσι το πράγμα άρχισε να φαίνεται. Από τον περασμένο Μάιο είπα καθαρά στον κ. Γκράτσι [2] ότι αν προσεβαλλόμεθα εις τα εθνικά κυριαρχικά μας δικαιώματα, θα ανθιστάμεθα αντί πάσης θυσίας και δι' όλων των μέσων. Συγχρόνως όμως μου ήρχοντο από την Ρώμην, από την Βουδαπέστην, από τα Τίρανα, από παντού πληροφορίαι αντίθετοι [3].

Ενα ενδιαφέρον φωτογραφικό οδοιπορικό από την πτώση της Γερμανίας και την ολοσχερή καταστροφή του Βερολίνου στον β΄ παγκόσμιο πόλεμο

A formation of B-24s of Maj. General Nathan F. Twining's U.S. Army 15th Air Force thunders over the railway yards of Salzburg, Austria, on December 27, 1944. The smoke created by their bombs mingles with that from the enemy's many smudge pots. (AP Photo)

Σύντομος Ιστορία της Ουγγαρίας από τον Μεσαίωνα (900 μ. X.) ως την ένταξη της στο ΝΑΤΟ (1999)

Το άγαλμα του Βασιλιά Στέφανου Α΄

Οι πρόγονοι των σημερινών Ούγγρων ήταν οι Μαγυάροι, ένας νομαδικός σλαβικός πολεμοχαρής λαός που ο θρύλος λέει ότι ξεκίνησε από τις πηγές του Βόλγα και έφτασε στην περιοχή της σημερινής Ουγγαρίας τον 9ο αιώνα μ. Χ. Αρχηγός των Μαγυάρων κατά την μετακίνηση αυτή ήταν ο Αρπάντ, ενώ οι Μαγιάροι από την στιγμή που έφτασαν στην περιοχή της σημερινής Ουγγαρίας εξαπέλυσαν μια σειρά από αιματηρές επιδρομές προς την Δύση και το Βυζάντιο. Όλα άλλαξαν μετά την συντριβή των Μαγυάρων στο Λεχβελντ το 955 μ. Χ. από τον Γερμανό Βασιλιά Όθωνα τον Ά. Σε εκείνη την συγκυρία, ο αρχηγός των Μαγιάρων Βαηκ αποφάσισε να συγκρότηση ένα αυτόνομο κράτος στα Δυτικά πρότυπα. Άλλαξε το ονομα του σε Στέφανος, βαπτίστηκε Χριστιανός, επέτρεψε την διάδοση του Χριστιανισμού στην περιοχή που ήλεγχε και τελικώς στέφθηκε πρώτος Βασιλιάς των Ούγγρων την 1η Ιανουαρίου 1001. Το στέμμα της Ουγγαρίας του απέστειλε ο ίδιος ο Πάπας Συλβέστρος ο ΙΙ. Ο Στέφανος ο Ά εξόντωσε όσους αντιστέκονταν στο πρόγραμμα του, κατήργησε την δουλεία στο νέο Βασίλειο, καθιέρωσε τον σεβασμό της ιδιωτικής περιουσίας και ένα καθεστώς μετριοπαθούς φορολογίας.

Η δράση του υποβρυχίου "Κατσώνης" στον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο και η βύθιση του τον Σεπτέμβριο του 1943

από το έγκυρο ιστολόγιο Περί Αλός
γράφει ο Ιωάννης Σ. Θεοδωράτος  Δημοσιογράφος – Αμυντικός Αναλυτής.

