Γουδή 1922: Το διάτρητο κατηγορητήριο της δίκης


Στις 15 Νοεμβρίου 1922, οι πραξικοπηματίες Πάγκαλος, Πλαστήρας και Γονατάς εκτέλεσαν στο τότε Γουδή (και σημερινό Παπάγου) τους λεγόμενους Έξι. Πριν από την εκτέλεση, οι πραξικοπηματίες είχαν οργανώσει ένα είδος "στρατοδικείου".  Επρόκειτο για μία παρωδία δίκης, που σκοπό είχε να προσδώσει μία επίφαση νομιμότητας στις εκτελέσεις που οι πραξικοπηματίες είχαν ήδη αποφασίσει πολύ νωρίτερα.  Τις "ανακρίσεις" είχε κάνει ο πραξικοπηματίας Θεόδωρος Πάγκαλος (παππούς του σημερινού).  Δεν έχει επιβεβαιωθεί ποιος έγραψε το κείμενο του "κατηγορητηρίου", αλλά υπάρχουν υπόνοιες ότι βασική ευθύνη για αυτό είχε ο Γεώργιος Παπανδρέου (παππούς του σημερινού), που εκείνη την εποχή ήταν ο "πολιτικός σύμβουλος της επαναστάσεως".


Όλες οι "κατηγορίες" που περιείχε το "κατηγορητήριο" έχουν αποδειχθεί ψεύτικες.  Και όμως, το περιεχόμενο του "κατηγορητηρίου" έχει μετατραπεί σε επίσημη ερμηνεία της ελληνικής ιστορίας και διδάσκεται σήμερα στα σχολεία σαν δήθεν "αιτίες" της Μικρασιατικής Καταστροφής. Ένα από αυτά τα ψέματα είναι ότι μία από τις αιτίες της ήττας της Ελλάδος στη Μικρά Ασία ήταν το ότι οι βασιλόφρονες αξιωματικοί δήθεν δεν ήταν "εμπειροπόλεμοι".  Το "κατηγορητήριο" ισχυριζόταν ότι, μετά την εκλογική ήττα του Βενιζέλου το Νοέμβριο του 1920, οι κυβερνήσεις απομάκρυναν τους δήθεν εμπειροπόλεμους βενιζελικούς αξιωματικούς και τους αντικατέστησαν με άλλους που δεν είχαν το ίδιο "καλή" πολεμική εμπειρία.  Η "επιστημονική" επίφαση αυτού του ψέματος είναι ότι, δήθεν, οι βασιλόφρονες αξιωματικοί είχαν πολεμήσει για τελευταία φορά στους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912-1913 και έτσι η εμπειρία τους ήταν απαρχαιωμένη.  Αντίθετα, οι βενιζελικοί αξιωματικοί είχαν, δήθεν, πιο πρόσφατη πολεμική εμπειρία, επειδή είχαν πολεμήσει στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο κατά την περίοδο 1917-1918.  Η επίσημη ιστορική άποψη που επικρατεί σήμερα στην Ελλάδα ισχυρίζεται ότι αυτή η υποτιθέμενη "έλλειψη" εμπειρίας των αξιωματικών της περιόδου 1920-1922 ήταν μία από τις αιτίες της ήττας των Ελλήνων στη Μικρά Ασία.


Αυτή η θεωρία είναι αβάσιμη για πολλούς λόγους. 


Πρώτον, οι υποτιθέμενα πιο "έμπειροι" βενιζελικοί αξιωματικοί είχαν ήδη αποτύχει να καταπνίξουν την αντίσταση του Κεμάλ και να εδραιώσουν την παρουσία του ελληνικού στρατού στη Μικρά Ασία.  Ο ελληνικός στρατός ήταν υπό βενιζελική ηγεσία (με τον Πάγκαλο ως Επιτελάρχη του Αρχηγού του ελληνικού στρατού στη Μικρά Ασία) από τον Μάϊο του 1919 μέχρι το Νοέμβριο του 1920.  Εκείνη την περίοδο, το κίνημα του Κεμάλ ήταν ακόμα στα σπάργανα και αγωνιζόταν εναντίον πολυάριθμων εχθρών σε πολλά διαφορετικά σημεία της σημερινής Τουρκίας.  Χαρακτηριστικά παραδείγματα ήταν ο πόλεμος εναντίον των Αρμενίων και των Γάλλων κοντά στα σύνορα με τη σημερινή Συρία (οι Γάλλοι την αποκαλούν "εκστρατεία της Κιλικίας" και οι Τούρκοι το "Νότιο Μέτωπο"), καθώς και ο πόλεμος εναντίον του κράτους της Αρμενίας στον Καύκασο (οι Τούρκοι το αποκαλούν το "Ανατολικό Μέτωπο").  Η βενιζελική πολιτική και στρατιωτική ηγεσία απέτυχε να εκμεταλλευτεί τις δυσκολίες του Κεμάλ σε όλο αυτό το μεγάλο και κρίσιμο χρονικό διάστημα 1919-1920.