Στις 14 Σεπτεμβρίου συμπληρώθηκαν 68 χρόνια από την βύθιση του υποβρυχίου «Κατσώνης» (Υ-1) το 1943 και την τραγική απώλεια του πληρώματος με επικεφαλής τον κυβερνήτη Βασίλειο Λάσκο. Το Γενικό Επιτελείο Ναυτικού (ΓΕΝ) διοργάνωσε το διήμερο 17 και 18 Σεπτεμβρίου εορταστικές εκδηλώσεις μνήμης στην Σκιάθο, περιοχή βύθισης του υποβρυχίου, με την συμμετοχή της κανονιοφόρου «Πολεμιστής». Παρέστησαν ο υφυπουργός Εθνικής Άμυνας Κ. Σπηλιόπουλος και ο διοικητής της Διοίκησης Υποβρυχίων (ΔΥ) πλοίαρχος Α. Καρατζάς, εκπροσωπώντας τον Α/ΓΕΝ.
Το Βασιλικό Ναυτικό (ΒΝ) προχώρησε το 1925 στην παραγγελία δύο υποβρυχίων (τα μετέπειτα «Κατσώνης» και «Παπανικολής») τύπου Shneider-Laubeuf στα γαλλικά ναυπηγεία, εκ των οποίων το πρώτο ναυπηγήθηκε στις εγκαταστάσεις Chantiers de la Gironde στην περιοχή Μπορντώ. Το Υ-1 καθελκύστηκε το 1926 και παραδόθηκε στις 8 Ιουνίου 1928 με παραλαμβάνοντα κυβερνήτη τον αντιπλοίαρχο Κωνσταντίνο Αρβανίτη. Το υποβρύχιο είχε εκτόπισμα 576 τόνων (επιφάνεια) και 775 τόνων (σε κατάδυση), διαστάσεις 62,5/5,3/3,6 μέτρα, για την πρόωσή του χρησιμοποιούσε δύο μηχανές ντίζελ Shneider-Carels (2 x 650 ίππων) και δύο ηλεκτροκινητήρες των 500 ίππων. Ανέπτυσσε ταχύτητα 14 κόμβων στην επιφάνεια και 9 σε κατάδυση. Η ακτίνα δράσης του ήταν 3.500 ν. μίλια με ταχύτητα 10 κόμβων. Μπορούσε να καταδυθεί σε βάθος 80 μέτρων και έφερε έξι τορπιλοσωλήνες των 21 ιντσών με 13 τορπίλες τύπου Whitehead. Για την άμυνά του διέθετε αρχικά ένα πυροβόλο των 100 χλστ και ένα των 40 χλστ, τα οποία το 1934 αντικαταστάθηκαν από δύο βαρέα πολυβόλα Breda των 13,2 χλστ. Το πλήρωμά του αποτελείτο από πέντε αξιωματικούς και 41 υπαξιωματικούς και ναύτες.

Η σοβιετική απάντηση στους "αγανακτισµένους" της ανατολικής Γερμανίας (17 Ιουνίου 1953)

Οχτώ μόλις χρόνια μετά τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου αλλά και στο αποκορύφωμα του ψυχροπολεμικού κλίματος μεταξύ του δυτικού και ανατολικού κόσμου, ήρθαν τα γεγονότα της 17ης Ιουνίου 1953 στη ΓΛΔ. Ήδη οι δυτικές καπιταλιστικές κοινω­νίες είχαν μια πρωτοφανή άνοδο του βιοτικού τους επιπέδου σε αντίθεση με τις χώρες του λεγόμενου ανατολικού μπλοκ, όπου ο λαός βυθιζόταν ολοένα και περισσότερο στην οικονομική εξαθλίωση αλλά και τη στέρηση των βασικών ατομικών του ελευθε­ριών. Οι περισσότερες χώρες της δυτικής Ευρώπης αξιοποίησαν παραγωγικά τα χρήματα του σχεδίου Μάρσαλ, δίχως να λείπουν και εκείνες οι περιπτώ­σεις χωρών όπου τα κονδύλια αυτά εξανεμίστηκαν από διεφθαρμένες κυβερνήσεις. Αντίθετα, πολλές σοσιαλιστικές χώρες, όπως η ΓΛΔ, η Τσεχοσλοβα­κία, η Ρουμανία, η Ουγγαρία κ.ά., εξαναγκάστηκαν να παραχωρήσουν την εκμετάλλευση φυσικών πό­ρων και ολόκληρων βιομηχανικών συγκροτημάτων στη Σοβιετική Ένωση σε πολύ χαμηλές τιμές. Αυτό γινόταν με το αιτιολογικό των πολεμικών επανορ­θώσεων για τα αντισοβιετικά καθεστώτα που είχαν επικρατήσει εκεί και συμμετείχαν στο πλευρό των Ναζί στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η Ιστορία της μυστηριώδους "Αrea 51"

Η μυθική περιοχή «Area 51» στις ΗΠΑ εξακολουθεί να ηλεκτρίζει τους λάτρεις των εξωγήινων και των θεωριών συνωμοσίας. Τα UFO, τα ψέματα των αμερικανικών κυβερνήσεων και οι πτήσεις μυστήριο…Η Αμερική ξύπνησε πανικόβλητη μετά από ένα δελτίο Τύπου, που έφερε την υπογραφή του Στρατηγού Γουίλιαμ «Butch» Μπλάνσαρντ, το οποίο ανέφερε πως είχαν περισυλλέξει συντρίμμια από ένα UFO στο στρατιωτικό αεροδρόμιο του Ρόσγουελ. Μετά το περιστατικό οι  απανταχού UFOλόγοι είναι πεπεισμένοι ότι  δημιουργήθηκε μια περιοχή όπου κρύβουν τα συντρίμμια του UFO άλλα και τους  εξωγήινους. Κάποιοι από αυτούς ισχυρίζονται ότι αυτές  οι εγκαταστάσεις διαθέτουν υπόγεια επίπεδα και τούνελ, που ενώνουν μεταξύ τους διάφορες μυστικές τοποθεσίες και περιέχουν αποθήκες γεμάτες με εξωγήινη τεχνολογία.

Κάπως έτσι γεννήθηκε ο μύθος της  Area 51 για την οποία γράφτηκαν πολλά βιβλία, έγιναν ταινίες ακόμα και βιντεοπαιχνίδι.

Η ιστορία της Area 51

Στο τέλος του Β παγκοσμίου πολέμου  η CIA συνεργάστηκε με την εταιρεία Lockheed για την ανάπτυξη αεροσκαφών, που θα πετούσαν σε πολύ μεγάλο ύψος και θα χρησιμοποιούνταν στις κατασκοπευτικές αποστολές. Έτσι χρειάστηκε μια μυστική απομονωμένη περιοχή για να γίνονται οι δοκιμές. Αυτή η περιοχή που επέλεξαν είναι 130 μίλια έξω από το Λάς Βέγκας στην πολιτεία της Νεβάδα  κοντά στη περιοχή Groom Dry Lake. Οι συντεταγμένες της περιοχής 51 είναι 37ο14’36.52”N, 115ο48’41.16”W.  Ωστόσο για πολλά χρόνια, οι χαρτογράφοι δεν συμπεριελάμβαναν τις εγκαταστάσεις σε κανέναν χάρτη.

Ο εναέριος χώρος πάνω από την Περιοχή 51 είναι γνωστός ως R-4808, και απαγορεύεται η πτήση σε οποιοδήποτε εμπορικό ή στρατιωτικό αεροσκάφος, που δεν ανήκει στην ίδια τη βάση!

Για την κατασκευή της  δαπανήθηκαν το 1947 ένα δισεκατομμύριο δολάρια. Σαράντα σχεδόν χρόνια αργότερα ,το 1985 έγιναν νέες εγκαταστάσεις οι οποίες κόστισαν άλλα τρία  δισεκατομμύρια  δολάρια.

Η πολεμική αεροπορία χρησιμοποίησε την περιοχή αυτή και για δοκιμές συμβατικών όπλων, όπως το κατασκοπευτικό αεροπλάνο U-2. Κατά καιρούς εκεί έχουν δοκιμαστεί πολλά αεροσκάφη, όπως : το U-2, F-111, F-15, F-117 stealth, B-1, B-52, B-2 και το Aurora, που είναι το πρώτο συμβατικό αεροπλάνο που θα κατασκευαζόταν με βάση εξωγήινη τεχνολογία και θα έπιανε τα 6 mach. Θεωρείται πως ήταν ο αντικαταστάτης του SR-71 ωστόσο το πρόγραμμά του ακυρώθηκε.

Τι ήταν το Σχέδιο Μάρσαλ και τι εξυπηρετούσε....