Όταν ο Βενιζέλος έχασε τις εκλογές το Νοέμβριο του 1920, κληροδότησε στους διαδόχους του ένα στρατιωτικό χάος στη Μικρά Ασία.  Ο Κεμάλ είχε μόλις συντρίψει τους Αρμενίους του Καυκάσου (σε συνεργασία με τους Κομμουνιστές της Σοβιετικής Ένωσης), καθώς και τους Γάλλους και Αρμενίους στα σύνορα με τη Συρία.  Ο στρατός του Κεμάλ μεγάλωνε σε αριθμό και οργάνωση κάθε μέρα και λάμβανε στρατιωτικό υλικό και υποστήριξη από τους Κομμουνιστές της Σοβιετικής Ένωσης (το άγαλμα του Κομμουνιστή Σοβιετικού Μιχαήλ Φρούνζε βρίσκεται ακόμα πλάι στο άγαλμα του Κεμάλ στο "μνημείο της Τουρκικής απελευθέρωσης" στην Κωνσταντινούπολη).  Η βενιζελική στρατιωτική ηγεσία ήταν ανίκανη να αντιδράσει.  Επεξέτεινε συνέχεια τις δυνάμεις της πιο βαθιά στη Μικρά Ασία, ψάχνοντας άκαρπα να βρει σημεία οχύρωσης και άμυνας κατά του Τουρκικού ανταρτοπολέμου.  Και δεν είχε κανένα σχέδιο για το πώς θα μπορούσε η Ελλάδα να νικήσει αυτόν τον πόλεμο.



Συνεπώς, είναι αστείο να ισχυρίζεται κανείς ότι οι βενιζελικοί αξιωματικοί ήταν δήθεν οι πιο "εμπειροπόλεμοι" και "κατάλληλοι" να αντιμετωπίσουν τον Κεμάλ.  Η βενιζελική στρατιωτική ηγεσία είχε ήδη δοκιμαστεί και νικηθεί από την τακτική του Κεμάλ το 1919-1920.  Δεν υπάρχει τίποτα που να δείχνει ότι θα κατάφερνε να νικήσει τον Κεμάλ εάν συνέχιζε να διοικεί τον ελληνικό στρατό μετά το Νοέμβριο του 1920.



Σωματάρχες της εξόρμησης του 1921
Δεύτερον, η στρατιωτική εμπειρία των Βαλκανικών Πολέμων ήταν πολύ πιο χρήσιμη και σχετική από ό,τι η εμπειρία του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου.  Ο λόγος για αυτό είναι ότι η φύση του πολέμου στη Μικρά Ασία ήταν πολύ πιο κοντά στα χαρακτηριστικά των Βαλκανικών Πολέμων από ό,τι σε εκείνα του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Σε αντίθεση με τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, στη Μικρά Ασία ο εχθρός δεν καλυπτόταν πίσω από χαρακώματα και συρματοπλέγματα και οι μάχες δεν είχαν τον χαρακτήρα μονομαχίας βαρέως πυροβολικού πάνω από σταθερά οχυρωμένες θέσεις.  Αντίθετα, η Μικρά Ασία απαιτούσε γρήγορες μετακινήσεις στρατού, κυκλωτικές κινήσεις και μάχες σε ακάλυπτα πεδία με ένα διαρκώς κινούμενο εχθρό ο οποίος στην ανάγκη υποχωρούσε σε νέες, πιο μακρινές τοποθεσίες.  Όλα αυτά ήταν πολύ πιο κοντά στις εκστρατείες και μάχες που έδωσε ο ελληνικός στρατός κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων, παρά στα χαρακώματα και τα βαριά πυροβόλα οχυρών του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου.