(Σημ Φιλίστωρος: στα παρακάτω πρέπει να έχουμε κατά νου ότι η Αμερική χάρις την περίφημη συνθήκη Bretton-Woods που καθόριζε την ισοτιμία όλων των νομισμάτων βάσει του δολλαρίου είχε την δυνατότητα να χρηματοδοτήσει την ανέγερση της Ευρώπης που θα αποτελούσε μια "ασπίδα" έναντι του εξ Ανατολών κομμουνιστικού κινδύνου)
Με τον όρο σχέδιο Μάρσαλ εννοείται η οικονομική ενίσχυση κρατών της ευρωπαϊκής ηπείρου, αποκύημα της εξωτερικής πολιτικής των Η.Π.Α. μετά τη λήξη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και της αντίληψης ότι η επικράτηση του κομμουνισμού θα αποτελούσε κίνδυνο για τα συμφέροντα και των Ηνωμένων Πολιτειών.
«...το κύριο χαρακτηριστικό της αμερικανικής πολιτικής απέναντι στην Σοβιετική Ένωση θα πρέπει να είναι μία υπομονετική αλλά σταθερή και άγρυπνη ανάσχεση (containment) των επεκτατικών τάσεων της ....»-George Kennan, Αμερικανός διπλωμάτης
Με τα λόγια αυτά δόθηκε το στίγμα της αμερικανικής πολιτικής που ακολουθήθηκε τα επόμενα χρόνια. Στις 12 Μαρτίου του 1947 ο πρόεδρος των ΗΠΑ Χάρι Τρούμαν, αγορεύοντας στο Κογκρέσο, δεσμεύθηκε ότι η χώρα του θα παρείχε γενναία οικονομική ενίσχυση στα κράτη που θα επιθυμούσαν και θα «αντιστέκονταν σε απόπειρες καθυπόταξης από οπλισμένες μειοψηφίες ή από ξένες πιέσεις».

6 Ιουνίου 1944: Η Συμμαχική απόβαση στην Νορμανδία (η μεγαλύτερη μέρα του Β΄ παγκοσμίου πολέμου)

H 6η Ιουνίου 1944, γνωστότερη ως D-Day (σ.σ.: Η ημέρα με το «Η» κεφαλαίο) έχει χαρακτηριστεί ως η μεγαλύτερη μέρα του B’ Παγκοσμίου Πολέμου, καθώς την ημέρα αυτή πραγματοποιήθηκε η απόβαση των Συμμάχων στη Νορμανδία που έπειτα από έντεκα μήνες οδήγησε στο να σβήσει το Γ’ Ράιχ και ο εφιάλτης που είχε απλωθεί σε ολόκληρο τον κόσμο.

Εκείνο όμως που είναι άγνωστο στους περισσότερους είναι ότι η… μικρή Ελλάδα δεν έλειψε και από αυτή την ημέρα του πολέμου. Αν και βρισκόταν ακόμη υπό κατοχή, οι ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις συνέχισαν να προσφέρουν σταθερά στον αγώνα των Συμμάχων.Τα ελληνικά πολεμικά πλοία που πολεμούσαν μαζί με το βρετανικό ναυτικό επανδρώνονταν από ικανά πληρώματα, αξιωματικούς του Πολεμικού Ναυτικού και εφέδρους που προέρχονταν από το Εμπορικό Ναυτικό. 

Τα έθνη και οι δανειστές - τοκογλύφοι τους στην σύγχρονη Ιστορία

Toυ ΡΟΥΣΣΟΥ ΒΡΑΝΑ

Η οικονοµική ιστορία είναι γεµάτη παραδείγµατα λαών που έπεσαν το βράδυ στο κρεβάτι πληµµυρισµένοι από την ευφορία µιας απατηλής ευηµερίας και ξύπνησαν το πρωί στη «φυλακή του οφειλέτη». Ενας λαός µπορεί να βρεθεί σε µια τέτοια φυλακή ύστερα από έναν οικονοµικό πόλεµο, µια κερδοσκοπική επίθεση ή µια αποτυχία µεγαλεπήβολων προγραµµάτων. Και τότε το κράτος έχει µονάχα δύο επιλογές: είτε θα αφήσει τους δανειστές να επιβάλουν τη βούλησή τους σε όλους τους άλλους είτε θα αναζητήσει τρόπους να ελαφρύνει το βάρος του χρέους ώστε να ανακάµψει η παραγωγική µηχανή της οικονοµίας.

Νέο βιβλίο για την συμμετοχή της Κύπρου στον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο από τις εκδόσεις "Βεργίνα"

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠOY

Νίκος Μπατσικανής

H ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ

ΣΤΟΝ Β΄ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΟΛΕΜΟ

Α΄ Βραβείο Διεθνούς Διαγωνισμού

«Ελληνικού Πνευματικού Ομίλου Κυπρίων»

Σελίδες: 208

Τιμή: 18,00 euro

Η έκδοση έτυχε επιχορήγησης από

το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού Κύπρου

Στην Ιστορική Μελέτη τεκμηριώνεται η παρουσία 30.000 στρατευμένων Κυπρίων στα μέτωπα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου (σε Ευρώπη - Μέση Ανατολή - Β. Αφρική) στο πλευρό των κατακτητών τους Άγγλων, καθώς και ο ερχομός 5.000 - 6.000 στη χώρα μας, όπου και πολέμησαν εναντίον Γερμανών - Ιταλών, δίπλα - δίπλα με τους Ελλαδίτες.

Πάνω από 600 Κύπριοι (100 στην Ελλάδα) έπεσαν στα πεδία των μαχών κι ευρίσκονται θαμμένοι σε 56 Κοιμητήρια 17 χωρών ανά τον Κόσμο, ενώ χιλιάδες αιχμαλωτίστηκαν (οι περισσότεροι εδώ) και κρατήθηκαν σε διάφορα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Η μικρή Κύπρος θεωρείται ως η χώρα με τη μεγαλύτερη προσφορά στον αγώνα κατά του Άξονα. Πλήρης κατάλογος των νεκρών κι αιχμαλώτων Κυπρίων.

Διάθεση: Εκδόσεις «Βεργίνα», Φειδίου 14 - 16, Αθήνα. 

Τηλ. 38 33 725 - 38 30 663 

Και σε όλα τα βιβλιοπωλεία Ελλάδας - Κύπρου, με παραγγελία.

"Τόρα, τόρα, τόρα΄" Ό Αμερικανικός όλεθρος στο Περλ Χάρμπορ

Αγνόησαν σαφείς προειδοποιήσεις.
Τα "Ζήρο" πλεονεκτούν... Συντριπτικές απώλειες:
2.400 νεκροί-1.178 τραυματίες.
Τα αεροπλανοφόρα "έρχονται", τα θωρηκτά "φεύγουν".


Γράφει ο καθηγητής Πανεπιστημίου ΝΙΚΟΣ ΚΥΡΙΑΖΗΣ

ΣΤΑ τέλη του 1941, ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος διαρκούσε ήδη 26 μήνες. Ωστόσο οι ΗΠΑ βρίσκονταν ακόμη σε ιδιόρρυθμο καθεστώς ειρήνης. Ιδιόρρυθμο, γιατί υποστήριζαν μέσω της συμφωνίας Λεντ-Ληζ (Δανεισμός-Εκμίσθωση) τους Συμμάχους, κυρίως τη Μεγάλη Βρετανία και την Κίνα, και επέβαλλαν όλο και σκληρότερα μέτρα οικονομικού εμπάργκο στην Ιαπωνία, που είχε εμπλακεί σε πόλεμο με την Κίνα από τέσσερα και πλέον έτη. Αμερικανοί πιλότοι υπηρετούσαν ως εθελοντές στο σμήνος των "Αετών" (Ηγκλ) στη Μεγάλη Βρετανία (όπου αποσπάται και ο Μπεν Άφλεκ στην ταινία "Περλ Χάρμπορ") και στη μοίρα των "Ιπτάμενων Τίγρεων" του Τσενώ, που βρισκόταν στην υπηρεσία του Τσανγκ Kάι Σεκ.
Το εμπάργκο στο πετρέλαιο που επέβαλε ο πρόεδρος Ρούσβελτ στην Ιαπωνία έσπρωξε την τελευταία στον πόλεμο. Για τους Ιάπωνες δεν υπήρχε λύση: Χωρίς πετρέλαιο, δεν μπορούσαν να πολεμήσουν και θα αναγκάζονταν να εγκαταλείψουν τις μέχρι τότε κατακτήσεις τους. Αυτός ήταν άλλωστε και ο στόχος του Ρούσβελτ. Αλλιώς, έπρεπε να επιτεθούν πρώτοι, για να καταλάβουν πετρελαιοπηγές, ουσιαστικά στη Βόρνεο της τότε Ολλανδικής και Βρετανικής, Ινδονησίας. Η ιαπωνική στρατιωτική κυβέρνηση του Τόγιο πήρε αυτή την απόφαση. Για να εξασφαλίσει τα νώτα της στην επέκταση προς τις Φιλιππίνες - Μαλαισία - Ινδοκίνα - Ταϋλάνδη και Ινδονησία, έπρεπε να εξουδετερωθεί ο αμερικανικός στόλος του Ειρηνικού, που είχε βάση στο Περλ Χάρμπορ, στο νησί Οάχου της Χαβάης.
Με απόλυτη μυστικότητα, ο ιαπωνικός στόλος απέπλευσε από τη βάση της στη Χασιγιαρίμα, τηρώντας σιγή επικοινωνιών. Στόχος ήταν να εξουδετερωθεί με αιφνιδιαστικό χτύπημα ο αμερικανικός στόλος στο αγκυροβόλιό του. Η επίθεση θα γινόταν μόλις μια ώρα μετά την επίσημη κήρυξη του πολέμου, αλλά για διάφορους λόγους (όπως καθυστέρηση της αποκρυπτογράφησης και μετάφρασης του μηνύματος από την ιαπωνική πρεσβεία στην Ουάσινγκτον) η κήρυξη πολέμου δόθηκε μετά την επίθεση. Γι' αυτό ο πρόεδρος Ρούσβελτ μίλησε για ημέρα αίσχους.