Συνεπώς, η εμπειρία που στα αλήθεια χρειάζονταν οι Έλληνες αξιωματικοί στην Μικρά Ασία ήταν η εμπειρία των Βαλκανικών Πολέμων.  Αντίθετα με τις θεωρίες του "κατηγορητήριου", το να έχει ένας αξιωματικός αυτήν την εμπειρία ήταν πλεονέκτημα και όχι μειονέκτημα για την συμμετοχή του στον πόλεμο της Μικρά Ασίας.  Οπότε, ακόμα και εάν υποτεθεί ότι οι βασιλόφρονες αξιωματικοί πράγματι είχαν διαφορετική πολεμική εμπειρία από ό,τι ο Πάγκαλος, ο Κονδύλης και οι φίλοι τους, αυτό δεν αποτελεί "αιτία" της ελληνικής ήττας.


Τρίτον, οι αλλαγές των αξιωματικών μετά το Νοέμβριο του 1920 δεν ήταν σαρωτικές.  Πράγματι αποκαταστάθηκαν αξιωματικοί που είχαν διωχθεί από το αυταρχικό βενιζελικό καθεστώς την περίοδο 1917-1920.  Όμως, οι αξιωματικοί του στρατού παρέμειναν κατά πλειοψηφία βενιζελικοί.  Αυτό το παραδέχονται, αντιφάσκοντας με τον εαυτό τους, ακόμα και οι οπαδοί του "κατηγορητηρίου" όταν προσπαθούν να οικειοποιηθούν τις μεγάλες μάχες του 1921 στην Μικρά Ασία.  Τελικά, οι μαχητές του Σαγγάριου το 1921 ήταν βενιζελικοί "ήρωες" ή βασιλόφρονες "χωρίς κατάλληλη πολεμική εμπειρία";  Αυτό είναι ένα ερώτημα που οι οπαδοί του "κατηγορητηρίου" αποφεύγουν πάντα να απαντήσουν.



Η πραγματικότητα είναι ότι, μετά τις εκλογές του 1920, απομακρύνθηκαν από τον ελληνικό στρατό μόνο εκείνοι που χρησιμοποιούσαν τη θέση τους για το κομματικό ή προσωπικό τους συμφέρον.  Χαρακτηριστικά παραδείγματα ήταν ο Θεόδωρος Πάγκαλος και ο Γεώργιος Κονδύλης.  Τόσο η έως τότε διαγωγή τους, όσο και η μελλοντική καριέρα τους ως κατ' επανάληψιν πραξικοπηματιών και δικτατόρων τις δεκαετίες του 1920 και 1930 δικαιώνει απόλυτα την απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης να τους απομακρύνει από την ενεργό υπηρεσία μετά το Νοέμβριο του 1920.

Το σημείο που ίσως δείχνει καλύτερα το πόσο αβάσιμο ήταν το "κατηγορητήριο", αλλά και την τραγικότητα της εκτέλεσης των Έξι, είναι ότι ένας από τους βασικούς μάρτυρες κατηγορίας που παρουσίασαν οι πραξικοπηματίες ήταν ο στρατηγός Αναστάσιος Παπούλας.  Πρόκειται για αυτόν που οι αντι-βενιζελικές κυβερνήσεις είχαν διορίσει Αρχηγό του στρατού στη Μικρά Ασία από το 1920 μέχρι λίγους μήνες πριν την Καταστροφή του 1922.  Πρόκειται επίσης για αυτόν που επρόκειτο να υπάρξει βασικός συνωμότης στο πραξικόπημα του Βενιζέλου και του Πλαστήρα το 1935.