Η παράδοση της 6ης Γερμανικής στρατιάς του Φον Πάουλους στο Ανατολικό μέτωπο (31 Ιανουάριου 1943)

Μια ημέρα σαν σήμερα, ο στρατάρχης Φρίντριχ Πάουλους διατάσει την παράδοση της 6^ης γερμανικής στρατιάς στους Σοβιετικούς, δίνοντας τέλος σε μια από τις πιο καθοριστικές μάχες στην παγκόσμια ιστορία.

Αν υπάρχει κόλαση στη γη, σίγουρα θα πήρε σάρκα και οστά κατά τη διάρκεια αυτής της φρικιαστικής πολιορκίας, που διήρκησε πάνω από 4 μήνες.

Το ναζιστικό Ράιχ έχοντας αποτύχει τον προηγούμενο χειμώνα να καταλάβει τη Μόσχα, επέστρεφε με στόχο την  πόλη που έφερε το όνομα του Σοβιετικού ηγέτη. Το Στάλινγκραντ διέθετε μια υδάτινη αρτηρία ανεφοδιασμού στο Βόλγα και ήταν η 3^η μεγαλύτερη βιομηχανική πόλη της ΕΣΣΔ. Εκτός όμως από τους πρακτικούς λόγους που υπήρχαν, η κατάληψη του θα αποτελούσε και μια τεράστια ιδεολογική γροθιά του ναζισμού στο σταλινισμό. Όμως οι Σοβιετικοί ήταν αποφασισμένοι να μείνουν πιστοί στο αρχηγό τους. Η διαταγή του Στάλιν ήταν χαρακτηριστική: ‘’Ούτε ένα βήμα πίσω ο Βόλγας έχει μια όχθη…’’

Πέντε Ιστοριογραφικοί μύθοι για τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940 και η απόρριψη τους

(σημ. φιλίστωρος: έχω κάποιες ενστάσεις για τον τέταρτο μύθο. Κατά τα άλλα το απόσπασμα αυτό γραμμένο από έναν διακεκριμένο Ιστορικό, ανασκευάζει ορθά ανακρίβειες που λέγονται η αναπαράγονται για τον πόλεμο του 1940)

Γράφει ο ιστορικός Ιωάννης Κωτούλας

Η ιστορική έρευνα θα έπρεπε να είχε διαλύσει προ πολλού ορισμένους μύθους που συντηρούνται ακόμη για την πολεμική συμμετοχή του ελληνικού κράτους στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι μύθοι αυτοί είναι άλλοτε ιστοριογραφικοί, δηλαδή αποτέλεσμα ελλειπτικών ερμηνειών των δεδομένων της σύγκρουσης άλλοτε ιδεολογικοί, αφού καθίσταται δυσχερές να αναγνωριστούν με νηφαλιότητα τα ιστορικά δεδομένα, τα οποία συχνά παρουσιάζονται υπό την διαθλασμένη οπτική της πολιτικής τοποθέτησης ή της ιδεοληπτικής συναίνεσης.