Σχόλια

  1. σχετικά με την αντικατάσταση των βενιζελικων αξιωματικων, θα ηθελα να αναφερω οτι, οι βενιζελικοι αξιωματικοι οι οποιοι αυτομολυσαν στην Κωνσταντινουπολη (πολυ πατριωτικη και ηρωικη πραξη!!!) ήταν αρκετοι περισσοτεροι αριθμητικώς απο εκεινους τους οποιους αντικατεστησαν οι αντιβενιζελικη μετα τις εκλογες της 1 νοεμβριου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Και το γεγονός οτι ο Βενιζέλος της "Βουλής των Λαζάρων" επέμενε για εκλογές κάτι λέει...Πάντως ακόμη και οι ίδιοι οι πρόσφυγες δεν τον ήθελαν.Μπορεί να ήταν και πράκτορας των εγγλέζων εβραιομασόνων,ποιος ξέρει;
    Επίσης στα σχολεία δεν διδάσκουν την ελληνική ιστορία με την έννοια που την αντιλαμβάνεται ο κάθε λογικός άνθρωπος αλλά κάνουν πλύση εγκεφάλου με κάθε δυνατό τρόπο για να χαθεί απο τις νέες γενιές κάθε ίχνος πατριωτισμού.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Η επίσημη ερμηνεία της ελληνικής ιστορίας είναι γεμάτη βενιζελικούς μύθους, όπως ότι η εκλογική ήττα του Βενιζέλου το 20 έγινε με σύνθημα την αποστράτευση και την εκκένωση της Μικράς Ασίας από τον ελληνικό στρατό. Σκοπός ενός τέτοιου μύθου προφανώς ήταν να επιρρίψει τις ευθύνες της ήττας στις μετανοεμβριανές κυβερνήσεις με το σκεπτικό ότι, αφού άλλα πίστευαν και υποσχέθηκαν και άλλα έπραξαν, άρα καλά να πάθουν και εκτελέστηκαν οι έξι στο Γουδί. Δηλαδή, ας πρόσεχαν. Η διεργασία αυτή αποδεικνύει την σιωπηλή αναγνώριση και ομολογία εκ μέρους των ίδιων των βενιζελικών πως το κατηγορητήριο της δίκης των οκτώ ήταν μια μπούρδα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ίσως δεν το διατύπωσα εντελώς όπως θα ήθελα. Σκοπός του μύθου ήταν, ομολογώντας σιωπηρά το αστήρικτο του κατηγορητήριου, να επιρρίψει τις ευθύνες των εκτελέσεων στους ίδιους τους δολοφονημένους, με το σκεπτικό ότι, ας φρόντιζαν να πραγματοποιήσουν όσα δήθεν υποσχέθηκαν. Βενιζελικός κυνισμός.

      Διαγραφή
  4. ΒΟΘΗΣΤΕ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΑ ΓΝΩΣΤΟ ΤΟ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΟ ΒΙΝΤΕΟ ΓΙΑ ΤΟΝ Α. ΛΙΑΚΟ.
    https://www.youtube.com/watch?v=Bz2oQLgYedE

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Ο σχολιασμός του αναγνώστη (ενημερωμένου η μη) είναι το καύσιμο για το ιστολόγιο αυτό, έτσι σας προτρέπουμε να μας πείτε την γνώμη σας. Τα σχόλια οφείλουν να είναι κόσμια, εντός θέματος και γραμμένα με Ελληνικούς χαρακτήρες (όχι greeklish και κεφαλαία).

Καλό είναι όποιος θέλει να διατηρεί την ανωνυμία του να χρησιμοποιεί ένα ψευδώνυμο έτσι ώστε σε περίπτωση διαλόγου, να γίνεται αντιληπτό ποιος είπε τι. Κάθε σχόλιο το οποίο είναι υβριστικό η εμπαθές, θα διαγράφεται αυτομάτως.

"Encompass worlds but do not try to encompass me..."

Walt Whitmann

Όλα τα θέματα του ιστολογίου

"υγρό πυρ" 1821 19η Μαίου 25η Μαρτίου 28η Οκτωβρίου 1940 4η Αυγούστου α Α΄ Παγκόσμιος πόλεμος Αβράαμ Λίνκολν Άγγελος Έβερτ Άγγελος Σικελιανός Αγγλία Άγιο Όρος Αδαμάντιος Ανδρουτσόπουλος Αδαμάντιος Κοραής Αθανάσιος Ευταξίας Αθανάσιος Σουλιώτης - Νικολαϊδης Αθανάσιος Τσακάλωφ Αιγαίο Αιγαίο Ελληνική θάλασσα Αίγινα Αισχύλος Ακρόπολη Αλβανία Αλεξάνδρεια Αλέξανδρος Ζαϊμης Αλέξανδρος Κορυζής Αλέξανδρος Κουμουνδούρος Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος Αλέξανδρος Οθωναίος Αλέξανδρος Παπάγος Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης Αλέξανδρος Παπαναστασίου Αλέξανδρος Ρίζος Ραγκαβής Αλέξανδρος Σακελαρίου Αλέξανδρος Υψηλάντης Αλέξανδρος Χατζηκυριάκος Αλεξάντρ Σολτζενίτσιν Αμερικανικός Εμφύλιος πόλεμος Αναγέννηση Αναξίμανδρος ο Μιλήσιος Αναστάσιος Παπούλας Ανατολική Ρωμυλία Ανδρέας Γ. Παπανδρέου Ανδρέας Καρκαβίτσας Ανδρέας Λόντος Ανδρέας Μεταξάς Ανδρέας Μιαούλης Ανδρέας Μιχαλακόπουλος Ανδρέας Τζίμας Άνθιμος Γαζής Αννα Κομνηνή Άννα Κομνηνή Αννίβας Αντάντ Αντιβενιζελισμός αντισημιτισμός Αντόνιο Γκράμσι Αντώνης Σαμαράς Απεργίες Αποικιοκρατία Άραβες Αρβανίτες Άρειος Πάγος Άρης Βελουχιώτης Αριστείδης ο Αθηναίος Αριστοτέλης Αριστοτέλης Ωνάσης Αρχαία Αθήνα Αρχαία Ελληνική Ιστορία - Ρωμαιοκρατία Αρχαία Ελληνική Φιλοσοφία Αρχαία Σπάρτη Αρχαιοκαπηλεία Αρχαιολογία Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός Αρχιεπίσκοπος Χρύσανθος Αρχιμίδης Αστρονομία Αστυνομία Αυστρία Αυτοκράτορας Ηράκλειος Αφρική Αχαϊκή Συμπολιτεία β Β΄ Παγκόσμιος πόλεμος Βαλκάνια βασανιστήρια Βασίλειος Τσίχλης Βασιλιάς Αλέξανδρος Α΄ Βασιλιάς Γεώργιος Α΄ Βασιλιάς Γεώργιος Β΄ Βασιλιάς Κωνσταντίνος Α΄ Βασιλιάς Κωνσταντίνος Β΄ Βασιλιάς Όθων Α΄ Βασιλιάς Παύλος Α΄ Βασιλιάς Φίλιππος Β΄ Βενιαμίν Λέσβιος Βιβλία και Βιβλιοθήκες Βιβλιοκρισίες Βιέννη Βιετνάμ Βιογραφίες Βλάσης Γαβριηλίδης Βουλγαρία Βυζαντινή Ιστορία γ Γαβριήλ Μιχαήλ Δημητριάδης Γαλλία Γαλλική Επανάσταση Γαριβάλδι Γελιογραφίες Γενοκτονία των Αρμενίων Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου Γερμανία Γεώργιος (Πλήθων) Γεμιστός Γεώργιος Α. Παπανδρέου Γεώργιος Βλάχος Γεώργιος Γρίβας (Διγενής) Γεώργιος Ζησιμόπουλος Γεώργιος Θεοτόκης Γεώργιος Κάνιγκ Γεώργιος Καραϊσκάκης Γεώργιος Καρτάλης Γεώργιος Καφαντάρης Γεώργιος Κονδύλης Γεώργιος Κουντουριώτης Γεώργιος Λεοναρδόπουλος Γεώργιος Παπαδόπουλος Γεώργιος Παπανδρέου (GAP) Γεώργιος Πωπ Γεώργιος Ράλλης Γεώργιος Σεφέρης Γεώργιος Σταύρου Γεώργιος Στρέιτ Γεώργιος Τσολάκογλου Γεώργιος Τσόντος (Βάρδας) Γιάννης Ιωαννίδης Γιάννης Ψυχάρης Γιόζιφ Μπροζ (Τίτο) Γιουγκοσλαβία Γιώργης Σιάντος Γιώργος Ρωμανός Γκουλάγκς Γλώσσα και καθημερινός βίος