Ο πρώτος από αυτούς τους μύθους είναι ότι η ελληνική πλευρά ήταν ανέτοιμη από στρατιωτικής άποψης για το ενδεχόμενο ιταλικής εισβολής. Στην πραγματικότητα, η κατάσταση ήταν εντελώς διαφορετική. Το καθεστώς του πρωθυπουργού (1936-41) Ιωάννη Μεταξά (1871-1941) είχε δώσει ιδιαίτερη έμφαση στην στρατιωτική αναβάθμιση της Ελλάδος, διαβλέποντας ορθά τον κίνδυνο από τις ιταλικές νεο-αυτοκρατορικές φιλοδοξίες στον χώρο της ανατολικής Μεσογείου, αλλά και από την αναθεωρητική στάση της Βουλγαρίας. Ο ελληνικός στρατός είχε αναδιοργανωθεί την περίοδο 1936-40, εκπαιδευτεί άρτια και εξοπλιστεί κατάλληλα, δεδομένα που επαληθεύτηκαν κατά τη σύγκρουση με τους Ιταλούς. (Βλ. ενδεικτικά ΓΕΣ/ΔΙΣ (εκδ.), Η προς πόλεμον προπαρασκευή του ελληνικού στρατού 1923-1940, Αθήναι 1983 [1969]).

Η κατασκευή του πλέγματος αμυντικών οχυρώσεων στην Θράκη, η λεγόμενη «γραμμή Μεταξά» στην ελληνοβουλγαρική μεθόριο, δεν αποτέλεσε λανθασμένη τακτική κίνηση, όπως κρίνουν ορισμένοι συγγραφείς εκ των υστέρων και με βάση απλώς το προτερόχρονο της ιταλικής εισβολής στο μέτωπο της Ηπείρου, αλλά απαραίτητη και συνετή ενέργεια, η οποία διασφάλιζε την ελληνική άμυνα στο ευαίσθητο μέτωπο της Θράκης, όπου εκδηλωνόταν η βουλγαρική απειλή, η κυριότερη στον χώρο της Βαλκανικής έως τουλάχιστον το 1939. Ως τεχνικό δε έργο αποτελούσε σημαντικό επίτευγμα τόσο για τα δεδομένα του ελληνικού κράτους όσο και για την ευρύτερη κατάσταση στην χερσόνησο του Αίμου, παρά βέβαια την εξυπηρέτηση της αναχρονιστικής στατικής μορφής πολέμου που εκπροσωπούσε.

Ο βομβαρδισμός του Πειραιά στις 11 Ιανουαρίου 1944

        (χρονικό του διασώστη αστυφύλακα Α75)                                      
     
               Στις 11 Ιανουαρίου 1944 αμερικανικά αεροπλάνα βομβάρδισαν τον Πειραιά. Ό βομβαρδισμός ήταν σφοδρότατος. Οι βόμβες κατέστρεψαν πολλά κτίρια και κατοικίες από τον λιμένα μέχρι την συνοικία Ευαγγελιστρίας. Οι πιο μεγάλες καταστροφές σημειώθηκαν εις τα τετράγωνα από τον σιδηρ. σταθμό των ΣΠΑΠ έως την οδό Κολοκοτρώνη, πίσω από το Δημοτικό Θέατρο.
    
          Έκτος από τις υλικές καταστροφές, πολλοί αθώοι Πειραιώτες κάθε ηλικίας εφονεύθηκαν, ή ηύραν οικτρό θάνατο από ασφυξία, κάτω από τα σωριασμένα κτίρια και κυρίως στα υπόγεια τους.  Άλλοι  ήσαν ακόμη ζωντανοί και τραυματισμένοι κάτω από αυτά. Όσοι σώθηκαν, σε οικτρά κατάσταση, αφήνοντας την περιουσία τους και τα σπίτια τους στο έλεος του θεού, άρπαξαν λίγο ρουχισμό και έφυγαν από τον τόπο της συμφοράς για την Αθήνα ή αλλού.
 

Η αρματομαχία του Κούρσκ στον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο

Ανοιξε τον δρόμο προς το Βερολίνο

Του Στρατου Ν. Δορδανα*

Οταν τον Δεκέμβριο του 1941 η Βέρμαχτ βρέθηκε λίγα χιλιόμετρα μακριά από τη Μόσχα, αλλά τελικά δεν κατάφερε να την εκπορθήσει χάρη και στη συνδρομή του «στρατηγού χειμώνα», τα πάντα συνέκλιναν στο συμπέρασμα πως μπροστά στις πύλες της σοβιετικής πρωτεύουσας είχε θρυμματιστεί ο μύθος του γερμανικού αήττητου.