των Ελλήνων διαχρονικά Γράμμος - Βίτσι Γρηγόρης Φαράκος Γρηγόριος Δίκαιος (Παπαφλέσσας) Γρηγόριος Ξενόπουλος δ Δαρδανέλλια Δεκεμβριανά - Εμφύλιος πόλεμος (1944-1949) Δέσποινα Κούρτη Δημήτρης Παρτσαλίδης Δημήτριος Αναγνωστόπουλος Δημήτριος Βούλγαρης Δημήτριος Γούναρης Δημήτριος Ιωαννίδης Δημήτριος Καλλέργης Δημήτριος Μάξιμος Δημήτριος Ράλλης Δημήτριος Υψηλάντης Δημήτριος Ψαρρός Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδος (ΔΣΕ) Δημοσθένης Δημοψήφισμα δημοψήφισμα 1924 Διατροφή Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (Δ.Ν.Τ.) Δικαιοσύνη Διονύσιος Σολωμός Διπλωματία δοσιλογισμός δουλεμπόριο Δύση Δωδεκάνησα Ε.Ρ.Ε. ΕΔΕΣ Εθνικά Δάνεια Εθνική αντίσταση Εθνική τράπεζα Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο (Ε.Α.Μ.) Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο (ΕΑΜ) Εθνικός Διχασμός (1914-1918) Εθνικός Συναγερμός Εθνοσυνέλευση ΕΚΚΑ Εκκλησιαστική Ιστορία ΕΛΑΣ Ελβετία ΕΛΔΥΚ Ελευθέριος Βενιζέλος Ελληνική λογοτεχνία Ελληνική Οικονομική Ιστορία Ελληνική Οικονομική κρίση Ελληνική Παιδεία Ελληνική Παλιγγενεσία (1821 - 1832) Ελληνική Παράδοση Έλληνικό Έθνος Ελληνικός Εμφύλιος πόλεμος Ελληνικός στρατός Ελληνισμός Ελληνισμός της Αμερικής Ελληνοτουρκικές σχέσεις Ελληνοτουρκικός πόλεμος 1897 Ελλήνων Πάσχα Εμμανουήλ Μπενάκης Εμμανουήλ Ξάνθος Εμμανουήλ Παπάς Εμμανουήλ Ρέπουλης Εμμανουήλ Ροϊδης Εμμανουήλ Τομπάζης Εμμανουήλ Τσουδερός Εμπόριο Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά (Ε.Δ.Α.) Ένωση Κέντρου ΕΟΚ ΕΟΚΑ Α΄ ΕΟΚΑ Β΄ Επανάσταση στο Γουδή Επανάσταση στο Γουδί Α΄ και Β΄ Βαλκανικός πόλεμος (1909-1914) Επέτειος Επίκουρος Επιτάφιος Ερατοσθένης Ερυθρός Σταυρός ΕΣΣΔ Ευάγγελος Αβέρωφ Ευάγγελος Λεμπέσης Ευεργέτες Ευρωπαϊκή Ένωση Ευρωπαικός Διαφωτισμός εφημερίδα "Καθημερινή" Η γυναίκα στην Ιστορία Η δίκη των "εξ" Ήθη και έθιμα Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής (Η.Π.Α.) Ήπειρος Ηράκλειτος Ηρακλής Θεσσαλονίκης Ηρόδοτος Θαλής ο ΜΙλήσιος Θέατρο Θεμιστοκλής Θεμιστοκλής Σοφούλης Θεόδωρος Δηλιγιάννης Θεόδωρος Κολοκοτρώνης Θεόδωρος Πάγκαλος Θεόδωρος Πάγκαλος (ο νεότερος) Θεόδωρος Τουρκοβασίλης Θεόφιλος Καΐρης Θερμοπύλες Θεσσαλονίκη Θουκυδίδης Θράκη Θρασύβουλος Τσακαλώτος Θρησκεία Θωρηκτό Αβέρωφ Ι.Β.Δ. Ιαπωνία Ιατρική Ιερή Συμμαχία Ιερός Λόχος Ιλιάδα Ίμια Ιουλιανή κρίση του ΄65 Ιούλιος Βέρν Ιπποκράτης ο Κώος Ισλάμ Ισοκράτης Ισπανικός Εμφύλιος πόλεμος Ιστορία Ιστορία της Αλβανίας Ιστορία της Ελληνικής αεροπορίας Ιστορία της Κρήτης Ιστορία του Αθλητισμού Ιταλία Ιωάννης (Γενναίος) Κολοκοτρώνης Ιωάννης Γκούρας Ιωάννης Δεμέστιχας Ιωάννης Καποδίστριας Ιωάννης Κωλέττης Ιωάννης Μακρυγιάννης Ιωάννης Μεταξάς Ιωάννης Μιχαήλ Ιωάννης Παπακωνσταντίνου Ιωάννης Συκουτρής Ιωάννης Τσαγκαρίδης Ιωάννης Τσιμισκής Ιωάννινα Ίων Δραγούμης Ιωνική Επανάσταση Κ. Θ. Δημαράς Καλαμάτα Κανέλος Δεληγιάννης Καρλ Γιουνγκ Καρλ Μαρξ Κάρολος Παπούλιας Καρχηδόνα κατεχόμενα της Κύπρου Κατοχή Κατοχικά Δάνεια Κίμων ο Αθηναίος Κίνα Κίνημα του Ρομαντισμού κινηματογράφος Κινηματογράφος και Ιστορία Κοινωνία των Εθνών (Κ.τ.Ε.) Κολλυβάδες Κόμμα Φιλελευθέρων Κομμουνισμός Κομνηνός Πυρομάγλου Κοράνιο Κόρινθος Κουμουνδούρος - Τρικούπης - Θεοτόκης (1865-1909) Κύθηρα Κυπριακή Ιστορία Κυριάκος Κατσιμάνης Κύριλλος Λούκαρις Κωνσταντίνος Δεμερτζής Κωνσταντίνος Καβάφης Κωνσταντίνος Καναρης Κωνσταντίνος Καραθεοδωρή Κωνσταντίνος Καραμανλής Κωνσταντίνος Καραμανλής (ο νεώτερος) Κωνσταντίνος Λινάρδος Κωνσταντίνος Μανιαδάκης Κωνσταντίνος Μητσοτάκης Κωνσταντίνος Παλαιολόγος ΙΑ΄ Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος Κωνσταντίνος Σημίτης Κωνσταντίνος Σμολένσκι Κωνσταντίνος Τσαλδάρης Κωνσταντίνος Φωτιάδης Κωνσταντινούπολη Κως Κώστας Βάρναλης Κώστας Περρίκος Κωστής Παλαμάς ΛΑ.Ο.Σ Λαθρομετανάστευση Λαικό Κόμμα Λαμία Λατινική Αμερική Λεονίντ Τρότσκι Λέσβος Λεωνίδας Παρασκευόπουλος Λόγιος Ερμής Λόρδος Βύρων Λουτράκι Λύσανδρος Μαζική πολιτική προπαγάνδα Μακάριος Μακεδονία Μακεδονικό Ζήτημα Μακεδονικός Αγώνας Μακεδονομάχοι Μάνη Μάο Τσε Τουνγκ Μαραθώνας Μάρκος Βαφειάδης Μάρκος Μπότσαρης Μάτζικερτ Μεγάλη Βρετανία Μεγάλη Ελλάδα (Magna Grecia) Μέγαρο Μαξίμου Μέγας Αλέξανδρος Μέγας Αλέξανδρος ο Μακεδών Μέγας Θεοδόσιος Μέγας Κωνσταντίνος Μελέτης Βασιλείου Μεσαίωνας Μέση Ανατολή Μεσόγειος Μεσολόγγι Μεσοπόλεμος (1922-1941) Μεσσήνη Μεσσηνίας Μεταπολεμική Ελληνική Ιστορία (1949-1974) Μέττερνιχ Μίκης Θεοδωράκης Μίκης Πρωτοπαπαδάκης Μικρά Ασία μικρασιατική εκστρατεία και καταστροφή παρωδία δίκης και εκτέλεση των έξι (1918-1922) Μιλτιάδης ο Αθηναίος Μιλτιάδης Πορφυρογέννης Μιχαήλ Ψελλός Μνημείο Μοροζίνι Μουσολίνι Μπενιζέλος Ρούφος Μυστικές υπηρεσίες ναζισμός Νάξος Ναπολέων Βοναπάρτης Ναπολέων Ζέρβας Ναυαρίνο Ναύπακτος Ναύπλιο Ναυτική Ιστορία Νέα Δημοκρατία Νεοκλής Σαρρής Νεότουρκοι Νικήτας Σταματελόπουλος Νικηφόρος Φωκάς Νικίας Νικόλαος Δημητρακόπουλος Νικόλαος Λεωτσάκος Νικόλαος Πλαστήρας Νικόλαος Πολίτης Νικόλαος Στράτος Νίκος Ζαχαριάδης Νίκος Καζαντζάκης Νίκος Μπελογιάννης Νίκος Νικολούδης Νίτσε Ξάνθη Ξενοφών Οδυσσέας Ανδρούτσος Οδυσσέας Ελύτης Οδυσσέας Ιάλεμος Οδύσσεια Οθωμανική Αυτοκρατορία Οθωνική περίοδος (1832-1864) Οικουμενικό Πατριαρχείο Όλα τα άρθρα με χρονολογική σειρά ομάδα των "Ιαπώνων" Όμηρος ομοφυλοφιλία Οργανισμός ηνωμένων Εθνών (Ο.Η.Ε.) Οργάνωση "Χ" Ορθοδοξία π. Κύριλλος Κεφαλόπουλος ΠΑ. ΣΟ. Κ. Παγκόσμιος Ιστορία Παλαιών Πατρών Γερμανός Παναγής Τσαλδάρης Παναγιώτης Δαγκλής Παναγιώτης Δεμέστιχας Παναγιώτης Κανελλόπουλος Πάνος Κορωναίος Πάτρα Πατριάρχης Γρηγόριος Ε΄ Παύλος Γύπαρης Παύλος Κουντουριώτης Παύλος Μελάς Παυσανίας Παυσανίας Κατσώτας Παυσανίας ο περιηγητής ΠΕΑΝ Πειραιάς πειρατεία Πεισίστρατος Πελοποννησιακός πόλεμος Περικλής Περικλής Αργυρόπουλος Περικλής Γιαννόπουλος Περικλής Δεληγιάννης Περιοδικά Ιστορίας Περσικοί πόλεμοι Πετρέλαια στο Αιγαίο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης Πέτρος Γαρουφαλιάς Πέτρος Μακρής - Στάϊκος Πέτρος Πρωτοπαπαδάκης Πλάτων Πλούταρχος Ποίηση και αισθητική Πόλεμος των Μπόερς Πολιτικαντισμός εν Ελλάδι πολιτική δολοφονία Πολιτική Ιστορία Πολωνία Πόντος Πρίγκιπας Ανδρέας προπαγάνδα πρόσφυγες προσωκρατικοί φιλόσοφοι Προτεινόμενα Πρωτογενείς Ιστορικές πηγές πρωτόκολλο Πολίτη-Calfoff Πύρρος της Ηπείρου Ρήγας Παλαμίδης Ρήγας Φερραίος ριζοσπάστης Ρόδος Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία Ρώμη Ρωμηοσύνη Ρωσία Ρωσικο κόμμα Σάββας Γκαλιμαρίδης Σάμος Σαντόρε Σανταρόζα Σαντορίνη ΣΚΑΪ Σκάκι Σκωτία Σόλων Σοφοκλής Βενιζέλος Σοφοκλής Δούσμανης Σπυρίδων Μαρκεζίνης Σπυρίδων Τρικούπης Σταλινισμός Σταυροφορίες Σταφιδικό Ζήτημα Στέφανος Δραγούμης Στέφανος Σαράφης Στέφανος Σκουλούδης Στέφανος Στεφανόπουλος Στράβων Στρατής Μυριβίλης Στρατιωτικά κινήματα Στρατιωτική Ιστορία Στρατιωτικό καθεστώς Ιωαννίδη Στυλιανός Γονατάς Στυλιανός Χούτας Σύμφωνο Ρίμπεντροπ - Μολότωφ Συνθήκη της Λοζάννης Συνθήκη των Σεβρών συντάξεις ΣΥΡΙΖΑ Σύχρονη Ελληνική Ιστορία - Μεταπολίτευση (1974- ) Σωκράτης Σώματα Ασφαλείας Τα κείμενα του "φιλίστωρος" (Ι. Β. Δ.) Ταγίπ Ερντογάν Τάγματα ασφαλείας Τείχος του Βερολίνου τεκτονισμός Τέχνες Τεχνολογία το παιχνίδι στην Ιστορία Τοπική Ιστορία Τουρκία Τουρκοκρατία (1453-1821) Τράπεζα της Ελλάδος Τράπεζες Τριπλή Κατοχή της Ελλαδος και Αντίσταση (1941-1944) Τριπολιτσά Τσαούς Αντών (Φωστερίδης) Ύδρα Υποβρύχιο Παπανικολής υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ Υφαλοκρυπίδα Φαίδων Γκιζίκης Φαλμεράγιερ Φανάρι Φασισμός Φιλελληνισμός Φιλία Φιλική Εταιρεία Φιλολογικά και άλλα δοκίμια Φιλοποίμην Φιλορθόδοξη Εταιρεία Φιλοσοφία Φιλοσοφία της ζωής και της Ιστορίας Φλωρεντία Φλώρινα Φραγκοκρατία Φωκίων Φωτογραφικό Οδοιπορικό Χαλκιδική Χαράλαμπος Κατσιμήτρος Χαράλαμπος Τσερούλης Χαράτσι Χαρίλαος Τρικούπης Χαρίλαος Φλωράκης Χάτι Χουμαγιούν Χίτλερ Χούντα Χρεοκοπία Χρηματιστήριο χριστιανικό ολοκαύτωμα Χριστόδουλος Τσιγάντες Χριστούγεννα Χρυσόστομος Σμύρνης Χωροφυλακή Ψαρά ψυχολογία Ψυχρός Πόλεμος Articles in English CIA http://www.istorikathemata.com/ John Iatrides K.K.E. KGB Mεσσήνη Robert Bruce Slider William Wallas Winston Churchil
Εμφάνιση περισσότερων